در چشم‌هات شنا می‌کنم و در دست‌هات می‌میرم
یادداشتی برای مصطفی مستور

در چشم‌هات شنا می‌کنم و در دست‌هات می‌میرم

نویسنده : y-naeemi

کمی پیش از خواب؛ درست چند لحظه پیش از آن‌که پلک‌هایم سنگین شوند، فکر می‌کنم چرا  «چند روایت معتبر» را برای صد و چهل و دومین بار نخوانده‌ام؟

همیشه همین طور است که به خواب نمی‌روم؛ همیشه همین طور است که روحم می‌شکند؛ همیشه همین طور است که غلیظ می‌شود؛ پخش می‌شود در هوا ؛ هوایی می‌شود و درست پس از خواندن آخرین سطر از هر روایت، دست‌های تو می‌آیند و تکه‌هایش را می‌پاشند در خلاء .

هر برگ کاغذ، آلت قتاله است؛ ابزار شکنجه است وقتی جوهری را به ارث برده که از چشمه‌ای می‌جوشد که خیال تو در آن شنا کرده است و یا مخدری است که به مویرگ‌های چشم‌هایم تزریق می‌شود ؛ جاری می‌شود در رگ‌هایم و این اعتیاد، چهارچوب استخوانی سختم را می‌ساید بعد اندوه می‌آید می‌نشیند در چشم‌هایم؛ سنگین می‌شود و سدی از  بغض را از سر راه اشک بر می‌دارد، بعد نوبت به قلبم می‌رسد که حالا باید اضافه کاری کند و به طرز وحشیانه‌ای بتپد تا یک روز اگر بخواهد مرخصی بگیرد، نیاز به هیچ دلیل موجهی برای کالبدم نباشد.

من اما این بی‌رحمانه‌ترین شکنجه دنیا را دوست دارم! دوست دارم که این زخم‌ها را می‌خارانم ...

دوست دارم درد بکشم و به «کیفیت تکوین فعل خداوند» فکر کنم. درد بکشم و با فلسفه‌ای از عشق که از تو آموخته‌ام خود زنی کنم.

اما خودت می‌دانی «در فلسفه هم گاهی شعرهای لطیفی هست»

پس نمی‌شود بر زخم‌ها مرهم گذاشت؟ نمی‌شود تاریکی را از تاریکی بیرون کشید؟ نمی‌شود دست ها را به دست‌ها عادت داد و قلب‌ها را به قلب‌ها؟ و مهتاب؛ مگر از سایه برج‌ها بلندتر نیست؟ و باران؛ مگر هیچ گاه بر جنازه متعفن شهر نباریده است؟

نوشته بودی :

«هرکس روزنه ای است به سوی خداوند ... اگر اندوهناک شود... اگر به شدت اندوهناک شود.»

پلک‌هایم سنگین می‌شوند من اما فکر می‌کنم:

کاش کیمیا چیزی را از روی ورقه امتحانی‌اش پاک نکند ...

 

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
رویا خانوم
رویا خانوم
٩٤/٠٦/٠٤
١
٠
بی نظیره این کتاب و فوق العادست این نویسنده و تحسین بر انگیزه قلم شما. پاینده باشین.
زهرا خدائی
زهرا خدائی
٩٤/٠٦/٠٥
٠
٠
قلم مستور رو خیلی دوست دارم :) این کتابشم عالیه :)
z_fakoor
z_fakoor
٩٤/٠٦/٠٥
٠
٠
مبارکتان باشد این قلمِ بی نظیرتان ،خوشا بحالتان
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

شهرزاد

٩٦/٠٢/٠٢
شعری سروده خودم

خار آن شعر که از زلف تو کوتاه بود!

٩٦/٠٢/٠٤
با یک چمدان دلتنگی

یهویی

٩٦/٠٢/٠٣
ارزش کلمات

تذکره الکارگردان

٩٦/٠٢/٠٣
خسته تر...

به شیرینی یک خواب

٩٦/٠٢/٠٢
فقط زانو می‌زنم

دیوانه

٩٦/٠٢/٠٢
آخرین خواسته

محبوس آرزو

٩٦/٠٢/٠٥
شعری سروده خودم

دل دیوانه ام

٩٦/٠٢/٠٤
هیچکس حالم را نمی فهمد

تو که نیستی

٩٦/٠٢/٠٥
گذار بازهم ببینمت...

چشم هایم را بگیر

٩٦/٠٢/٠٢
منتظرتم!

این آدم های ناشناس مهمان نواز!

٩٦/٠٢/٠٤
شعری سروده خودم

هوای کی به سر داری؟

٩٦/٠٢/٠٧
حس دلتنگی

همه ی دار و ندارم به تو بر می گردد

٩٦/٠٢/٠٦
بارها خدا را شکر!

یک صبح دانشجویی

٩٦/٠٢/٠٣
دلتنگت می شدم

زمانی که کنارت بودم...

٩٦/٠٢/٠٦
دلم گرفته

حس نامشخص

٩٦/٠٢/٠٤
کارهای عجیب ما

رنج فضای مجازی

٩٦/٠٢/٠٣
بزرگترین تردیدهای زندگی من

پیراهن آبی ام را بپوشم یا پیراهن سیاه؟

٩٦/٠٢/٠٢
همیشه تلخ

شروع یک پایان

٩٦/٠٢/٠٤
شعری سروده خودم

کجای این زندگی زیباست؟

٩٦/٠٢/٠٦
تبلیغات
تبلیغات