رنگ‌ها می‌پاشد...

رنگ‌ها می‌پاشد...

نویسنده : مریم نیک‌پور

- به من نگاه کن مریم؛ نه آنجوری، نه سرت را بیار بالا!

سرم را بالا می‌آورم. به چشم‌هایم نگاه می‌کند. از سر استیصال سرش را تکان می‌دهد و کلاسور را از زیر دستم بر می‌دارد و در مقابل چشم‌های متعجبم می‌رود پشت میزش می‌نشیند. قلم مو را تمیز می‌کنم و ساکت به استاد نگاه می‌کنم؛ بچه‌های کلاس کنجکاو شده‌اند و دو، سه باری دلیل را از استاد می‌پرسند اما او با اخم به صندلی تکیه داده است و جواب هیچ کسی را نمی‌دهد. ساعت کلاس تمام می‌شود. من هنوز هیچ اعتراضی نکرده‌ام و بدون کوچکترین تغییری سر جایم نشسته‌ام و زل زده‌ام به گلدان‌های کنار پنجره. با صدایی گرفته می‌گوید: بروید بچه ها، نگاهش را سمت من می‌چرخاند؛ تو نرو!

کلاس خالی می‌شود، با عصبانیت روی صندلی روبرویم می‌نشیند و کلاسور را مقابلم می‌گذارد. می‌گوید: خوب نگاهش کن، می‌بینی چقدر ظریف است؟ تو حرفه‌ای‌تر از این حرف‌هایی که ندانی ممکن بود چه بلایی سرش بیاوری. می‌گویم دست خودم نیست استاد، تقصیر... تقصیر..

همینطور که دنبال کلمه می‌گردم و مِن و مِن می‌کنم می‌گوید: تقصیر دلت است، می‌دانم دختر.. اشک‌هایم سر می‌خورند روی گونه‌ام. از همان بغض نیم ساعت پیش مانده‌اند، بغضی که چشم‌هایم را کمی خیس کرد و خیسی‌اش از چشم‌های تیز استاد پنهان نماند. خوب می‌دانستم اگر یکی از همان دو، سه قطره روی نقاشی تذهیبم می‌ریخت رنگ‌هایش از هم می‌پاشیدند اما دست خودم نبود. پاهایش را روی هم می‌اندازد و به صندلی تکیه می‌دهد حالا آرام‌تر از قبل شده است، می‌گوید از وقتی قلم دادم دستت؛ گفتم تو خدای رنگ‌هایت هستی اگر از هم بپاشند، اگر درست ننشینند روی کاغذ تو مسئولی و تو مسئول‌ترین شاگردم در برابر جز به جز نقش‌ها و رنگهایت بودی. حالا بگو چه سر شاگرد قدیمی‌ام آمده که راضی به از هم پاشیدن رنگ‌هایش می‌شود؟

هیچی نمی‌گویم. سرم پایین است و استاد را نگاه نمی‌کنم. آهی می‌کشد و می‌گوید: خدا به زمین گرم بزندش که اینطور تو را از هم پاشانده. این عشق بی مادر کی می‌خواهد دست از سوزاندن جگر بردارد خدا می‌داند.. از وقتی آمدی فهمیدم، از وقتی بعد سال‌ها روی این صندلی نشستی و کز کردی لای رنگ‌ها و نقش‌هایت از وقتی دست‌هایت بی‌قرار شدند فهمیدم؛ از وقتی نقش‌هایت جان دیگری گرفت. من همیشه می‌ترسیدم تو نازک‌تر از آن بودی که مقابل عشق نشکنی. من همیشه از عاشق شدن بهترین و شرترین شاگردم می‌ترسیدم، از روزی می‌ترسیدم که تنها با یک بغض آرام بگیری و کز کنی لای نقش‌ها و رنگ‌هایت. مثل همه آدم‌هایی که از ترس‌شان فرار می‌کنند؛ آخر سر یقه‌ام را ترس گرفت، من می‌دانستم عشق دنبال آدم‌هایی از جنس توست، می‌دانستم خوب عاشق می‌شوی و بد از هم می‌پاشی، من همه امروزت را می‌دانستم و از آن ترسیده بودم؛ می‌دانم دست خودت نیست دختر اما از وقتی کز کرده‌ای روی این صندلی استاد پیرت، پیرتر شده است، می‌دانستم یک روزی تو را می‌شکند، ای الهی خدا به زمین گرم بزندش.

 

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
بهمن بهمنی
بهمن بهمنی
٩٤/٠٤/٢٨
٢
٠
:) از دست رفتین ! من فقط می تونم براتون دعا کنم تا به شرایط طبیعی برگردین :) وه لا کن عشقو :)
Mahboubeh-A
Mahboubeh-A
٩٤/٠٤/٢٨
٠
٠
ای بابا! میگم چن وقته نمیای سایت ها! :)
2nyadideh
2nyadideh
٩٤/٠٤/٢٩
٠
٠
:)
sadat_hosseini
sadat_hosseini
٩٤/٠٤/٢٩
٠
٠
: ) : )
رویا خانوم
رویا خانوم
٩٤/٠٤/٢٩
٠
٠
:( عاخی :((
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

عاشقی پیشه خوبیست

٩٦/٠٦/٢٦
مقایسه دو کتاب کلیدر و بوف کور

ادبیات داستانی اجتماعی یا داستانی سیاه نمایی؟

٩٦/٠٦/٢٧
در سکوت مطلق

یک روز از همین امروز و فرداها

٩٦/٠٦/٢٦
ترانه ای سروده خودم

شاه قلبم

٩٦/٠٦/٢٨
ملاقات غیرمنتظره با رئیس جیم

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت نهم

٩٦/٠٦/٢٧
تو چه می دانی؟

دل عاشق

٩٦/٠٦/٢٥
در راستای اظهارات وزیر بهداشت

روحانی؛ ضمانت خرید شماست

٩٦/٠٦/٢٦
شعر واگیردار است!

شاعران در قرنطینه

٩٦/٠٦/٢٩
صدای اعضای شورای شهر هم در آمد

نمایشگاه ایرانکام سال به سال افتضاح تر

٩٦/٠٦/٢٧
ترانه ای سروده خودم

ناقوس تنهایی

٩٦/٠٦/٢٦
مگر شعر چیست؟

دل خوش به شاعر بودن

٩٦/٠٦/٢٥
به سختی خودم را از خاطرات بیرون کشیدم

پانسمان

٩٦/٠٦/٢٩
غار رنگی رنگی

دوست داشتن و دوست داشته شدن...

٩٦/٠٦/٢٨
اشک های بی ثمر

از نیامدن ها

٩٦/٠٦/٢٧
با اینکه می دانی

پایه و اساس زندگی

٩٦/٠٦/٢٥
من این گونه آرامم

سر مستی

٩٦/٠٦/٢٨
زندگی ات را مدیریت کن

از رابطه ها

٩٦/٠٦/٢٩
شعری سروده خودم

بهشت زمینی

٩٦/٠٦/٢٥
شعری سروده خودم

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود

٩٦/٠٦/٣٠
شعری سروده خودم

بازتاب

٩٦/٠٦/٢٩
تبلیغات