لالالالایی، یه نوستالژی!

لالالالایی، یه نوستالژی!

نویسنده : قاصدک-1

لالالالایی یه خونه

لالا...لالا

لالالالا چند تا کودک

لالالالایی قایم موشک 

لالالالا یه حوض، پر از ماهی

لالالالایی قاه قاهِ چند تا کودک

دلم برای خانه‌های قدیمی تنگ شده است؛ خانه‌هایی که در آن حوض، درختان تنومند، پیچ امین الدوله رونده، گلدان‌های شمعدانی، درها و پنجره‌های بزرگ خودنمایی می‌کردند! آیفون تصویری نداشتند و حتی با فشردن یک دکمه هم در باز نمی‌شد! آری همان خانه‌هایی را می‌گویم که در آن زنان در اندرون خانه گرد هم می‌آمدند و مردان روی تخت زیر درختان حیاط می‌نشستند، قلیانی چاق می‌کردند و گردهمایی سیاسی و اخبار روز برگزار می‌کردند! خانه‌هایی که همیشه مرتب بود، که نکند مهمانی بیاید و جایی از خانه نامرتب باشد! وقتی مهمان زنگ در خانه را به صدا در می‌آورد، میزبان با روی باز با هر آنچه که در خانه داشت ولو کم، پذیرایی می‌کرد و پشت سر میهمان حرف نمی‌زد «چه عجب رفت یا خدا رو شکر شام نموند!...» و بیشتر از ظاهر خانه میزبان، صفای او مهم بود! 

دلتنگ صدای کودکانی هستم که دور حوض و باغچه می‌دویدند و آنی قهر و آنی آشتی بودند و کسی فریاد برنمی‌آورد که ای کودک چموش، خموش! در آن خانه‌ها از کودکان پر شور و انرژی نمی‌خواستند که آرام و ساکت بنشیند و آنان را متهم به بیش فعالی نمی‌کردند! و به جای این‌که دور از هم مسخ لپ تاپ، تب لت، گوشی و بازی در تنهایی شوند، با توپ و طناب و چند قطعه سنگ دور هم بازی می‌کردند و اجتماعی بار می‌آمدند نه منزوی! (و دیگر در مواجهه با حشرات دچار حیرت یا ترس نمی‌شدند! چون طبیعت برایشان ملموستر بود) در آن خانه‌ها به جای پارکینگ‌های بی روح و منجمد شده، با آب پاشیدن در حیاط (هر چند با ابعادی کوچک و باغچه‌هایی کوچکتر) و بلند شدن بوی خاک مرطوب سر حال می‌آمدند، بی آن که کسی نگران مصرف بی رویه آب باشد!

دلتنگ خانه‌هایی هستم که گاهی در آن‌ها برق می‌رفت! و اعضای خانواده دور یک شمع جمع می‌شدند؛ همان شمع‌هایی را می‌گویم که با نورش و سایه دستان‌مان روی دیوار شکلک درست می‌کردیم! در آن تاریکی، دور میزی که با یک شمع روشن‌تر از جاهای دیگر خانه بود، یکی روزنامه به دست، دیگری دفتر مشق و مداد، مادر هم با آرامش در حال بافتن هنرش! و کم کم شروع گفت و گوهای شیرین! همان خانه‌هایی را می‌گویم که جایش با خانه‌های سرد و کوچک امروز عوض شده است، و دیگر وجود ندارند؛ خانه‌هایی که می‌شود در لالایی‌ها برای آرامش قبل از خواب کودکان از آن‌ها یاد کرد!

لالالالایی یه خونه....

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
h_khamooshi
h_khamooshi
٩٤/٠٦/٠٣
٠
٠
لالالالایی یه خونه....اگر شرایط ی هویی عوض شه باور کنید خیلی ها نه دل این را دارن از این دلبستگی دل بکن و نه ادعا و غرور و چشم به هم چشمی هاشون اجازه میده شراط خانه های این چینی را قبول کنن ...پس همین دلتنگی های مجازی یا در متن ها قصه ها مکان بکر این گفته هاس ...فقط می تونیم دلتنگ باشیم متن شما هم اون حال و هوای نوستالژی را تونسته بود تداعی کند خوب بود...
راتا
راتا
٩٤/٠٦/٠٣
٠
٠
زیبانوشتید:)
f_oneidi
f_oneidi
٩٤/٠٦/٠٣
٠
٠
با اینکه نسل من به این چیزها نرسید اما ندیده دلتنگم!
sadat_hosseini
sadat_hosseini
٩٤/٠٦/٠٤
٠
٠
ندادند در دست کس اختیار - که تا من کنم خویش را بختیار . سعدی
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

شهرزاد

٩٦/٠٢/٠٢
شعری سروده خودم

خار آن شعر که از زلف تو کوتاه بود!

٩٦/٠٢/٠٤
با یک چمدان دلتنگی

یهویی

٩٦/٠٢/٠٣
ارزش کلمات

تذکره الکارگردان

٩٦/٠٢/٠٣
خسته تر...

به شیرینی یک خواب

٩٦/٠٢/٠٢
فقط زانو می‌زنم

دیوانه

٩٦/٠٢/٠٢
آخرین خواسته

محبوس آرزو

٩٦/٠٢/٠٥
شعری سروده خودم

دل دیوانه ام

٩٦/٠٢/٠٤
هیچکس حالم را نمی فهمد

تو که نیستی

٩٦/٠٢/٠٥
گذار بازهم ببینمت...

چشم هایم را بگیر

٩٦/٠٢/٠٢
منتظرتم!

این آدم های ناشناس مهمان نواز!

٩٦/٠٢/٠٤
شعری سروده خودم

هوای کی به سر داری؟

٩٦/٠٢/٠٧
حس دلتنگی

همه ی دار و ندارم به تو بر می گردد

٩٦/٠٢/٠٦
بارها خدا را شکر!

یک صبح دانشجویی

٩٦/٠٢/٠٣
دلتنگت می شدم

زمانی که کنارت بودم...

٩٦/٠٢/٠٦
کارهای عجیب ما

رنج فضای مجازی

٩٦/٠٢/٠٣
دلم گرفته

حس نامشخص

٩٦/٠٢/٠٤
بزرگترین تردیدهای زندگی من

پیراهن آبی ام را بپوشم یا پیراهن سیاه؟

٩٦/٠٢/٠٢
همیشه تلخ

شروع یک پایان

٩٦/٠٢/٠٤
شعری سروده خودم

کجای این زندگی زیباست؟

٩٦/٠٢/٠٦
تبلیغات
تبلیغات