نبض آسمان نمی‌زد- ساعقه‌ها خفیف اما گُر گرفته بودند، آخر می‌دانی از دریچه شمالیه اتاقم سَرک‌های یواش می‌کشیدم که شاید ساعقه‌ی بعدی صدایش غراتر آسمان را بدرخشاند اما... نه نشد کم‌کم ترسی گیج کننده در پستوهای مغزم ریشه می‌دواند، ترسی قدیمی و سیاه و سفید مرا آرام به دست سیل خاطرات هفت سالگی‌ام می‌برد. -آه هفت سالگیه رنجور من- سایه ساعقه‌ها کم رنگ شد؟ یا دیدگان من در یک خوابِ بیدار سِیر می‌کردند؟ کم کم فقط یک من بودم و یک کنج دیوار. موج سکوت اتاق پرتم می‌کرد به سمت یک سری کابوس‌ها –کابوس‌هایی به عمقِ یک درد نَزار-

یک روز که تمام واژه‌های شادی برایم سکته کردند،  ccuها پر بود از واژه‌های لِه شده زیر آبشار اشک‌های خسته‌ام. دستانم چه سخاوتمندانه شقیقه‌هایم را نوازش می‌کردند. لعنتی چه شد؟ زنگ نقاشی بود و هورا کشیدن‌های از روی ذوق همیشگی‌ام، نفهمیدم از کجا آمد و وحشیانه پای راستم را زیر رگبار درد گرفت، چرخ‌های یک نیسانِ آبی، آخ... هنوز هم وقتی فارغ از تمام دغدغه‌هایم قرار است به آینده فکر کنم منزوی بودن اتاق مرا به سمت این خاطره‌ی مبهم می‌برد. تنها کارم این است که دست‌هایم را تا بی انتها باز کنم و به پشت بام سپاس لبخندهای کِش دار بزنم، موهای کوتاه و لختم را به دستان باد نه چندان سردِ اردیبهشت بدهم و یواشکی دَرِ هفت سالگی‌ام را ببندم.

چرا از تمام آن سال فقط این خاطره پا روی سِنِ اتاق کنفرانس خاطراتم می‌گذارد؟ نمی‌فهمم! شاید چون تمام راه را با پاهای خالی از کفش آمدم خانه. شاید برای این‌که خفه گریه می‌کردم و روی پاهایم بتادین می‌ریختم که نکند مامان بفهمد و از گریه‌های کوچکم گریه‌اش بگیرد، نکند بابا تا صبح کنارم بشیند هر دقیقه بگوید: زهرای بابا خوبی؟ بهتری؟ شاید چون هفت بار با بغض اشک‌هایم را پاک می‌کردم و...

احساس سرمایی تمام بدنم را می‌سوزاند به خودم که آمدم جسمم کنج یک اتاق بود و مثل بچه‌ها به خودش می‌پیچید -همیشه وضع همین است- روی سرم باران می‌چکید. دیگر خبری از صدای ساعقه‌ها نبود، نکند پا توی خاطرات هفت سالگی‌ام گذاشته‌اند، نکند جا مانده‌اند؟ و من خوشحالم که از عمق یک هفت سالگی به هجده سالگی آرامم پناه می‌برم، هجده خوبم برایم شادان بمان، همین.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
n_gharib
n_gharib
٩٤/٠٥/١١
٠
٠
بسیار زیبا بود :-) از تشبیهات قشنگی استفاده کردید :-)
زهرا- خسروی
زهرا- خسروی
٩٤/٠٥/١١
٠
٠
سپاس بابت نگاه زیبات نیلوفر عزیز (:
P_gunash9
P_gunash9
٩٤/٠٥/١٢
٠
٠
:-) خووووووووب خوشمان آمد:-) آیا کلاس نویسندگی چیزی رفتین؟
z-dadras
z-dadras
٩٤/٠٥/١٢
٠
٠
خیلی قشنگ بود:))))))))))))))))))))))
meshkat
meshkat
٩٤/٠٥/١٢
٠
٠
با آرزوی هجده سالگی آرام...‎:)‎ میگم بنظر من صاعقه درسته، نه؟
2nyadideh
2nyadideh
٩٤/٠٥/١٣
٠
٠
اکوکاردیوگرافی لازمی پس :)) شیک نوشتی...قلمت مستدآم...اوقاتت همیشه به شادی (^_^)
پربازدیدتریـــن ها
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

بعد تو

٩٥/٠٩/١٣
شعری سروده خودم

شاید دلیل خلقتت آغوش باشد!

٩٥/٠٩/١٣
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
لطفا شفاف بگویید

مسابقه ی غسل

٩٥/٠٩/١٣
امان از این همه ناهماهنگی

یک نفر با من هماهنگ شود

٩٥/٠٩/١٣
شعری سروده خودم

سکوت پاییزی

٩٥/٠٩/١٤
گیج شده ام

حال این روز

٩٥/٠٩/١٤
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
به دنبال آیه های عذاب

سید حسن آقامیری کیست؟

٩٥/٠٩/١٤
داستان کوتاه

به همین سادگی / قسمت دوم

٩٥/٠٩/١٤
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
بعضی ها

ساعت های بی صدا

٩٥/٠٩/١١
ترانه ای سروده خودم

دل بهونه گیر

٩٥/٠٩/١٥
گفت: «من به دنیا اومدم پیاده بیام تا حرم آقا»

مشغول می زدم

٩٥/٠٩/١٠
ترسیده ام انگار

دلم مى خواهد همه چيز را بسوزانم!

٩٥/٠٩/١٣
عمق فاجعه

آرایشگاه

٩٥/٠٩/١٥