با کفش های دیگران راه برو
معرفی کتابی از شارون کریج

با کفش های دیگران راه برو

نویسنده : Bluish

شناسنامه:

با کفش‌های دیگران راه برو

نویسنده: "شارون کریچ"

مترجم: "کیوان عبیدی آشتیانی"

برنده‌ی جایزه‌ی نیوبری 1995

برنده‌ی جایزه‌ی پروین اعتصامی 1387

ناشر: نشر چشمه

***

این کتاب ماجراهایی‌ست که از زبانِ دختری به نامِ سالامانکاتری و درباره‌ی او روایت میشود. سال (همه سالامانکاتری را سال صدا میزنند) همراه پدربزرگ و مادربزرگش به سفری طولانی می‌رود و درطول سفر، ما داستانِ دوستِ سال را از زبان خودش که برای پدربزرگ و مادربزرگش تعریف میکند، به همراهِ ماجرای حینِ سفرشان میخوانیم.

از زبان سال و در بطن داستان و ماجرا، ما نکاتِ اخلاقی و انسانیِ فراموش شده‌ای را میخوانیم که به خوبی از دیدِ یک دختربچه‌ی سیزده ساله روایت می‌شود.

به‌نظر من کتاب جذابی بود و مطمئنم نشر چشمه اشتباه بزرگی کرده‌ که این کتاب را در دسته‌ی کتاب‌های کودک و نوجوان قرار داده‌است. این کتاب را همه باید بخوانند. از سیزده‌ساله گرفته تا شصت و سه ساله.

 

قسمت‌هایی از این کتاب:

« بیشتر بچه‌ها در مدرسه‌ی جدیدم تند حرف می‌زدند. آن‌ها لباس‌های تمیز و مُدِروز پوشیده بودند و روی دندان‌هایشان سیم‌کشی شده‌ بود. بیشتر دخترها مدل موهایشان مثل هم بود. همه یک اندازه تا سر شانه با یک چتری بلند که مجبور بودند دائماً آن را از جلوی چشم‌شان کنار بزنند. زمانی ما هم اسبی داشتیم که همین کار را می‌کرد.»

 

« چیزی که فهمیدم این بود که اگر مردم از تو انتظار شجاعت دارند، وانمود کن شجاع هستی، حتی زمانی که ترس تا مغز استخوانت نفوذ کرده است»

 

« تمام هیدل‌ها شجاع هستند. این یک ویژگی خانوادگی است. پدرت را ببین – مادرت را - من گفتم: «مامان یک هیدل نیست.» مامان بزرگ گفت: «او هم در واقع یک هیدل است، نمی‌شود مدت طولانی با یک هیدل زندگی کرد و یک هیدل نشد.»»

 

« یک بار از مادرم پرسیدم چرا پدربزرگ و مادربزرگ پیک فورد هیچ‌وقت نمی‌خندند. مادرم گفت: «آن‌ها آنقدر در فکر رفتار محترمانه‌اشان هستن که حواسشان به چیز دیگری نیست.» و بعد مادرم خندید و خندید، طوری می‌خندید که معلوم بود ستون فقراتش از جنس فولاد نیست چون تا کمر خم شد و خندید و خندید.»

 

«پدر گفت از اینکه دوست جدیدی پیدا کرده‌ام خوشحال است. او گفت این مثل پیدا کردن یک صدف در اعماق آب است...»

 

« در دنیای او آدمِ معمولی وجود نداشت. مردم یا مثل پدرش کامل بودند _ یا بیش‌تر آن‌ها دیوانه و یا قاتلانی با تبر بودند...»

 

«پدربزرگ و مادربزرگِ من به همان سادگی که یک حشره روی هندوانه می‌نشیند می‌توانند برای خودشان دردسر درست کنند.»

 

« آن‌ها در مورد چیزهایی که می‌خوردند وسواس داشتند. تمام چیزهایی که می‌خوردند از نظر پدر من مخلفات بود: سیب‌زمینی، کدوسبز، سالاد لوبیا و یک جور خوراک که من نفهمیدم چیست. آن‌ها گوشت نمی‌خوردند، کره هم نمی‌خوردند و خیلی به کلسترول غذا فکر می‌کردند»

 

« ما توت‌های پایین و بالای درخت را نمی‌چیدیم. مادرم می‌گفت پائینی‌ها مالِ خرگوش‌ها و بالایی‌ها مالِ پرندگان است. آن‌هایی که قد آدم‌ها بود، مال آدم‌ها بود»

 

«مادرم به هرچیزی که در طبیعت رشد می‌کرد و زندگی می‌کرد، عشق می‌ورزید _هرچیزی_ مارمولک، درخت، گاو، جیرجیرک، پرنده، وزغ، خوک»

 

« فی‌بی گفت: «شما اهمیتی نمی‌دهید، هیچ‌کس اهمیت نمی‌دهد. همه دنبال کارهای احمقانه‌ی خودشان هستند»»

 

« نمی‌شود که ما مُرده باشیم. تا همین یک دقیقه‌پیش زنده بودیم.»

 

« پدرش با یک دستمالِ آشپزخانه مشغول پاک کردن یک بشقاب بود. بعد یک مرتبه دست نگه داشت و به بشقاب خیره شد. من به وضوح پرنده‌های اندوه را که به سرش نوک می‌زدند، میدیدم، اما فی‌بی سرش به ضربه‌های پرنده‌های اندوه خودش گرم بود.»

 

« بعضی وقت‌ها آدم ترجیح می‌دهد با پرنده‌های اندوهش تنها باشد. بعضی وقت‌ها آدم باید در تنهایی خودش گریه کند.»

 

« اینکه فکر کنید کسی می‌آید با اینکه واقعاً آن آدم بیاید، کاملاً متفاوت است.»

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
رفیعه
رفیعه
٩٤/٠٣/٢٥
٠
٠
ممنون=)
k_kanani
k_kanani
٩٤/٠٣/٢٥
٠
٠
جالب بود و قشنگ
راتا
راتا
٩٤/٠٣/٢٥
٠
٠
تشکرات:)
M.T
M.T
٩٤/٠٣/٢٥
٠
٠
د) کتاب خوبیه د)
2nyadideh
2nyadideh
٩٤/٠٣/٢٥
٠
٠
تشکـــــــــــــرآت (^_^)
Cold
Cold
٩٤/٠٣/٢٥
٠
٠
مرسی از این معرفی :)...
tanin
tanin
٩٤/٠٣/٢٦
٠
٠
مچکرم
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

نام تو

٩٦/٠٥/١٩
بهشت درست همینجاست

چادری ها عاشق ترند! / قسمت دوم

٩٦/٠٥/١٨
دیوان خنده های تو

بفهم

٩٦/٠٥/٢١
حوالي سوت پایان کنکور 96

برای رویایت بجنگ

٩٦/٠٥/١٨
آن‌ها از تپش هماهنگ قلب‌هایمان چه خبر دارند؟

نامه هایی به همسرم / نامه سوم

٩٦/٠٥/١٩
شیرینی اش را نفهمیدم

اولین حقوق کاری

٩٦/٠٥/٢٢
شعری سروده خودم

یک مرد به جا مانده ای از عاشورا

٩٦/٠٥/٢٢
کاش کسی شاملو و فروغ را صدا بزند

در نبودنت

٩٦/٠٥/٢٢
شعری سروده خودم

می نویسم از تو

٩٦/٠٥/٢٢
این روزها همه چیز به تو مربوط است

نامه هایی به همسرم / نامه چهارم

٩٦/٠٥/٢٣
بیایید به هم اعتماد کنیم

امتحان کردن هنر نمی باشد

٩٦/٠٥/١٨
مردم این چیزها را باور نمی کنند!

موی سفید

٩٦/٠٥/٢١
تا دل به بودنش خوش باشد

کاش دل هم خانه داشت

٩٦/٠٥/١٩
تو مکمل منی

بوسه های نگفته

٩٦/٠٥/٢٣
عمریست برایت می نویسم

گمنام خاص

٩٦/٠٥/٢٣
شعری سروده خودم

عشق و تبسم

٩٦/٠٥/١٩
چرا تیمارستان مرا در آغوش نمی گیرد؟

روياپرداز

٩٦/٠٥/١٨
از آرزوهای خوب

کمی وقت شناسی

٩٦/٠٥/٢١
شعری سروده خودم

موج خروشان قلم

٩٦/٠٥/٢١
شعری سروده خودم

معنی فاصله این نیست که از آنِ همیم

٩٦/٠٥/٢٤
تبلیغات