رنگ‌ها می‌پاشد...

رنگ‌ها می‌پاشد...

نویسنده : مریم نیک‌پور

- به من نگاه کن مریم؛ نه آنجوری، نه سرت را بیار بالا!

سرم را بالا می‌آورم. به چشم‌هایم نگاه می‌کند. از سر استیصال سرش را تکان می‌دهد و کلاسور را از زیر دستم بر می‌دارد و در مقابل چشم‌های متعجبم می‌رود پشت میزش می‌نشیند. قلم مو را تمیز می‌کنم و ساکت به استاد نگاه می‌کنم؛ بچه‌های کلاس کنجکاو شده‌اند و دو، سه باری دلیل را از استاد می‌پرسند اما او با اخم به صندلی تکیه داده است و جواب هیچ کسی را نمی‌دهد. ساعت کلاس تمام می‌شود. من هنوز هیچ اعتراضی نکرده‌ام و بدون کوچکترین تغییری سر جایم نشسته‌ام و زل زده‌ام به گلدان‌های کنار پنجره. با صدایی گرفته می‌گوید: بروید بچه ها، نگاهش را سمت من می‌چرخاند؛ تو نرو!

کلاس خالی می‌شود، با عصبانیت روی صندلی روبرویم می‌نشیند و کلاسور را مقابلم می‌گذارد. می‌گوید: خوب نگاهش کن، می‌بینی چقدر ظریف است؟ تو حرفه‌ای‌تر از این حرف‌هایی که ندانی ممکن بود چه بلایی سرش بیاوری. می‌گویم دست خودم نیست استاد، تقصیر... تقصیر..

همینطور که دنبال کلمه می‌گردم و مِن و مِن می‌کنم می‌گوید: تقصیر دلت است، می‌دانم دختر.. اشک‌هایم سر می‌خورند روی گونه‌ام. از همان بغض نیم ساعت پیش مانده‌اند، بغضی که چشم‌هایم را کمی خیس کرد و خیسی‌اش از چشم‌های تیز استاد پنهان نماند. خوب می‌دانستم اگر یکی از همان دو، سه قطره روی نقاشی تذهیبم می‌ریخت رنگ‌هایش از هم می‌پاشیدند اما دست خودم نبود. پاهایش را روی هم می‌اندازد و به صندلی تکیه می‌دهد حالا آرام‌تر از قبل شده است، می‌گوید از وقتی قلم دادم دستت؛ گفتم تو خدای رنگ‌هایت هستی اگر از هم بپاشند، اگر درست ننشینند روی کاغذ تو مسئولی و تو مسئول‌ترین شاگردم در برابر جز به جز نقش‌ها و رنگهایت بودی. حالا بگو چه سر شاگرد قدیمی‌ام آمده که راضی به از هم پاشیدن رنگ‌هایش می‌شود؟

هیچی نمی‌گویم. سرم پایین است و استاد را نگاه نمی‌کنم. آهی می‌کشد و می‌گوید: خدا به زمین گرم بزندش که اینطور تو را از هم پاشانده. این عشق بی مادر کی می‌خواهد دست از سوزاندن جگر بردارد خدا می‌داند.. از وقتی آمدی فهمیدم، از وقتی بعد سال‌ها روی این صندلی نشستی و کز کردی لای رنگ‌ها و نقش‌هایت از وقتی دست‌هایت بی‌قرار شدند فهمیدم؛ از وقتی نقش‌هایت جان دیگری گرفت. من همیشه می‌ترسیدم تو نازک‌تر از آن بودی که مقابل عشق نشکنی. من همیشه از عاشق شدن بهترین و شرترین شاگردم می‌ترسیدم، از روزی می‌ترسیدم که تنها با یک بغض آرام بگیری و کز کنی لای نقش‌ها و رنگ‌هایت. مثل همه آدم‌هایی که از ترس‌شان فرار می‌کنند؛ آخر سر یقه‌ام را ترس گرفت، من می‌دانستم عشق دنبال آدم‌هایی از جنس توست، می‌دانستم خوب عاشق می‌شوی و بد از هم می‌پاشی، من همه امروزت را می‌دانستم و از آن ترسیده بودم؛ می‌دانم دست خودت نیست دختر اما از وقتی کز کرده‌ای روی این صندلی استاد پیرت، پیرتر شده است، می‌دانستم یک روزی تو را می‌شکند، ای الهی خدا به زمین گرم بزندش.

 

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
بهمن بهمنی
بهمن بهمنی
٩٤/٠٤/٢٨
٢
٠
:) از دست رفتین ! من فقط می تونم براتون دعا کنم تا به شرایط طبیعی برگردین :) وه لا کن عشقو :)
Mahboubeh-A
Mahboubeh-A
٩٤/٠٤/٢٨
٠
٠
ای بابا! میگم چن وقته نمیای سایت ها! :)
2nyadideh
2nyadideh
٩٤/٠٤/٢٩
٠
٠
:)
sadat_hosseini
sadat_hosseini
٩٤/٠٤/٢٩
٠
٠
: ) : )
رویا خانوم
رویا خانوم
٩٤/٠٤/٢٩
٠
٠
:( عاخی :((
پربازدیدتریـــن ها
دیگر نگران دیر رسیدن نیستم

من گم شده بودم

٩٥/١٢/٠٤
سقوط به سرزمین ارواح

من بودم

٩٥/١٢/٠٤
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
راهکارهای غیر مشروع

تابو های موقت

٩٥/١٢/٠٥
شعری سروده خودم

کودکم نیست توی آغوشم

٩٥/١٢/٠٤
می شود ساده بود و از ته دل خندید

اندر احوالات دغدغه های ریز دخترانه

٩٥/١٢/٠٣
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
از کرامات آقا بود

زیباترین سه شنبه ی سال

٩٥/١٢/٠٤
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت سوم

٩٥/١٢/٠٢
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
ته دلم خوشحال می شوم

سورپرایز شوندگی

٩٥/١٢/٠٥
چای نخوردن ها بهانه است

تو بیا تو بمان

٩٥/١٢/٠٢
وقتی چهار ماهه بودم

عشق، مادر و معجزه

٩٥/١٢/٠٣
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
برو فاش می کن، مگو چیست فاش!

راز و رمزهای رازداری

٩٥/١٢/٠١
حس تلخ تنهایی

گاه می توان خوب نبود

٩٥/١٢/٠٦
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
تبلیغات
تبلیغات