روایتی از رجز خوان دشت نینوا

روایتی از رجز خوان دشت نینوا

نویسنده : نجمه عرفانیان

سپاه حسین بن علی(علیه السلام) به کربلا نزدیک می‌شد. سیاهی سواری از دور به چشم می‌خورد. سوار بسیار تند می‌تاخت و کاروان حرکت خود را آهسته‌ترکرد تا او را شناسایی کند. نزدیک‌تر که شد، یکی ازکاروانیان فریاد زد: «او ابوالشعثا است. ازطایفه‌ی «کنده» و تیرانداز کوفه است.» مرد سواره نزدیک کاروان اسب را آهسته نزد حسین بن علی(ع) راند. وقتی به او رسید آرام ازمرکب پیاده شد. به امام عرض ادب کرد و قبل ازآن که کاروان به حربن یزید ریاحی برسد میل خود را برای پیوستن به لشکر و یاوران امام اعلام نمود.

تمام مسیر در دلش غوغایی بود و عاقبت این جنگ را نمی‌دانست، باخودش می‌گفت: «چطور مسلمانانی کمر به جنگ و قتل خاندان پیغمبر بسته‌اند؟» و در دلش برای هدایت آنان دعا می‌کرد.

هنگامی که کاروان به حر رسید، ابوالشعثا از دور می‌دید که پیکی با حر سخن می‌گوید و حامل نامه‌ای ست. وقتی جلوتر رفت، مرد را شناخت و قلبش از این که آشنایانی را درسپاه عمربن سعد می‌دید سخت آزرده شد. به سمت پیک رفت و گفت: »تو مالک بن نسیر نیستی؟» مردگفت: «بله». غم دل ابوالشعثا فزونی یافت وخطاب به او گفت: «این چکار ناشایسته‌ای است که به دنبال آن آمده‌ای؟ چطور عبدالله بن زیاد را در زیاده خواهی اش یاری می‌رسانی؟ مگرنمی‌بینی که او مقابل حسین بن علی ایستاده است!؟  عبیدالله پیشوای ناحقی است که تو را به آتش جهنم فرا می‌خواند»

گرچه هر اندازه موسم جنگ نزدیک‌ترمی‌شد، اندوه ابوالشعثا نیز بیشتر بود اما ازطرفی یقین به حقانیت حسین در دلش قوت می‌گرفت. روز عاشورا و درمیانه‌ی میدان، خطاب به لشگرعمربن سعد چنین رجز می‌خواند:

من یزیدم و پدرم مهاجر (مهاصر) است.

از شیربیشه شجاع‌تر هستم.

خدایا من حسین را یاری می‌کنم،

از ابن سعد دوری می‌جویم و او را رها می‌کنم.

چون از تیراندازان چیره دست کوفه بود تا توان داشت به لشکر عمربن سعد تیرانداخت. تا آن‌جا که سرانجام خودش به دست آنان به شهادت رسید. ابوالشعثاء یزیدبن زیاد کندی از اولین شهدای کربلا بود.

 

پی نوشت: رسم وفا (گذری بر زندگی شهدای غیرهاشمی کربلا) ، رفیعه رضاداد

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
Vania
Vania
٩٤/٠٧/٢٩
٠
٠
چرا این شهید اینجا هم غیب افتاده؟ خدا به دل های هممون نور حقانیت بتابونه.. تشکرات نجمه جان:)
نجمه عرفانیان
نجمه عرفانیان
٩٤/٠٨/٠١
٠
٠
آره عجب شخصیتهای مغفولی داره کربلا...:'(
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨