با خیال باید گرگم به هوا بازی کرد، گورِ پدر دنیا

با خیال باید گرگم به هوا بازی کرد، گورِ پدر دنیا

نویسنده : زهرا- خسروی

به روی خیال‌هایم آب می‌پاشم بلکم از خوابِ نیم قرنِ خرگوشی‌شان در آیند، سال‌هاست که من به چهارپایه آرزوهایم اجازه می‌دهم قرص‌های افزایش قَد به خورد معده‌اش بدهد، و مدت مَدیدی می‌گذرد که شب بوهای کنار طاقچه‌ی اتاقم شب اِدراری‌هایشان را تَرک کردند و از درخت شدن برایم می‌گویند! من به متوهم بودن رگ‌های قُلُمبه مغزم مشکوکم و به خُل بودن واژهای تولیدی کارخانه‌اش هم همینطور!

تو به دِل نگیر ولی بدان شهرِ من صدا ندارد، پس کَر هم که باشی با تَرَحُم نگاهت نمی‌کنند، فقط لازم است یک کم مزه‌دار باشی، مثلا شیرینِ کمی تُرش تا اندازه‌ای تلخ با اسانس شور اولتات دیگر نورِ اَلا نور می‌شود، مگر خسته نشدی از زندگی لا به لای دنیای دکمه‌های کیبورد؟ از بی معنا بودن روزهای تکراری ات؟از پرسه زدن توی کوچه های دَر به دَری ؟ خسته نیستی؟ کمی فاصله بگیر از خودِ این روزهایت، کمی سَبُک زندگی کن، هر روز جلوی آینه پرت شدن دکمه‌های مانتو یکی محکم‌تر از قبلی توی چاله‌های روبه‌روی‌شان! هر روز چپیدن توی ماشینت، آویزان شدن از میله‌های واحد، توی صف بی آر تی، یا منتظر ماندن برای تاکسی‌های زردِ اَمن! زندگی تا این جایش که چیزِ هیجان داری نبود مگر این‌که روزِ اولِ کاریت باشد و از سر ذوق سر شلوارت توی کفش گیر کند!

مُخ مُخه گرفته‌ام برای لَمسِ یک دنیای جدید، یک دنیا پر از مزه‌های جورواجور ، پُر از اتفاق‌هایی که کمی هیجان بهشان پاشیده شده، به اندازه تمامِ عمر بی‌دغدغه باشم، یک دنیا که دیگر حواس پرتی تویش جایی ندارد و آب‌دارچی شرکت را رئیس صدا می‌زنند! می‌گفت: آدم شدن سخت نیست جوون، آدم موندن سخته، جمله‌هایش هنوز که هنوز است اِکو می‌شود توی ذهنم، می‌گفت: نذار دنیا بسازتت، آستین رو بزن بالا و یک یا علی بگو و بیفت به جونِ دنیا، اونقدر پایین و بالاش کن، اونقدر شیر آب سرد و گرم زندگی رو قاطی کن تا خودت بسازیش. می‌گفت: معمارا آدمای پولدارین اما خسیس، چرا معمار زندگیه خودت نمی‌شی؟ چرا عینهو مجسمه نشستی؟ یه تکونی به خودت بده بلندشو، بلند شو که ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازست.

تازه دارد حرف‌هاش یادم می‌آیند و می‌زنند پَس کَله‌ام ! آره باید روی خیال‌ها آب پاشید، باید قرصای افزایش قد به خوردِ آرزوها داد، باید شب بوها درخت شدن را تجربه کنند، زندگی دارد از دور عمیق و غلیظ لبخند می‌زند، باید جوابِ این لبخندش را داد، پس پیش به سوی روزهای خوب .

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٤/٠٦/٠٩
٠
٠
سلام براتون آرزوی سلامتی وسعادت دارم.خدایارتان باد
هادی_قنبری
هادی_قنبری
٩٤/٠٦/١٠
٠
٠
این متن ما رو به حضیبض می بره و روزمرگی خسته کننده رو نشون میده یا تلقین می کنه و بعد راه نجات رو نشون میده؛ البته فقط برای کسانی که خسته ی روزمرگی باشن و نه خلاقِ آن..
راتا
راتا
٩٤/٠٦/١٠
٠
٠
به نظرمن واقعازیبابودزهراجان....خداخیرت دهدکه متفاوت بودی:)
پربازدیدتریـــن ها
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
شعری سروده خودم

شب بارانی ما از تو ندارد اثری

٩٦/٠٤/٠٤
آدم ها چقدر زود عوض می شوند

ساعت 1:29 دقیقه بامداد

٩٦/٠٤/٠١
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
آفتاب سوزان، روزه و امتحان

معلم کوچک درس بزرگ

٩٦/٠٤/٠٤
دنیای پدر و پسری

در دنیای کناری

٩٦/٠٤/٠٤
خطر استفاده از واژه های بیگانه

ساید بای ساید

٩٦/٠٤/٠٣
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
فاصله طبقاتی

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت سوم

٩٦/٠٤/٠٦
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
این قلم، ریشه می دواند

پاره خطی برای جیمی ها

٩٦/٠٤/٠٣
وقتی یکی یکی می روند

پیر شده ام

٩٦/٠٤/٠٦
شعری سروده خودم

معشوق ماه روی من

٩٦/٠٤/٠٣
ترانه ای سروده خودم

شونه به شونه اش که قدم می زنی

٩٦/٠٤/٠٣
من غرق تماشای چشم هایت

محبوب من

٩٦/٠٤/٠١
وقتی همه مثل هم می شویم

مینیون ها!

٩٦/٠٤/٠٣
روزه خواری در ملا عام

جرم هست؟ نیست؟

٩٦/٠٣/٣١
درد داشت

مادرم نفس نمی کشید

٩٦/٠٤/٠٣
در میان انبوه این شدها و نشدها

هیچ گاه نشد

٩٦/٠٣/٣٠
به یاد آن روزها

سالن مرجع

٩٦/٠٤/٠٦
تبلیغات
تبلیغات