چقدر زود دیر می شود !
اي كاش ابوالفضل پور عرب ها را از ياد نيريم

چقدر زود دیر می شود !

نویسنده : sam.ariyaee

خبر دردناکی است... سوپر استاری را که یک زمان لنز تمامی دوربین‌ها به سمتش بود، مجله‌ها عکسش را روی جلدشان می‌زدند، براي فروش بیشتر و خدا وکیلی فروش هم می‌کردند. حالا، همان‌هایی که ثابت کردند مي‌توانند با زاویه‌ای عکس بگيرند، كه آن عکس روی جلد، هر کسی را به سمت مجله بكشاند، حالا پس از 2 سال و دیدن چهره‌ای دیگر از هنرمند محبوبشان (که این‌بار این چهره، گریم بازی جدیدش نیست، این بار گریم روزگار بر صورتش نقاشی شده) اشک در چشمان‌شان حلقه زد و در تردید و شکی که داشتند زاویه‌ها را جابه‌جا کردند، اما هر بار با هر زاویه‌ای نتوانستند به خودشان ثابت کنند که این همان ابوالفضل‌پورعرب است... تردید از این‌که چطور به چشمان مردم ثابت کنند این همان ابوالفضل‌پورعرب است. خود خودش و نه هیچ کس دیگر!

این چه رسمی است. یعنی نباید ما که در مواقع خاص از هنرمندان می‌نویسیم، یک بار برای دل آن‌ها بنویسیم. این پروژه‌ای است که برای همه یکسان اتفاق می‌افتد. پروژه‌ای که بی‌قرارداد است با نام خانه‌نشینی، گریم هم نمی‌خواهد. روزها می‌آید و روز و شب و خیالات، تنهایی‌ها بالاخره کم‌کم گریم روی صورت می‌شود! چه رسمی است که پس از دو سال خبرنگارها و روزنامه‌نگاران ما با دیدن چهره‌اش شوکه شوند چقدر زود یادمان می‌رود و چقدر زود دیر می‌شود. نقش‌ها و صداها که دائم روی گوشمان، در ذهن‌مان دارد تکرار می‌شود. این است ماجرای تقدیر از هنرمند! این ماجرا تا مي‌خورد، میرود کنار. می‌رود به همان جایی از تاریخ که اصلا وجود نداشته است. نمی‌دانم، می‌خواستم بنویسم ابوالفضل پورعرب سوپر استار، دیدم نه؛ وقتی به کسانی که کمتر شایستگی ستاره بودن را دارند، می‌گوييم سوپر استار؛ در مقابل کسانی که در این هنر، در ذهن و جان آدم‌ها، نقش بسته‌اند و با آمدن اسم‌شان قلب‌ها می‌لرزد، تنها برای اثبات دوست داشتن‌شان سکوت باید کرد.

سکوت و تنها سکوت. او ابوالفضل است هنرمند نقش آفرینی که حالا می‌گویند سرطان درِ خانه‌اش را چند سالی‌است زده. با سرطان کشتی می‌گیرد و امیدوارم از این میدان پیروز بیرون بیاد. هنوز نفس می‌کشد و مردانه ایستاده است، تنهای تنها به دور از هر حاشیه و نور و صدا و تصویری که سال‌ها با هنر نابش چشم‌ها را نوازش داده بود. آرزو دارم سلامتی‌اش را ببینم در کنار لبخند شیرین و دلنشینش، دوباره ببینمش و صدا و نمایش نازنش چشمان‌مان را پر کند از شور و خنده و گاهی هم دلهره و نگرانی و اشک.


برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
s-sahra
s-sahra
٩١/٠٧/٢٩
٢
٠
ما همه براش دعا می کنیم. اما امان از دست اونایی که چه شایعه ها پراکندن در مورد این هنرمند عزیز
m-nik110
m-nik110
٩١/٠٨/٢٦
٠
٠
ان شا... مردانه تر باستد در برابر سرطان
اسمانه
اسمانه
٩١/١٠/١٠
٠
٠
واقعا بازی ایشون رو از بچگی دوست داشتم.. خدا به ایشان شفای عاجل عنایت کند... الهی امین
m_sepehri
m_sepehri
٩١/١١/٢٧
٠
٠
ایشاا...زودتر خوب بشن.واقعا هم ای کاش از یادشون نبریم...
radmehr
radmehr
٩٢/٠٢/٠٣
٠
٠
یادش بخیر یه وقتی با دست های آلوده زندگی کردیم
پربازدیدتریـــن ها
مقایسه دو کتاب کلیدر و بوف کور

ادبیات داستانی اجتماعی یا داستانی سیاه نمایی؟

٩٦/٠٦/٢٧
به امید روزهای بهتر

پایان تلخ استقلال علی منصور

٩٦/٠٦/٣٠
شعر واگیردار است!

شاعران در قرنطینه

٩٦/٠٦/٢٩
تا عاشق بمانیم

شاعر جماعت را دریابید!

٩٦/٠٧/٠١
درد ندیدن نوه دختری عمه بزرگ لیلا خانم

درمان درد دل

٩٦/٠٧/٠٢
ترانه ای سروده خودم

شاه قلبم

٩٦/٠٦/٢٨
به سختی خودم را از خاطرات بیرون کشیدم

پانسمان

٩٦/٠٦/٢٩
ملاقات غیرمنتظره با رئیس جیم

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت نهم

٩٦/٠٦/٢٧
صدای اعضای شورای شهر هم در آمد

نمایشگاه ایرانکام سال به سال افتضاح تر

٩٦/٠٦/٢٧
شعری سروده خودم

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود

٩٦/٠٦/٣٠
باورم نیست هنوز

کو شقایق؟ کو؟ کجاست؟

٩٦/٠٧/٠٣
شعری سروده خودم

كرم ابريشم من وقت تماشا نرسيد

٩٦/٠٧/٠٢
گند همه چیز را در می آوریم

آموزنده های دوست داشتنی

٩٦/٠٧/٠١
از ایده هایی که باید ادامه دهیم

مقاله نویسی چطور است؟

٩٦/٠٦/٣٠
می خواهم از زندگی ام بنویسم

پاییز توی راه با کلی بارون

٩٦/٠٦/٣٠
غار رنگی رنگی

دوست داشتن و دوست داشته شدن...

٩٦/٠٦/٢٨
خسته شدم از کاغذ سیاه کردن

بی حوصله

٩٦/٠٧/٠١
زندگی ات را مدیریت کن

از رابطه ها

٩٦/٠٦/٢٩
درد و دل با خدا

بغضت رو بشکن

٩٦/٠٧/٠٢
اشک های بی ثمر

از نیامدن ها

٩٦/٠٦/٢٧
تبلیغات