یک مرثیه ابدی / داستان کوتاه.قسمت اول

یک مرثیه ابدی / داستان کوتاه.قسمت اول

نویسنده : زهرا- خسروی

شنیده بودم دو سال است که گیاه خوار شده. آدم وسواسی نبود اما همیشه دستکش سفید به دستش می‌کرد. از پشت که نگاهش می‌کردم کمی صورتش چروک شده بود اما هنوز همان تواضع همیشگی توی چشم‌های سبزش موج می‌زد، همان افتادگی‌های ظاهری ابرو که انگار بیشتر هوس سقوط به سرشان زده بود و صورتش را مهربان‌تر کرده بودند. می‌خواستم برگردم که سلام کنم اما حساب کرد و با عجله همان‌طور که گوشی‌اش را جواب می‌داد خودش را به سمت در خروجی پرتاب کرد. چشمانم یک لحظه پریدند و سیبِ توی دستم قِل خورد و رفت زیر پای یک پیرزن و در آستانه‌ی لِه شدن بود که دستم را بُردم زیر پایش و برش داشتم. برداشتن همانا و لِه شدن انگشت اشاره خودم همانا و حساب کردن میوه‌ها همانا.

سریع  بیرون آمدم، طوری که نزدیک بود پایم به میله آلومینیومی در میوه فروشی گیر کند اما آنی از رویش پریدم و به سمتی که ردپای سایه‌اش را قبل از خروج دنبال کرده بودم خودم را هدایت می‌کردم اما با شتاب، با هُل، با یک حِس دوری و نزدیکی عجیب، با یک بغضِ چند ساله خفیف. کتش... کتِ کِرمی‌اش که روز تولد چهل و دوسالگش‌اش بهش داده بودم و او ازخوشحالی چنان تشکری کرد که انگار دنیا را که نه، کل کهکشان راه شیری را پیچیده بودم دور کاغذ کادو و به او داده‌ام. انگار آرام گرفته بود، سرش را تکیه داده بود به فرمان ماشین و من توی دلم می‌گفتم: چقدر این آرامش به تو می‌آید بابا. انگشتِ اشاره‌ام را به نشانه زدن تَق روی شیشه آزرایِ سفیدش بردم. چشم‌هایش در طول چند دقیقه پیش پُف دار شده بودند و انگار یک تپه سبز ازشان زده بود بیرون و پشت شیشه من را دید می‌زد. مشخص بود نمی‌دانست از ماشین چطور پیاده شود چند بار ماشین را قفل کرد و باز کرد تا به خودش آمده و عزم ِ پیاده شدن گرفت.

هر دو توی آن خیابان  خلوت یک و نیم بعد از  ظهر، مبهوت و سردرگم، هر یک در دنیای خودش. لعنتی چقدر دلم می‌خواست مثل اولین بار که گفت حالا محرم منی، حالا من پدر تو ام، حالا می‌توانی بپری بغلم لیا(ی) من، مثل همان وقت‌ها بپرم بغلش، ماچش کنم و مثل هر  روز صبح که می‌گفتم، بگویم چند تا بزرگ شده‌ام بابا؟

اشک‌هام انگار پشت چشم‌های مشکی و آرامم خفه شده بودند، انگار دلشان می‌خواست بپیوندند به آدرنالین و هِی ضربانِ قلبم را ببرند بالا، هِی صورتم را سرخ و سفید کنند، هِی بدنم را گرم و سرد کنند، فقط یک کلمه، بابا.. بعد انگار که فرمان شلیک را از فرمانده‌شان شنیده باشند تند و تند پرتاب می‌شدند روی صورتم، و او روی گونه‌هایش مثل وقت‌هایی که به شدت شکّه می‌شد، عرق میکرد. چند مرتبه پلک‌هایش را فشار می‌داد و باز می‌کرد که شاید من نباشم، که شاید فقط یک شباهت با دوز بالا باشد! شاید... ولی من بودم، همان لِیای بیست سال قبل، همان که از یتیم خانه خسته شده بود و تمامِ دیوارهای حیاطش را با زغال کتک می‌زد و تمامِ زورِ پنج سالگی‌اش را توی یک روز تابستانی خالی می‌کرد، توی صورت دیوارهای بی پناه! همان که تندی آمدی و بغلش کردی و او توی بغلت دست و پا می‌زد و جیغ می‌کشید، همان کودکِ بدقِلِقِ لجباز! آره لیا روبرویت دارد ریه‌هایش را پر از بازدم‌های نفس‌های تو می‌کند و یک بار دیگر، باب.. جان.. و بدون مکثی، یک صدای خش دار که گویی تارهای صوتی اش زنگ زده بودند و توان حرف زدن نداشتند... جانِ بابا..

ادامه دارد...

===========

هر چند کارِ قوی ای نیست اما خودم دوستش دارم، یک جورهایی آرام و سفید می‌زند .

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
دختر آریایی
دختر آریایی
٩٤/٠٦/٢٤
٠
٠
توصیفات وموضوع قشنگی بود زهرای عزیز:)))مشتاقم ادامشو بخونم(*_*)
sajede_gh
sajede_gh
٩٤/٠٦/٢٤
٠
٠
ما هم دوستش داریم.منتظر ادامه ایم :)
راتا
راتا
٩٤/٠٦/٢٤
٠
٠
کارجذابی بودچون موضوعی متفاوت بود....فقط عزیزم درادامه روی نگارشش خیلی دقت کن حیفه موضوع به این خوبی ونوشته ای به این خوبی به خاطرایرادات نگارشی لطمه بخوره.....زیبابود:)
h.naderi
h.naderi
٩٤/٠٦/٢٤
٠
٠
من با پی نوشت خیلی موافقم! می دونید داستان خواندن از نظر من غیر از یک مجموعه واحد که اسمش کتاب است هیچ وقت توی سایت یا وبلاگ جواب نداده؛ چون مخاطب نمی تواند همه آنچه دوست دارد را یکچا بخواند؛ و اینطوری از داستان دور می شود.
هادی.قنبری
هادی.قنبری
٩٤/٠٦/٢٤
٠
٠
موضوع انتخابیتون عالی و خاص بود؛ نه به بعضیا که هیچی از چهره ی افراد توصیف نمیکنن و نه مثل شما که توصیفاتتون به نظر من مناسب یک رمان بلنده و بنظمر این داستان حالاحالاها ادامه دارد
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٤/٠٦/٢٤
٠
٠
سلام خدایارتان باد
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

شاید دلیل خلقتت آغوش باشد!

٩٥/٠٩/١٣
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
امان از این همه ناهماهنگی

یک نفر با من هماهنگ شود

٩٥/٠٩/١٣
لطفا شفاف بگویید

مسابقه ی غسل

٩٥/٠٩/١٣
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

سکوت پاییزی

٩٥/٠٩/١٤
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
شعری سروده خودم

بعد تو

٩٥/٠٩/١٣
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
گیج شده ام

حال این روز

٩٥/٠٩/١٤
ترسیده ام انگار

دلم مى خواهد همه چيز را بسوزانم!

٩٥/٠٩/١٣
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
به دنبال آیه های عذاب

سید حسن آقامیری کیست؟

٩٥/٠٩/١٤
داستان کوتاه

به همین سادگی / قسمت دوم

٩٥/٠٩/١٤