در حاشیه طرح تشویق زوج‌ها به فرزند آوری

در حاشیه طرح تشویق زوج‌ها به فرزند آوری

نویسنده : arwen

من منطق این حضرات را نفهمیدم با چه فکری یک همچین طرحی ارائه شده و با چه تفکری ازش حمایت می‌شود؟ یعنی افرادی که چنین نظریه‌ای را از خودشان صادر می‌کنند چرخی در میان اجتماع ایران زده‌اند؟ آنچه در ادامه می‌خوانید بررسی ساده‌ای از وضعیت خانواده‌های متوسط ایرانی ست، جمعیتی که حدود هفتاد درصد کل کشور را تشکیل می‌دهند.

در تمام دنیا فرزندآوری وقتی تشویق میشود که شما بتوانید بهترین زمینه‌های تحصیل، اشتغال و زندگی را برای نسل بعدی فراهم کنید و زمینه‌های رشد فرزندان و در نتیجه رشد جامعه را فراهم کنید. مادر و فرزند از لحظه اعلام بارداری مورد حمایت پزشکی و غذایی قرار می‌گیرند. تغذیه والدین به دقت تحت نظر قرار می‌گیرد و حتی تا دو سال پس از تولد کودک پرستاران دولتی برای آموزش و حمایت از مادر در کنار خانواده هستند.

حالا بیاید به اوضاع احوال اولین نسل فرزندان انقلاب یعنی بچه‌های دهه شصتی بپردازیم.

یک دهه شصتی از ابتدای کودکی با نبودها و کمبود ها در گیر بود. از کمبود پوشک و نبود شیر خشک بگیرتا عدم وجود لباس و پوشاک. در اکثر خانواده‌ها یک دست لباس به تن چند بچه مختلف می‌شد. اسباب بازی و امکانات بازی هم که عملا در حد شمشیر پلاستیکی و عروسک پارچه‌ای بود، در اکثر موارد فرزند مورد نظر توسط والدین در خیابان رها می‌شد تا وسط شصت هفتاد تا بچه داخل خیابان بزرگ شود و مادر عزیز بتواند به دوتا بچه کوچکترش داخل منزل برسد.

در مدرسه سر میز درس با سه نفر هم میز بود، یعنی بچه توی کلاس تکان نمی‌خورد. امکانات تحصیلی و ورزشی در حد توپ پلاستیکی و کلاس تابستانی حفظ جزء سیم قرآن کریم بود.

بزرگ که شدند بعضی‌های‌شان حداقل سه، چهار سال پشت کنکور ماندند مگر این‌که سهمیه داشتند که خب آن‌جوری وضعیت خیلی فرق می‌کرد.

بعدش هم وارد بازار کاری شدند که از استخدام رسمی در آن خبری نبود، مگر برای پارتی دارها و سهمیه داران گرامی و اشتغال به لطف ندانم کاری‌ها فقط قراردادی بود که با سابقه ده، دوازده ساله اگر رئیس محترم از اقوام و دوستان و آشنایان کسی را دور و برش نداشت و سفارش شده‌ای در اطرافش نبود، افتخار می‌داد و از هر ده نفر یک نفر شاید استخدام می‌شدند؛ امنیت شغلی صفر.

هزینه اجاره خانه بدون قانون در کشور تغییر می‌کند. یعنی هرکس صاحب یک چهار دیواری مکعبی شکل است خودش را محق می‌داند و هر سال هرجوری دلش می‌خواهد قیمت خانه را بالا می‌برد. استهلاک هم شامل حالش نمی‌شود فقط بالا می‌رود. در حالی که در بیشتر کشورهای پیشرفته قانون ثابت و قیمت ثابتی پیاده شده یعنی اگر شما خانه را اجاره کردی، ده سال می‌نشینی داخلش، امنیت مکان داری، قیمت هم بالا پایین نمی‌رود. قانون ثابتی برای تایین اجاره وجود دارد، که همه موظف به پیروی از آن هستند. برای همین در بسیاری از این کشورها مردم خرید خانه را هدر دادن پول می‌دانند، چرا که مثل مستاجرین مثل ایران سر سال مجبور نمی‌شوند اساسیه مبارک را روی دوش بیاندازند تا بروند جایی که اجاره‌اش با جیب مبارک همخوانی داشته باشد و بعد از کسر مبلغ اجازه چیزی ته حقوق‌شان بماند که خرج نان خانواده را بدهد.

حالا این بچه‌های وارد اجتماع شده شب و روز کار می‌کنند خرج اجاره‌شان را بدهند حالا خوراک و پوشاک و مسکن بماند. هزینه ازدواج را هم فاکتور می‌گیریم. تفریحات صفر، جوانی کردن صفر. برنامه‌های صدا و سیما  هم که مشخصا ز یر صفر. از سینما و تفریحات دیگر هم حرف نزنیم بهتر است. بس که قدرتمند است ساخته‌های سینمایی. یک کار خوب هم که در می‌آید یا سانسور می‌خورد یا کلا اکران نمی‌شود. قیمت نان دانه‌ای هشتصد تومان، قیمت گوشت کیلویی سی و چند هزارتومان. چشم ملت به پول یارانه دولتی که کی بیاید این چندرغاز موقتی دولت تا شکم زن و بچه‌هایشان را سیر کنند یا پول قبض آب و برق را بدهند یا این‌که با این پول کلان چند تا نان سر سفره‌شان ببرند. آینده شادی موجود در کشور طبق آخرین آمار جهانی رده صد و سی و چندم دنیا.

آن‌هایی که از این مسیر گذشتند و ازدواج کردند و هدف این تبلیغات فرزند آوری هستند با نگاهی به گذشته خود، فکر بچه را هم از سر به در می‌برند. مادر و پدر شبانه روز کار می‌کنند. چند سالی زمان می‌برد تا دست و پای‌شان را جمع کنند و تصمیم به آوردن فرزند بگیرند. شرایط تغذیه این مادر و فرزند را در نظر بگیرید. با آمار وزارت بهداشت خودمان به علت گران شدن لبنیات تا ده سال آینده چهل و پنج درصد بچه‌های ایران مستعد بیماری نرمی استخوان خواهند بود چرا که به علت بالا رفتن قیمت، شیر و ماست و پنیر کافی به آن‌ها نمی‌رسد. مادر گرامی اگر پس از مرخصی زایمان بتواند به سر کار برگردد و اخراج نشده باشد باید نگران نگهداری از فرزند، تغدیه فرزند و .... باشد. پس عملا از خیر شیر دهی می‌گذرد و فرزندان با شیر خشک بزرگ می‌شوند. بچه بیاوری ترمی دو میلیون پول مهد کودکش را بدهی، بعد خرج پوشک و لباس، و بزرگش کنی، مدرسه دولتی که نداریم شکر خدا تحصیلات مملکت کلا رایگان است! بعدش هم که دیگر مدارس و دانشگاه‌ها عملا از حالت رایگان خار ج شده، تحصیل رایگان عملا وجود ندارد مگه برای کسانی که وارد دانشگاه روزانه بشوند که آنم اکثرا سهمیه دارها هستند. استخدامی که ندارند. کار و آینده‌شان روی هواست. احتمالا تا آن زمان نان به دانه‌ای شصت هفتاد هزارتومان هم رسیده. نه خب ملت چرا بچه بیاورند بیاندازندش توی چاه؟ حالا شاید مادر و پدر گرامی بتوانند یک بچه را از این چاه بیرون بکشند اما درخواست چند فرزندی دیگر چه صیغه‌ای است؟ بماند که الان از نظر جغرافیایی و زیست محیطی و حتی منابع طبیعی و آب هم باید نگران آینده بچه‌های‌مان باشیم.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٤/٠٥/١٤
٠
٠
سلام:متأسفانه اکثرطرحهایی که ارایه میدن بدون پشتوانه فکری واقتصادی و... است.وقتی مردم درآمدکافی برای زندگی دونفره ندارندچطورفرزندی رابیاورندکه ازهمه چیزمحروم باشد.نفس کارعالی است چراکه جمعیت روپیری میرودواین خطرناک است ولی بایدمشوقها وابزارلازم رافراهم کنند.متشکرم ازبحث بسیارجالب وضروری که مطرح کردید.دلتان شاد
saiideh70
saiideh70
٩٤/٠٥/١٤
٠
٠
به نظر من هر کس اینقدر عقل و فهم داره که ببینه چنتا بچه میخواد و میتونه تامینشون کنه یا نه ...
i.forouzan
i.forouzan
٩٤/٠٥/١٤
٠
٠
با موضوع شما موافقم. من اکثرا مطالب شما رو منصفانه دیده بودم ولی این مطلب سیاه نمایی داشت. آیا قیدهایی مثل صفر، همه، اکثرا، که توی مطلب شما استفاده شده، واقعا حقیقته یا از روی عصبانیت اینقدر آتیش مطلبتون تند بوده؟
arwen
arwen
٩٤/٠٥/١٤
١
٠
سلام. اول ممنون از لطفتون.دوم من کلا تند هستم اما شما بگید وقتی نود و چند درصد برنامه های سیمای ما سریالها و فیلمهای تکراری دهه شصته تا جایی که الان صبح ها جنگجویان کوهستان به خورد ملت میدن و ملت اساسا به سمت ماهواره ها یا سریالهای دانلودی رفتن نظر کلی این افراد درباره برنامه های صدا و سیما چیه؟ شبکه کودک ایران شبکه پویا رغیب جدی شبکه افتضاح جم هستش.شما یک روز برنامه های دوشبکه رو مقایسه کنید.کشش بچه کجا میره؟ تفریحات...تفریحات جامعه ما دقیقا چیه؟برای من زن تفریحی به اسم ورود به ورزشگاه نداریم. گردش با دوستانم نمیتونم داشته باشم .محدودیتها مسخرس.حتی برای یکی مثل من که کلیات رو رعایت میکنه فیلمهای سینمایی همین الان تلویزیون رو روشن کنید. منزل ما اساسا با چیزی به اسم آنتن مخالفیم.خوشبختانه تا امروز پاش به خونه ما باز نشده. تلویزیون رو روشن کنید.پخش بار ششم سریال پژمان.پخش سراسر سانسور و تکه شده زیر اسمون شهر اونهم قسمتهای ضعیف.سریال تکراری ستایش برای بار ششم این اواخر از این شبکه ها پخش شده. فیلمها برمیگرده به دوره نوزادی من .ذره ای نو اوری و روز بودن نداره.بنده هفتگی سریال دانلود میکنم. یه قسمت سریال دانلودی که حتی ممکنه با موازین کشور ما تداخل داشته باشن اونقدر جذابه که گاهی چند بار میبینمش اما نمیشینم اخر شبم رو پای فیلمهای بی سر وته صدا و سیما خمیازه بکشم. برخلاف خیلی از کشورها ما نه جشنواره داریم نه مراسم شادی گروهی در شهرها مون اجرا میشه نه فستیوال داریم. اوج هیجان عیدمون برنامه ای هست که تلویزیون پخش میکنه و دوتا مجری رو با چهارتا خواننده تکراری که لب میزنن پشت تلویزیون نشون میده. حالا اگر عزا در کار باشه از شش روز قبلش تا سه ماه بعدش تلویزیون مارش عزا میره درباره اون امار امار جهانی هست ایران بالاترین رده افسردگی رو داره
لیلی
لیلی
٩٤/٠٥/١٥
٠
٠
حرف شما متین است چون کلام شما به عینه روزمرگی ما را تشکیل میدهد ناراحت کننده است
meshkat
meshkat
٩٤/٠٥/١٤
٠
٠
پاراگراف یکی به آخر خیلی تنده، یعنی درسته ولی افراطی! اما با کلیت موضوع بشدت موافقم، اصلا وقتی امکان ازدواج نیست، ملت چطوری به بچه فکر کنن؟ هیچ جوره نمیتونم این طرحو در شرایط فعلی قبول کنم.
arwen
arwen
٩٤/٠٥/١٤
٠
٠
قبول دارم کلا من کمی دیروز تند بودم
g_rezaei
g_rezaei
٩٤/٠٥/١٤
٠
٠
وایییی من عاشق بچه ام ولی ادم باید فک کنه اگ میتونه بچشو خوش بخت کنه چن تا چن تا نی نی بیاره ن کسایی ک تو نون شب خودشون موندن والااا:D
arwen
arwen
٩٤/٠٥/١٤
٠
٠
رک بگم با این وضعیت هیچ وقت بچه ای نمیارم مگه اینکه بدونم اون بچه وقتی بزرگ شد ازم نمیپرسه چرا
هاچ
هاچ
٩٤/٠٥/١٤
٠
٠
والا بچه هم که میارن یک سره رو سرِ پدربزرگ و مادریزرگشه
اشکمهر آتشروان
اشکمهر آتشروان
٩٤/٠٥/١٥
٠
٠
خیلی خوب توضیح دادین /از دل من بود/ممنون
sjalal
sjalal
٩٤/٠٥/١٥
٠
٠
با شرایط فعلی حتی به ازدواج نمی توان فکر کرد چه رسد به داشتن بچه
g_rezaei
g_rezaei
٩٤/٠٥/١٧
٠
٠
لایک شدیییییید خخخخخخ
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

شاید دلیل خلقتت آغوش باشد!

٩٥/٠٩/١٣
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
امان از این همه ناهماهنگی

یک نفر با من هماهنگ شود

٩٥/٠٩/١٣
لطفا شفاف بگویید

مسابقه ی غسل

٩٥/٠٩/١٣
شعری سروده خودم

سکوت پاییزی

٩٥/٠٩/١٤
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

بعد تو

٩٥/٠٩/١٣
گیج شده ام

حال این روز

٩٥/٠٩/١٤
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
ترسیده ام انگار

دلم مى خواهد همه چيز را بسوزانم!

٩٥/٠٩/١٣
به دنبال آیه های عذاب

سید حسن آقامیری کیست؟

٩٥/٠٩/١٤
داستان کوتاه

به همین سادگی / قسمت دوم

٩٥/٠٩/١٤
اندر مصائب شغل من

پرنیا؟ پریا؟ پریان؟ پرنیان؟

٩٥/٠٩/١٣
معرفی فیم دریا سالار

لطف خدا بود

٩٥/٠٩/١٤