با کفش های دیگران راه برو
معرفی کتابی از شارون کریج

با کفش های دیگران راه برو

نویسنده : Bluish

شناسنامه:

با کفش‌های دیگران راه برو

نویسنده: "شارون کریچ"

مترجم: "کیوان عبیدی آشتیانی"

برنده‌ی جایزه‌ی نیوبری 1995

برنده‌ی جایزه‌ی پروین اعتصامی 1387

ناشر: نشر چشمه

***

این کتاب ماجراهایی‌ست که از زبانِ دختری به نامِ سالامانکاتری و درباره‌ی او روایت میشود. سال (همه سالامانکاتری را سال صدا میزنند) همراه پدربزرگ و مادربزرگش به سفری طولانی می‌رود و درطول سفر، ما داستانِ دوستِ سال را از زبان خودش که برای پدربزرگ و مادربزرگش تعریف میکند، به همراهِ ماجرای حینِ سفرشان میخوانیم.

از زبان سال و در بطن داستان و ماجرا، ما نکاتِ اخلاقی و انسانیِ فراموش شده‌ای را میخوانیم که به خوبی از دیدِ یک دختربچه‌ی سیزده ساله روایت می‌شود.

به‌نظر من کتاب جذابی بود و مطمئنم نشر چشمه اشتباه بزرگی کرده‌ که این کتاب را در دسته‌ی کتاب‌های کودک و نوجوان قرار داده‌است. این کتاب را همه باید بخوانند. از سیزده‌ساله گرفته تا شصت و سه ساله.

 

قسمت‌هایی از این کتاب:

« بیشتر بچه‌ها در مدرسه‌ی جدیدم تند حرف می‌زدند. آن‌ها لباس‌های تمیز و مُدِروز پوشیده بودند و روی دندان‌هایشان سیم‌کشی شده‌ بود. بیشتر دخترها مدل موهایشان مثل هم بود. همه یک اندازه تا سر شانه با یک چتری بلند که مجبور بودند دائماً آن را از جلوی چشم‌شان کنار بزنند. زمانی ما هم اسبی داشتیم که همین کار را می‌کرد.»

 

« چیزی که فهمیدم این بود که اگر مردم از تو انتظار شجاعت دارند، وانمود کن شجاع هستی، حتی زمانی که ترس تا مغز استخوانت نفوذ کرده است»

 

« تمام هیدل‌ها شجاع هستند. این یک ویژگی خانوادگی است. پدرت را ببین – مادرت را - من گفتم: «مامان یک هیدل نیست.» مامان بزرگ گفت: «او هم در واقع یک هیدل است، نمی‌شود مدت طولانی با یک هیدل زندگی کرد و یک هیدل نشد.»»

 

« یک بار از مادرم پرسیدم چرا پدربزرگ و مادربزرگ پیک فورد هیچ‌وقت نمی‌خندند. مادرم گفت: «آن‌ها آنقدر در فکر رفتار محترمانه‌اشان هستن که حواسشان به چیز دیگری نیست.» و بعد مادرم خندید و خندید، طوری می‌خندید که معلوم بود ستون فقراتش از جنس فولاد نیست چون تا کمر خم شد و خندید و خندید.»

 

«پدر گفت از اینکه دوست جدیدی پیدا کرده‌ام خوشحال است. او گفت این مثل پیدا کردن یک صدف در اعماق آب است...»

 

« در دنیای او آدمِ معمولی وجود نداشت. مردم یا مثل پدرش کامل بودند _ یا بیش‌تر آن‌ها دیوانه و یا قاتلانی با تبر بودند...»

 

«پدربزرگ و مادربزرگِ من به همان سادگی که یک حشره روی هندوانه می‌نشیند می‌توانند برای خودشان دردسر درست کنند.»

 

« آن‌ها در مورد چیزهایی که می‌خوردند وسواس داشتند. تمام چیزهایی که می‌خوردند از نظر پدر من مخلفات بود: سیب‌زمینی، کدوسبز، سالاد لوبیا و یک جور خوراک که من نفهمیدم چیست. آن‌ها گوشت نمی‌خوردند، کره هم نمی‌خوردند و خیلی به کلسترول غذا فکر می‌کردند»

 

« ما توت‌های پایین و بالای درخت را نمی‌چیدیم. مادرم می‌گفت پائینی‌ها مالِ خرگوش‌ها و بالایی‌ها مالِ پرندگان است. آن‌هایی که قد آدم‌ها بود، مال آدم‌ها بود»

 

«مادرم به هرچیزی که در طبیعت رشد می‌کرد و زندگی می‌کرد، عشق می‌ورزید _هرچیزی_ مارمولک، درخت، گاو، جیرجیرک، پرنده، وزغ، خوک»

 

« فی‌بی گفت: «شما اهمیتی نمی‌دهید، هیچ‌کس اهمیت نمی‌دهد. همه دنبال کارهای احمقانه‌ی خودشان هستند»»

 

« نمی‌شود که ما مُرده باشیم. تا همین یک دقیقه‌پیش زنده بودیم.»

 

« پدرش با یک دستمالِ آشپزخانه مشغول پاک کردن یک بشقاب بود. بعد یک مرتبه دست نگه داشت و به بشقاب خیره شد. من به وضوح پرنده‌های اندوه را که به سرش نوک می‌زدند، میدیدم، اما فی‌بی سرش به ضربه‌های پرنده‌های اندوه خودش گرم بود.»

 

« بعضی وقت‌ها آدم ترجیح می‌دهد با پرنده‌های اندوهش تنها باشد. بعضی وقت‌ها آدم باید در تنهایی خودش گریه کند.»

 

« اینکه فکر کنید کسی می‌آید با اینکه واقعاً آن آدم بیاید، کاملاً متفاوت است.»

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
رفیعه
رفیعه
٩٤/٠٣/٢٥
٠
٠
ممنون=)
k_kanani
k_kanani
٩٤/٠٣/٢٥
٠
٠
جالب بود و قشنگ
راتا
راتا
٩٤/٠٣/٢٥
٠
٠
تشکرات:)
M.T
M.T
٩٤/٠٣/٢٥
٠
٠
د) کتاب خوبیه د)
2nyadideh
2nyadideh
٩٤/٠٣/٢٥
٠
٠
تشکـــــــــــــرآت (^_^)
Cold
Cold
٩٤/٠٣/٢٥
٠
٠
مرسی از این معرفی :)...
tanin
tanin
٩٤/٠٣/٢٦
٠
٠
مچکرم
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

الغوث خدایا

٩٦/٠٣/٢٥
بغضم می گیرد

تله پاتی

٩٦/٠٣/٢٥
شعری سروده خودم

همه جا صوت غریبانه آن آهنگی است

٩٦/٠٣/٢٨
حرف‌هایم را برای شما بگویم

روزمرگی های گارسون جوان

٩٦/٠٣/٢٧
در دنج ترین گوشه دل

شمعدانی کوچک من

٩٦/٠٣/٢٧
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
شهادت مبارکش باشد

چند می گیری عاشق بشی؟

٩٦/٠٣/٢٧
در باب خبرهای بی‌اهمیتی که برایمان مهم می‌شوند

قسمت آخر خندوانه لو رفت...

٩٦/٠٣/٢٩
لطفا خانم ها با دقت بیشتری بخوانند

بازار کاری که خانم ها خرابش کردند

٩٦/٠٣/٢٨
او اکنون کلاس چهارم است

پدربزرگ دوست داشتنی

٩٦/٠٣/٢٨
شعری سروده خودم

از درد می رسم به همان نقطه، باز درد

٩٦/٠٣/٢٩
جایگاه مقدس یک پدر

پدر ظالم

٩٦/٠٣/٢٨
همه چیز را ندانی

غرور و تردید

٩٦/٠٣/٢٥
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
شعری سروده خودم

حکومت عشق

٩٦/٠٣/٢٩
در جاده زندگی هم مسیر شویم

همکلاسی

٩٦/٠٣/٢٥
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
شعری سروده خودم

چشم ها در انتظار آشنای نیمه شب

٩٦/٠٣/٢٥
روزه خواری در ملا عام

جرم هست؟ نیست؟

٩٦/٠٣/٣١
تبلیغات
تبلیغات