میشه خنده مسکن موقتی نباشه؟

میشه خنده مسکن موقتی نباشه؟

نویسنده : Elaheh-Najafpoore

دَردیست دَر دِلم که زِ دیـوار بُگذَرد

وَ تـو دردی شـدی که زِ دیـوار گذشتی

...

 پیش‌ترها در یکی از همین صفحات مجازی جمله‌ای از چارلی چاپلین خوندم با این مضمون که «من بسیار تلاش کردم تا مردم بفهمند، اما آن‌ها فقط خندیدند.» واضح‌تر بگویم. هفته پیش بود، درست اول پاییز نود و چهار، اول مهرِ نامهربانی که در آن بیش از سلام و درود صبحگاه به هم تسلیت گفتیم، ساعت ده و نیم شب در استودیوی خندوانه مردی روی صحنه ایستاده بود که در پی چیزی جز رقابت آمده بود، که با هدفی جز کمدین برتر شدن روی صحنه، کمدی ایستاده اجرا می‌کرد. این را می‌شد از میان حرف‌هایش و از راه سختی که برای رقابت انتخاب کرده بود، به راحتی دریافت، راهِ فهمیدن و فهماندن.

«سجاد افشاریان» که چهره‌ی ناآشنایی برای عموم مردم است، احتمالا بلد نیست که مخاطب را با حرکات فیزیکی و تعریف کردن چند خاطره بی‌محتوا در قالب طنز به خنده بیندازد، اما او نویسندگی را بلد است، بلد است که چطور از روی زندگی اکثریت مردم یک سناریو بی نقص بنویسد. بلد است که چطور یک لبخند تلخ را میان دو هجای زندگی بنشاند و آن را تا شرح زندگی یک شاعر سرخورده‌یِ عاشق بسط دهد تا برسد به آن واقعیت تلخ دوری فرزندها و مادرها، تا جنونی که آدمی را به مرز بلند بلند حرف زدن می‌کشاند. بلد است که آن شرح پریشانی را با دردی عمیق از دیوار دل مخاطبش بگذراند.

مسابقه تمام شد و درست فردای آن روز بود که معلوم شد «فهمیدن» چقدر برای ما آدم‌ها سخت است، بهتر است بگویم که قبول واقعیت چقدر برای ما آدم‌ها سخت است، که چقدر خندیدن و فکر کردن، که چقدر خنده‌یِ با اندیشه برای ما آدم‌ها سخت است. نه این‌که کسی چیزی از حرف‌های او نفهمیده باشد، قصه این است که کسی نمی‌خواهد که بفهمد، نمی‌خواهد که گاهی فقط گاهی فکر کند، همه چیز معلوم است، چرا که «هاینریش بل» معتقد است آدم‌ها قدرت آن را دارند که چیزی را که فرای درک‌شان باشد به سخره نگیرند، اما این حجم بالای توهین و متاسفانه فحاشی در پیج شخصی «سجاد افشاریان» نشان از آدم‌هایی دارد که برای نفهمیدن تلاش می‌کنند، که پا گذاشته‌اند روی نفهمیدن‌شان و هی بالا و پایی می‌پرند که «آهای حقیقت تلخ است، کمی خنده دروغین به ما بده، کمی از مسکن‌های موقتی، کمی از یک داروی فراموشی چند ساعته و بعد از آن باز هم ما باشیم و همان غم و همان اندوه دیرین.»

سجاد افشاریان از شاعری گفت که عاشقِ بازیگر روی صحنه تئاتر شده بود.  و با وجود این‌که از رقابت خندوانه حذف شد، ما را عاشق بازیگر تئاتر روی صحنه‌ای کرد که بغض گلویمان را شکست. اما کنار این بغض یک لبخند نشاند، یک حال خوب، از آن حال‌های خوب که بعد از یک گریه طولانی به آدم دست می‌دهد، چیزی مثل خالی شدن از درون، یک حال خوب با طعم اشک، مثل طعم دلچسب یک قهوه تلخ با شکر زیاد، که با تمام وجود التماس کرد که بخند، که به جبرِ اجبار بخند، که به خاطر خدا بخند.

حالا می‌شه بخندین؟ میشه بلند بخندین؟ میشه خنده مسکن موقتی نباشه؟ میشه غمامون یادمون باشه و بخندیم؟ میشه با حقیقت وجودمون بخندیم؟ میشه قهرمان لبخندِ همدیگه باشیم؟

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
par!sa
par!sa
٩٤/٠٧/١٥
١
٠
:)))))) حیف شد حذف شد :(
r_roshnavand
r_roshnavand
٩٤/٠٧/١٥
٠
٠
سلام ... بابت این مطلب زیبایتان سپاس
sh_shahalami
sh_shahalami
٩٤/٠٧/١٦
٠
٠
زیبا نوشتین واقعا :)
بیدار
بیدار
٩٤/٠٧/١٨
١
٠
عالی بود الهه.عالی یعنی واقعا عالی
پربازدیدتریـــن ها
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
شعری سروده خودم

شب بارانی ما از تو ندارد اثری

٩٦/٠٤/٠٤
آدم ها چقدر زود عوض می شوند

ساعت 1:29 دقیقه بامداد

٩٦/٠٤/٠١
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
آفتاب سوزان، روزه و امتحان

معلم کوچک درس بزرگ

٩٦/٠٤/٠٤
دنیای پدر و پسری

در دنیای کناری

٩٦/٠٤/٠٤
خطر استفاده از واژه های بیگانه

ساید بای ساید

٩٦/٠٤/٠٣
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
این قلم، ریشه می دواند

پاره خطی برای جیمی ها

٩٦/٠٤/٠٣
شعری سروده خودم

معشوق ماه روی من

٩٦/٠٤/٠٣
من غرق تماشای چشم هایت

محبوب من

٩٦/٠٤/٠١
روزه خواری در ملا عام

جرم هست؟ نیست؟

٩٦/٠٣/٣١
وقتی همه مثل هم می شویم

مینیون ها!

٩٦/٠٤/٠٣
ترانه ای سروده خودم

شونه به شونه اش که قدم می زنی

٩٦/٠٤/٠٣
وقتی یکی یکی می روند

پیر شده ام

٩٦/٠٤/٠٦
درد داشت

مادرم نفس نمی کشید

٩٦/٠٤/٠٣
در میان انبوه این شدها و نشدها

هیچ گاه نشد

٩٦/٠٣/٣٠
مرکز مشاوره دکتر گل آبی

فعلاً خیالتان راحت باشد

٩٦/٠٣/٣١
می خواست زندگی کند

خفه اش کردیم

٩٦/٠٣/٣٠
تبلیغات
تبلیغات