آدم‌های بی‌گلدان
برگزیده‌ مرحله اول مسابقه نقطه سر خط

آدم‌های بی‌گلدان

نویسنده : مریم نیک‌پور

چهارزانو زده است کنج اتاقم نگاهش نمیکنم اما او میخواهد به هر طریقی خودش را لای نگاهم جا بدهد هر چه میگویم دیگر گلدانی ندارم تا او را بخواهد حرف سرش نمیشود. این خورشید غم زده خیال میکند چون من روزها قبل پرده حریر رنگ رنگ از پنجره آویزان میکردم و گلدانهای کوچک و بزرگ زیادی داشتم باید حالا جایی هم برای او در اتاقم داشته باشم نمیفهمد که من دیگر گلدان ندارم؛ناخواسته و ندانسته رفته ام در دسته دوم آدمهای زندگی ام. میدانید من قبلها برای رنگهای حریری پرده رنگ رنگ اتاقم گفته بودم که آدمهای زندگی ام دو دسته اند آنهایی که گلدان دارند و آنهایی که گلدان ندارند به حتم آدمهایی که گلدان دارند یک خورشید غم زده را که آمده است کنج اتاقشان میتوانند به آغوش بکشند یا بگذارند نورش از لای پرده حریر رنگ رنگ شان قایمکی بیاید ،دل گلدانها را ببرد اما آدمهایی که گلدان ندارند خورشید غم زده نمیفهمند نمیدانم چطور شد که دیگر شعرها را به هر چیزی ترجیح ندادم گلها را نبوسیدم و وقتی باران آمد تند تند سوار تاکسی شدم میدانید من این را برای رنگهای حریری پرده رنگ رنگ پنجره اتاقم نگفتم اما یک روزی شکستم؛آن روز یک تکه ام گم شد همان تکه ای که گلدان داشت بعد آن همه چیز را پس زدم همه رنگهای حریری پرده را همه گلدانها را و حتی خورشید با نرمه نورهای عاشقش. من از آن روز که نمیدانم کجای زندگی ام بود رفتم و نشستم در دسته دوم آدمهای زندگی ام؛آدمهایی که یک تکه شان را جایی لای زندگی گم کرده اند و جای نگاه کردن به واژه های سر به زیر شعرها کتاب قانون میخوانند و خودشان را حبس میکنند لای قانونهایی که هر روز برای خودشان صادر میکنند. ندانسته تن به دسته دوم شدن دادم و گاهی که نه؛همیشه ؛دلم برای گلدانهایم و رنگهای حریری پرده رنگ رنگ پنجره ام تنگ میشود من حتی گاهی دلم برای این خورشید چمبره زده که با نگاهش التماسم میکند تا گلدانها و رنگهای حریری پرده رنگ رنگ را برگردانم میسوزد اما عین همه آدمهای بی گلدان زندگی ام اخمها و بی حوصلگی هایم را ربط میدهم به بزرگ شدن و مشغله؛ کاری هم به نرمه عاشقانه های زندگی ام ندارم عین همه آدم بزرگها.

=============

ادمین نوشت1: چون رعایت اصول ویراستاری و املایی هم بخشی از امتیاز مسابقه است، تمامی مطالب مربوط به «نقطه سر خط» بدون ویراستاری و تغییر منتشر می‌شود.

ادمین نوشت2: این مطلب تیتر نداشت، تیترش را خودمان اضافه کردیم برای خالی نبودن عریضه!

 

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
فاطمه خانووم
فاطمه خانووم
٩٤/٠١/٠٨
٠
٠
چ احساسی و غمگین:((
k_shamshiri
k_shamshiri
٩٤/٠١/٠٨
٠
٠
خیلی محتوای ناب و قشنگی داشت... لذت بردم... و "کمی کمتر از بقیه" اشکالات فاصله گذاری داشتید؛ که اونقدر محتوای شما قدرتمند هست که بشه نادیده اش گرفت... دست مریزاد :-))
h_ghasemi
h_ghasemi
٩٤/٠١/٠٨
٠
٠
جمله آخر عالی! :) عزیزم درستش "چنبره" هستش و در محاوره به علت تخفیف و تشابه کلمات به صورت "چمبره" در میاد. موضوع جدید و قشنگی بود. موفق باشی :)
faranak_b
faranak_b
٩٤/٠١/٠٩
٠
٠
زیبا بود. فقط بعضی جاها نیاز به "،" داشت تا بهتر خونده بشه! میشه هنوزم برگشت به دسته ی اول... فقط یکم خیلی سخته! موفق باشید :)
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٤/٠١/٠٩
٠
٠
سلام: دلتون شاد و قلمتون ماندگار باد. موفق باشید.
2nyadideh
2nyadideh
٩٤/٠١/٠٩
٠
٠
امان از بی گلدانی....امان از دنیا ی پر غصه ی آدم بزرگا.... شیک نوشتی بالام جان...قلمت مستدآم (^_^)
فو فا نو
فو فا نو
٩٤/٠١/١٣
٠
٠
تشبیه ها عالی بودن.حس رو قشنگ منتقل کردند ^__^ محتوا هم قابل لمس بود. موفق باشی. بزرگ ترین حسنش به نظرم فضاسازی و تشبیه های عالیت بود ^__^
پربازدیدتریـــن ها
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
شعری سروده خودم

شب بارانی ما از تو ندارد اثری

٩٦/٠٤/٠٤
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
آدم ها چقدر زود عوض می شوند

ساعت 1:29 دقیقه بامداد

٩٦/٠٤/٠١
آفتاب سوزان، روزه و امتحان

معلم کوچک درس بزرگ

٩٦/٠٤/٠٤
در باب خبرهای بی‌اهمیتی که برایمان مهم می‌شوند

قسمت آخر خندوانه لو رفت...

٩٦/٠٣/٢٩
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
خطر استفاده از واژه های بیگانه

ساید بای ساید

٩٦/٠٤/٠٣
دنیای پدر و پسری

در دنیای کناری

٩٦/٠٤/٠٤
این قلم، ریشه می دواند

پاره خطی برای جیمی ها

٩٦/٠٤/٠٣
شعری سروده خودم

از درد می رسم به همان نقطه، باز درد

٩٦/٠٣/٢٩
شعری سروده خودم

حکومت عشق

٩٦/٠٣/٢٩
من غرق تماشای چشم هایت

محبوب من

٩٦/٠٤/٠١
روزه خواری در ملا عام

جرم هست؟ نیست؟

٩٦/٠٣/٣١
شعری سروده خودم

معشوق ماه روی من

٩٦/٠٤/٠٣
وقتی همه مثل هم می شویم

مینیون ها!

٩٦/٠٤/٠٣
ترانه ای سروده خودم

شونه به شونه اش که قدم می زنی

٩٦/٠٤/٠٣
درد داشت

مادرم نفس نمی کشید

٩٦/٠٤/٠٣
در میان انبوه این شدها و نشدها

هیچ گاه نشد

٩٦/٠٣/٣٠
تبلیغات
تبلیغات