«يا قهرمانى؛ يا هيچ چيز نيستى!» اين جمله معروف مربى سال‌هاى دور ليورپول اگر چه خيلى تلخ و سخت گيرانه به نظر مى‌رسد؛ اما اگر نگاهى به حافظه ورزشى خودمان -مخصوصا در فوتبال- بياندازيم متوجه مى‌شويم كه تاريخ هيچگاه با مردان نقره‌اى رابطه خوبى ندارد. ده‌ها قهرمان مى‌شناسيم كه از اولين كشتى همه را ضربه كرده‌اند يا از اولين بار كه روى تاتامى رفته‌اند همه را با امتياز بالا شكست داده‌اند؛ يا كاپيتان‌هايى كه تيم‌شان را يك تنه برداشته‌اند و تا فينال رسانده‌اند؛ اما در لحظه‌اى كه بايد كار را يكسره مى‌كردند همه شاهد مرگ ناگهانى رويايشان بودند.

اين مقدمه بهانه‌اى بود تا از مسى در قالب آرژانتينى‌اش بگوييم. ليونل اسپانيايى را همه مى‌شناسيم، پسر بچه لحظه‌هاى سخت، گلزن فينال‌هاى حساس و كسى كه با اين‌كه چهره و قواره و ژست اسطوره‌ها را ندارد، اين‌قدر در كاتالونيا خوب و مفيد هست كه وقتى نوجوان بود فدراسيون فوتبال اسپانيا از او بخواهد كه تابعيت اسپانيايى را انتخاب كند. شايد مسى اشتباه كرد؛ كسى كه از كودكى آب بارسلون را خورده و طعم نان گندم زارهاى خِرِنا زير زبانش هست و كسى كه در آرژانتين كوچك‌ترين حركتش، مى‌رود روى كفه ترازويى كه آن سويش مارادوناست؛ بدون شك كار سختى در سرزمين مادرى‌اش در پيش دارد. اما حالا كه مسى تصميم گرفت وجه آرژانتينى‌اش را حفظ كند يا بايد همان مسى بارسلونا مى‌بود كه خودش يك تيم باشد و ببرد و ببرد و براى آلبى سلسته كه نزديك سه دهه است -درست پس از عصر مارادونا- هيچ موفقيت بزرگ بين المللى كسب نكرده بالاخره يك جام بياورد؛ يا هم برود زير تيغ تيز انتقادهاى كشنده رسانه‌هاى بى رحم آرژانتينى كه مثل هر بخش ديگرى از ادبيات كشورهاى آمريكاى جنوبي به داشتن لحن تند و گزنده معروف‌اند.

اما اين روزها هر چه كه سن ليونل بالاتر مى‌رود و جام جهانى‌ها و جام ملت‌هاى بيشترى را پا به پايش مى‌گذرانيم؛ اين باور در ما قوى‌تر مى‌شود كه انگار ستاره طلايى آبى انارى پوشان وقتى لباسش سفيد و لاجوردي مى‌شود يك ناكام بزرگ است كه مارادونا وار دست هم تيمى‌هاى بينوايش را مى‌گيرد و با هزار زحمت تا فينال مى‌كشاند اما يك آلمان كوبنده يا يك شيلى غول كش مى‌آيد و همه آرزوهاى ليونل را نابود مى‌كند تا به جاى بالا بردن جام و پايين گذاشتن بار تمام فشارها و انتظارات، با نگاهى پر از حسرت دست‌هايش را به افتخار قهرمانى ديگران به هم بكوبد و بعد از شكست روبروى دوربين‌ها بايستد و فقط يك جمله بگويد: «هيچ چيز مانند باختن در فينال دردناك نيست.»

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
h.naderi
h.naderi
٩٤/٠٦/١٨
٢
٠
من نظرم با شما توی یک تنه بردن مسی فرق داره؛ واقعا مسی توی آرژانتین یک تنه کار کرد و تیم رو تا فینال رسوند. تیمی که می تونیست با تساوی جلوی ایران در معرض حذف از جام جهانی قرار بگیره. چیزی که مسی رو توی بارسا موفق کرد یک خط میانه بسیار قدرتمند هست که یک مهاجم باید پشت سرش داشته باشه؛ درست چیزی که توی آرژانتین نیست!
m_haghkhah
m_haghkhah
٩٤/٠٦/١٨
٠
٠
بله درسته . اگر مسي تابعيت اسپاتيا رو قبول ميكرد شايد افتخاراتي كه با بارسا داشت رو اونجا هم ميداشت .....
h.naderi
h.naderi
٩٤/٠٦/١٨
٢
٠
همین حالت تنهایی توی رونالدو در تیم ملی پرتغال هم هست البته
هادی.قنبری
هادی.قنبری
٩٤/٠٦/١٨
١
٠
فقط باید گفت : هیچ چیز مانند باختن در فینال دردناک نیستغ اونم هر فینالی..
f_oneidi
f_oneidi
٩٤/٠٦/١٨
١
١
واقعا مسی ادم بزرگیه که حاضر شد باخت توی فینال رو با برد های ی درد پی توی اسپانیا عوض نکنه!همینطور رچسب های مختلف رو!
r_jafarpour
r_jafarpour
٩٤/٠٦/١٨
٢
٠
از این کار مسی خوشم که وطنش رو نفروخت.ولی کلا باهاش مخالفم:))))
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٤/٠٦/١٨
١
٠
سلام:خداپناهتان باد
پربازدیدتریـــن ها
دوباره عاشقش...

بی جهت نیست دلش شوق تو در سر دارد

٩٦/١١/٣٠
شعری سروده خودم

جویای محبت

٩٦/١١/٢٩
عشق را وداع گفته ایم

ملت خاموش یا ملت عاشق؟

٩٦/١٢/٠٥
می خواهم توی لاک خودم باشم

در ستایش گم شدن

٩٦/١٢/٠١
دلش پر می کشید

به نام سارا

٩٦/١٢/٠٣
جشن امضای رهش امیرخانی

لطفا در صف بمانید!

٩٦/١٢/٠١
بس کنید!

بازی با عشق

٩٦/١١/٢٩
شوق فردا تو

خواب و رویا تو

٩٦/١٢/٠٢
ترانه ای سروده خودم

چقدر دلگیرم از بهمن

٩٦/١١/٢٩
چرا این کابوس‌های بیداری تمام نمی‌شود؟

این شبیخون بلا باز چه بود

٩٦/١١/٢٩
زمان می‌گذشت و من همچنان می‌نوشتم

مرا بخوان

٩٦/١١/٣٠
تو که نباشی

روزهای من

٩٦/١٢/٠٢
نمی‌شود که نمی‌شود که نمی‌شود

برای من درد همین است

٩٦/١٢/٠٥
سخنگوی دولت: مردم نگران مسائل اقتصادی شب عید نباشند!

یه قول دیگه... یه قول دیگه!

٩٦/١٢/٠٣
معجزه کربلا است

پایان غم عشق

٩٦/١١/٣٠
سقوط مستمر رسانه ای و سقوط پرواز تهران -یاسوج

ورشکستگی فضای رسانه ای کشور

٩٦/١١/٣٠
خواب‌هایش آشفته است

نمی توانم آرامش کنم

٩٦/١٢/٠٣
شعری سروده خودم

از کوچه‌ها باید بپرسم

٩٦/١٢/٠١
کاسه داغ تر از آش

لطفا قضاوت بکنید!

٩٦/١٢/٠٥
امان از سیاست بیمار

ماهی سیاست به قلاب مرگ صید می‌کنند

٩٦/١١/٢٩