فصل یک کابوس رویایی / قسمت اول

فصل یک کابوس رویایی / قسمت اول

نویسنده : Behnam_Abdollahi

خودم مطمن نیستم؛ می‌گویند دچار فراموشی شده‌ام. خیلی سخت است حرف آدم‌هایی را که اصلا نمی‌شناسم را باور کنم. آدم‌ها... یک مرد لاغر با ته ریش و لباس نظامی و قد بلند. پسری به اسم صابر که عینک ته استکانی‌اش داد می‌زند بچه درس خوانی ست. اما آن زن! آن زن مهربان را از همه بیش‌تر دوست دارم، تمام فکر و ذکرش پیش من است. این آدم‌ها ادعا می‌کنند خانواده‌ی من هستند. با این‌که راهی جز اعتماد به آن‌ها ندارم ولی باز نمی‌توانم گرم شوم. مثل یک مادر واقعی سر روی شانه‌های آن زن بگذارم و تکیه بدهم بر پدر. 

دیشب ساعت هشت بود که به هوش آمدم. هنوز نفهمیده‌ام دلیل بی هوشی‌ام چه بوده؟! چشمانم را که باز کردم آدم‌های زیادی دور و برم بودند. از سرباز گرفته تا دکتر و پرستار. و دخترهایی که ادعا می‌کردند دوست صمیمی من هستند. مگر می‌شود آدم دوست صمیمی‌اش را فراموش کند؟ از همان لحظات اول صابر عکس‌هایی را نشان می‌داد که دختری چهارده-پانزده ساله در همه عکس‌ها می‌خندید. چهره‌ی این عکس با چهره‌ای که صبح توی آینه دیدم یکی بود.

ولی لباس‌هایش نه... دخترک توی عکس شبیه دخترهای پولدار و شیک پوش بود. یعنی واقعا امکان دارد که آن‌ها خانواده من باشند؟!

ساعت نه شب همه رفته بودند جز آن زن مهربان که با کلی اسرار و التماس پیش‌ام مانده بود. کاش او هم می‌رفت، سخت است کنارم باشد و نتوانم چند کلام هم با او سخن بگویم. لااقل بهانه‌ای برای سکوت دارم. چه بهانه‌ای بهتر از این‌که نمی‌توانم حرف بزنم و زبانم قفل شده.

فقط امیدوارم که این آدم‌های خوب و مهربان آشناهایم باشند. نمی‌دانم اسم این فصل زندگی‌ام چیست؟ فصل یک کابوس رویایی... 

==============

توضیح: ممنون از نگاه‌های گرم‌تان، داستانی که خواندید اولین قسمت بود از داستان ادامه‌دار فصل یک کابوس رویایی. این داستان صرفا در سایت جیم منتشر می‌شود و به قلم خودم نوشته شده است. امیدوارم با پیشنهادات و انتقادات‌تان سبب انتشار قسمت‌های بعدی این داستان شوید. هر گونه کپی برداری با ذکر نام نویسنده مجاز است.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨