درحالی که صاف زل زده بودم به چشم‌های آبیش، گفتم: سلام چطوری مهربان؟

لبخند زد و گفت :من همیشه خوبم تو چطوری خانم کوچولو ؟! چه خبر از این طرف‌ها راه گم کردی؟!

از صبح بغض داشتم، یک عالمه. اشک توی چشم‌هایم حلقه زد اما چشم از چشمش بر نداشتم. می‌خواستم بگویمش که: تو را گم می‌کنم گاهی بین شلوغی‌های این دنیا ولی چرا تو این‌قدر مهربانی که باز خودت می‌آیی و پیدام می‌کنی؟! چرا این‌قدر لی‌لی به لالای این دختر بد می‌گذاری؟! چرا این‌قدر همیشه مهربانی؟! اما...

همان جور که زل زده بودم به آبی چشم‌هایش، با بغض و به زور گفتم : دیگه دوستم نداری مهربان نه؟!

نگاهم کرد و با تعجب پرسید: چرا این حرف‌ها را می‌زنی؟! باز کی اذیتت کرده؟!

نفسم بالا نمی‌آمد. با صدایی که به زور از عمق جان یک خسته بیرون می‌آمد گفتم : دوستم نداری دیگه مهربان، چند وقتیه دیگه نگاهم نمی‌کنی حتی...

و بغض مجال ادامه دادن نداد. مهربان کنارم نشست. می‌دانست این حرف‌ها همه‌اش بهانه است. می‌دانست از دست خودم شاکی هستم نه او اما به رویم نیاورد. مهربان همیشه این‌طور بود، هیچ وقت بدی‌هایم را به رویم نمی‌آورد.

دست‌هایم را گرفت توی دست‌هایش و زیر گوشم زمزمه کرد: من همیشه نگاهت می‌کنم، اون وقتایی که دلت گرفته از همه و فک می‌کنی هیچ کسی رو نداری، من کنارت نشستم اما تو منو نبینی و هی غضه می‌خوری که تنهایی

به پیشانی تبدارم بوسه‌ای زد و گفت: من هستم. من همیشه هستم. من همیشه کنارت هستم.

نگاهش کردم. نگاهم بد خط بود اما آبی چشم‌هایش نگاه‌های بد خط را هم بلد بود. نگاهم کرد، لبخند زد و پشمک‌های سفیدش را نشانم داد. ابرها مهربانانه باریدند. تند تند اما مهربان.

گفت: حالا بشکن بغضتو عزیز دل شکسته‌ی من. حالا زیر مهربانی‌های ابرهای پشمکی غم‌هایت را ببار.

مهربان چشم آبی دستم را گرفت، تمام خیابان را باهم قدم زدیم و من دست در دستش راه رفتم و هی هق هق کردم؛ هی خندیدم و مردمی که زیر لب می‌گفتند: بنده خدا دیوانس ...

============

پی نوشت :

مردم تا بحال دختری را ندیده بودند که دست در دست خدا در پیاده‌رو های شهر قدم بزند

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
h.naderi
h.naderi
٩٤/٠٧/٢٧
١
٠
ممنون از نوشته تون؛ به نظرم رسید دقیق انتهای ماجرا مشخص نشد. دخترک توهم داشت آیا؟ مشکل دیگه ای داشت؟
sadat_manafi
sadat_manafi
٩٤/٠٧/٢٧
١
٠
متشکر از شما بابت حضور و وقتی که گذاشتید و نوشته رو خوندید :) انتهای ماجرا رو هم بگمونم پی نوشت توضیح داده باشه نداده؟!
h.naderi
h.naderi
٩٤/٠٧/٢٧
٠
٠
به نظرم اون وقت واضح نبود. ینی حداقل پی نوشت با داستان فرق داشت
sadat_manafi
sadat_manafi
٩٤/٠٧/٢٨
٠
٠
شاید این مشکل از ضعف و نارسا بودن قلم خام من باشه
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨