محض تازه شدن حال و هوایش سرک می‌کشید لای شب بوهای کنار حوض، قاطی زمزمه مشکوک سنگ فرش‌های حیاط که گویی غصه را باردار بودند و ترک خورده بودند. یواشکی برای گل‌های لادن بوسه حواله می‌کرد و روی تاب می‌نشت و سرعت می‌گرفت و مدام فکر می‌کرد آسمان یک قدم به حوالی چشمانش نزدیک‌تر می‌شود. بعد از ظهرها با گیلاس‌ها دورهمی می‌گرفت، از رویاهایش باهاشان حرف می‌زد، از صندوق‌های مخفی خاطراتش که قفلشان زده و حوالی غروب توی اتاق زیرشیروانی زیر انبوهی از فرمول‌های بی در و پیکر دیده می‌شد.

صورتش زیر نور چراغ مطالعه چروک به نظر می‌رسید و دست‌هایش روز به روز زبرتر و خشن‌تر، آدم عجیبی بود، گاهی آن‌قدر توی خودش غرق می‌شد که باید قلاب می‌انداختی وسط افکارش تا شاید گول طعمه‌ات را بخورد و شکار حرف‌های تو شود. مثلا پرستارش بودم، مامان بعد از آمدنم از آلمان بهم می‌گفت گاهی وقت‌ها به او سر بزنم و مراقبش باشم و برایش همدم شوم ولی با هم حرفی نمی‌زدیم، نمی‌شد، سرسخت‌تر از این حرف‌ها بود. ولی خوب یادم هست که روپوش سفید می‌پوشید و صبح‌های سرد وسط حیاط یا بهتر بگویم باغش نقاشی می‌کشید، علاقه‌اش به خاکستری زیاد بود و یک بار هم یادم هست توی خواب می‌گفت: من به همه خاکستری‌ها مشکوکم. رازی داشت، این را از لرزش نگاهش از سردی یکهویی انگشتان ظریف و بلندش خوب حس می‌کردم.

یک آدم آخر چقدر می‌تواند تنها باشد، چقدر باید خودش را سرگرم گذشته‌اش کند که زمان حال را از یاد ببرد، حتی آنقدر سرگرم یک گذشته عجیب بود که نمی‌دانست من دخترک خانه بغلی‌ام که شده پرستارش، همه کارهایش از سر مشغول کردن و وقت گذراندن بود و آخرهای شب وقتی چشم‌هایش دستور خواب را صادر می‌کردند، می‌گفت: شبت آبی پسرک تُخسِ من. می‌ترسیدم. همسایه‌ها شده بودند طاهره خانم چنگال به دست، ظهرها که از سر کار می‌رسید چمباتمه می‌زدند کنار در خانه یکی‌شان و بلند بلند طوری او بشنود می‌گفتند: طفلکی بعد رفتن آرمان دیوانه شده دخترک سنی هم نداشت‌ها شوهرش هم گذاشتش به امان خدا!

کلید را به زور توی در می‌چرخاند و من از پشت پنجره خوب دیدش می‌زدم، کنار در خودش را پرت می‌کرد روی زمین و اشک می‌ریخت. دیروز به خانه رفتم و هر لحظه علامت سوال‌‌هایم بیشتر می‌شد، دلم را زدم به دریا و  از مامان پرسیدم: مامان او را چه شده؟ و فقط به انگشت اشاره‌ام که سمت خانه‌اش گرفته بودم خیره شد و از کنارم رد شد، روی کاناپه‌ی حال نشست و آرام جوری که با وجود سالم بودن گوش‌هایت باید سمعک افزایش دقت بزنی گفت: آرمان فقط 1 سال و پنج ماهش بود، توی رورواک نشسته بود و وول می‌خورد، اینو خودش به پلیسا می‌گفت، می‌گفت کنار پله‌های در خروجی که باز بوده می‌ره و ...

یک سقوط لعنتی از روی بیست تا پله، فقط زل زدم به لب‌های مامان که باز هم یک چیزی بگوید ولی انگار او هم دیگر توی حال و هوای خودش نبود. رفتم اتاقم در کمد را باز کردم، کتاب خوبی خدا را برداشتم و بدو زدم از خانه بیرون، پاهایم انگار قوت و جان گرفته بودند و همه چیز در عرض چند دقیقه ناقابل داشت شکل می‌گرفت. در خانه‌ش را زدم، به نظر می‌رسید توی حیاط بود، صدایش می‌آمد که می‌گفت: اومدم اومدم... در را باز کرد، یک لبخند گشاد زدم که چال گونه‌ام خوب روی صورتم رخ نمایی می‌کرد، کتاب را گرفتم روبرویش و فقط همین، حرفم نمی‌آمد، گذاشتم توی دست‌هایش جا بگیرد و بعد عینهو دزدها دویدم. موقع دویدن برگشتم و داد زدم: لعیا تو تنها نیستی دختر...

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
شادی کیان
شادی کیان
٩٤/٠٨/١٥
٠
٠
من به همه ی خاکستری ها مشکوکم و جمله ی آخر خیلی به دلم نشست ... シ
پربازدیدتریـــن ها
دیگر نگران دیر رسیدن نیستم

من گم شده بودم

٩٥/١٢/٠٤
سقوط به سرزمین ارواح

من بودم

٩٥/١٢/٠٤
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
راهکارهای غیر مشروع

تابو های موقت

٩٥/١٢/٠٥
شعری سروده خودم

کودکم نیست توی آغوشم

٩٥/١٢/٠٤
می شود ساده بود و از ته دل خندید

اندر احوالات دغدغه های ریز دخترانه

٩٥/١٢/٠٣
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
از کرامات آقا بود

زیباترین سه شنبه ی سال

٩٥/١٢/٠٤
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت سوم

٩٥/١٢/٠٢
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
ته دلم خوشحال می شوم

سورپرایز شوندگی

٩٥/١٢/٠٥
چای نخوردن ها بهانه است

تو بیا تو بمان

٩٥/١٢/٠٢
حس تلخ تنهایی

گاه می توان خوب نبود

٩٥/١٢/٠٦
وقتی چهار ماهه بودم

عشق، مادر و معجزه

٩٥/١٢/٠٣
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
برو فاش می کن، مگو چیست فاش!

راز و رمزهای رازداری

٩٥/١٢/٠١
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
تبلیغات
تبلیغات