پنجره‌های بی‌طلوع!
مطلبی از «دوچرخه»

پنجره‌های بی‌طلوع!

نویسنده : h_sadat

«وَ لا فاتِحَ لِما اَغلَقتَ و لا مُغلِقَ لِما فَتَحتَ» و آن دری را که تو بسته ای، کسی را یارای بستنش نیست و دری را که تو گشوده باشی کسی را توان بستن آن نیست. (جمله ای از دعای صحیفه سجادیه)

اصرار کردیم، همه ما اصرار کردیم، همه ما پافشاری کردیم. می‌خواستیم پنجره خانه‌مان رو به طلوع باز شود. خانه کوچک ما هزار پنجره داشت. اما هیچ‌کدام‌شان رو به طلوع باز نمی‌شد. اصرار کردیم فقط یکی، فقط یکی از پنجره‌های‌مان رو به طلوع باشد. تو اما تمام آن‌ها را رو به غروب باز کردی.

ما دلگیر شدیم از تو. از تو به خودت گله کردیم و زانوهای‌مان را در آغوش کشیدیم و فکر کردیم به خانه‌ای که هزار پنجره دارد، اما تمامشان رو به غروب باز می‌شوند.

ما پافشاری کردیم. ما گریه هم کردیم. دلمان گرفته بود از تماشای این همه غروب. کم کم حسی مانند یک زخم قدیمی، درون‌مان سر باز کرد. حسی که انگار روحمان را روز به روز کوچک‌تر می‌کرد. ما ترسیدیم. دست آخر روزی روح‌مان غروب کند و در قاب یکی از همین پنجره‌ها از خودمان دریغ شویم.

خانه روبه رویی، خانه‌ای بزرگ بود که فقط یک پنجره داشت و خورشید انگار تمام دنیا را رها کرده بود و فقط از همان پنجره طلوع می‌کرد.

ما شبانه روز زُل می‌زدیم به خانه و روبه رویی و فکر می‌کردیم این همه پنجره هیچ دردی را دوا نمی‌کنند. همسایه روبه رویی فقط یک پنجره داشت و خورشید هر روز صبح مهمان او بود و ما با هزار پنجره دستان‌مان از طلوع خالی بود. خالی و برهوت، مثل کویری که هیچ وقت قطره آبی از حوالی ِ آن عبور نکرده است.

ما دعا کردیم، همه ما دعا کردیم، همه ما با چشم‌هایی مشتاق طلوع، دعا کردیم. پنجره‌های‌مان دیوار شد. خانه کوچک‌مان تاریک و بی نور شد و تنها یک پنجره در حافظه خانه ما ماند؛ کوچک‌ترین پنجره‌ای که هر غروب آخرین تصویر خورشید را به ما می‌داد.

بالاخره تنها پنجره‌ی ما را گشود. با دست‌های پر نورش آن را گشود. انگار تمام قوانین جغرافیا را از ریشه سوزانده بود و فرصت داده بود این بار خورشید از پنجره ما و همسایه روبه رویی طلوع کند.

 

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
m_heydarpoor
m_heydarpoor
٩٤/٠٦/٢٥
٠
٠
یکم متنتون دشوار بود به معنی واقعی کلمه اما قشنگ و زیبا
h_sadat
h_sadat
٩٤/٠٦/٢٩
٠
٠
مرسی
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٤/٠٦/٢٥
٠
٠
سلام:خدای رحمان پشت وپناهتان باد
h_sadat
h_sadat
٩٤/٠٦/٢٩
٠
٠
مرسی، شما هم همینطور :)
meshkat
meshkat
٩٤/٠٦/٢٦
٠
٠
خط اول در ترجمه عبارت: کسی را یارای بازکردنش نیست، درسته! متن بسیار زیبایی بود،هرچند دوس داشتم با طمأنینه بیشتری به پایان میرسید‎:)‎
h_sadat
h_sadat
٩٤/٠٦/٢٩
٠
٠
خُب دیگه... ب بزرگی ِ خودتون ببخشید!
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨