یه جایی توی این شهر نفس می‌کشی

یه جایی توی این شهر نفس می‌کشی

نویسنده : i_banu69

اواخر دانشگاه، یک بار که رفته بودیم خوابگاه. دختری که دوست یکی از بچه‌های اتاق بود؛ آمده بود دنبالش که برای کاری بروند بیرون. دختر دوست داشتنی و آرامی بود. اما نمی‌دانم چرا توی همان نگاه اول اندوه را توی چشم‌هایش دیدم. هیچ حرفی نزدیم. چند دقیقه بعد فلانی حاضر شده بود و از خوابگاه زده بودند بیرون. غروب توی راه برگشت به دانشگاه.،درباره آن دختره پرسیدم.

«ت» گفت که دختره ترم 3 است. قبل از دانشگاه با یک پسر آشنا می‌شود؛ یک پسر ساده و کاری و خوب. بالاخره بعد از کلی دردسر و تلاش به هم محرم می‌شوند و قرار می‌شود بعد از سربازی پسر عروسی کنند. پسر می‌رود سربازی. اما توی سربازی یک شب می‌خوابد و صبح دیگر بلند نمی‌شود. هر چه هم خدمتی‌اش صدایش می‌کند فایده‌ای ندارد. انگار100 سال است که خوابیده. حتی پزشکی قانونی هم علت مرگ پسر را پیدا نکرد! دختر خیلی افسرده بود. الان یک سال از آن اتفاق می‌گذرد و او هنوز هم پژمرده است.

حرف‌های «ت» درباره آن دخترک دوست داشتنی مظلوم، مرا برد توی فکر. به این فکر کردم که خیلی چیزها قسمت آدم نیست. این‌که شانس من توی عشق مثل شانس آن دختر است. این‌که اگر همه این موانع هم نبود. اگر تو هم مرا دوست داشتی و مثلا به هم می‌رسیدم. احتمالا مثل این دختر قبل از آن‌که برویم سر خانه و زندگی‌مان، تو را از دست می‌دادم. مثلا یک روز که از یک خیابان رد می‌شدی یک ماشین محکم به تو می‌زد و آمبولانس تو را با سر و بدن خونین می‌رساند بیمارستان و تا بیمارستان طاقت نمی‌آوردی و توی راه تمام می‌کردی یا مثلا توی پارک روی یک نیمکت بنشینی و یک دفعه دو تا نفس عمیق بکشی و قلبت بایستد و دیگر ضربان نداشته باشد و حتی ماساژ قلبی و نفس مصنوعی دکتری هم که همان موقع برای تفریح آمده پارک، نتواند تو را زنده کند و تو همان جا روی نیمکت سبز پارک جان می‌دهی.

حالا که به هم نرسیدیم، خوبی‌اش این است که تو زنده‌ای، آرام نفس می‌کشی، قلب مهربانت دقیقه‌ای 70 بار می‌زند. اصلا هم اهمیت ندارد که من کنارت باشم یا نه. همین که با وجود همه دردها و سختی‌هایت زنده‌ای خوب است. خدا را شکر که یک جایی توی این شهر زندگی می‌کنی، گر چه شاید هیچ وقت تا آخر عمرمان هم قسمت نشود، برای یک بار دیگر هم که شده هم دیگر ببینیم؛ حتی اتفاقی.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
f_bi3daa
f_bi3daa
٩٤/٠٦/٢٩
٢
٠
سلآم ؛ بله گاهی اینطوره...خوبه که آدم به قسمت راضی باشه؟!
m-nasrabadi
m-nasrabadi
٩٤/٠٦/٢٩
٢
٠
متن زیبایی بود
z-dadras
z-dadras
٩٤/٠٦/٢٩
١
٠
خیلی عالی بود...
مریم سادات
مریم سادات
٩٤/٠٦/٣٠
١
٠
خیلی به دلم نشست واقعا :)))این ی جور نگاه قشنگ ودر واقعا توجیح کننده بود:)
پربازدیدتریـــن ها
دین داری سخت شده است

شهر زیبا

٩٥/١٠/٢٨
مزاج خود را اماده کنید!

این یک نوشته تند است

٩٥/١٠/٢٦
فاز سیگار

سیگارت بهمن / قسمت اول

٩٥/١٠/٣٠
همین نیرومند بودن را

من زن بودنم را دوست دارم

٩٥/١٠/٣٠
خیالبافی های عاشقانه

آغوش بی مثالت در ذهن من نشسته

٩٥/١٠/٢٧
شعری سروده خودم

مثل تفنگ عاشقم که دست خودم نبود

٩٥/١٠/٢٨
گاهی هوس می کنند بروند

همه چیز جدی می شود

٩٥/١٠/٣٠
ای کاش هر روز، روز آخر بود

روز آخر

٩٥/١٠/٢٦
با همان لبخند همیشگی

عقب‌ تر بایست!

٩٥/١٠/٢٦
از زجر بیشتر نجاتش داده بود

دست های مهربان؟!

٩٥/١٠/٢٥
داستان کوتاه

رز آبی

٩٥/١٠/٢٦
حال همه ما خوب است!

از شبکه های مجازی تا دانشگاه های مجازی

٩٥/١٠/٢٩
شعری سروده خودم

او می آید

٩٥/١٠/٢٧
لعنت به این زنگ دلهره آور

لعنت به اين تكرار

٩٥/١٠/٢٨
دست خالی و مشکلات مالی

فقر فرهنگی در سینمای آبغوره گیر

٩٥/١٠/٢٧
تا رسیدن پول بروز ندهید!

دندان های نا اهل

٩٥/١٠/٢٥
آری به روی کاغذهای سفید ذغال کاری شده.

نه به تلگرام!

٩٥/١٠/٣٠
هوا خیلی خیلی پس است!

هوای این روزها

٩٥/١٠/٢٥
این داستان واقعی است

پاداش یک مرد پولدار

٩٥/١٠/٢٧
شعری سروده خودم

همچون «پلاسکو» میانِ دودها

٩٥/١١/٠٢
تبلیغات
تبلیغات