می‌ترسم از این روزها. می‌ترسم یکی از همین روزها بالاخره از هم گسیخته شود. خودم را می‌گویم. می‌ترسم مثل لباس کهنه‌ای ریش ریش شوم طوری که هیچ خیاطی قادر به رفو کردنم نباشد. می‌ترسم یکی از همین روزها بالاخره خرد شوم طوری که هیچ چینی بند زنی هم نتواند بندم بزند!

نمی‌دانم چطوری یکهو این کلاف باز می‌شود. هرکاری می‌کنم نمی‌توانم جمعش کنم. نمی‌دانم چرا ول کنم نیست، بی‌قراری را می‌گویم. نمی‌دانم این آشفتگی کجاست که یک دفهه می‌افتد به جانم! حالا می‌فهمم وقتی می‌گویند چیزی عین خوره می‌خوردت  یعنی چی. خوره‌ای که نمی‌دانی از کجا به جانت می‌افتد تا جلویش را بگیری! گاهی از چیزی به نام سر درگمی، آشفتگی، بهتر است بگویم نمی‌دانم چی.

می‌خواهم قلبم را در بیاورم! می‌خواهم مغزم را بترکانم تا از شر این قطار بی‌انتهایی که مدام داخلش می‌پیچد راحت شوم! مسیرش هم مشخص نیست، مقصدی هم ندارد، سوزنبان را هم گیج کرده. یک روز فقط از مسیره بالا می‌رود یک روز فقط آن ته تها را می‌پیچد،یک روز هنوز نرفته برمی‌گردد! سوزنبان را هم خسته کرده. می‌ترسم یکی از همین روزها سوزنبان هم بگذارد و برود. می‌خواهم یک روز با سوزنبان تبانی کنم، قطار را متوقف کنم. شاید این قطار بی انتها با خودش برخورد کند و... آخ که این سوزنبان زیر بار نمی‌رود. گاهی می‌خواهم فقط نباشم تا آرام شوم، نبودن مطلق، فکر کردم با ندیدن و نشنیدن، خوره را نه می‌بینم نه می‌شنوم! اما گاهی بدون دیدن، بدون و شنیدن هم سر و کله‌اش پیدا می‌شود. کارش هم نابود کردن است، نابود کردن به ظاهر آرامشم را! البته به ظاهر آرامشم را چون آرامش واقعی وجود خارجی ندارد! این است که باید پناه ببرم به مسکن، به مرور، این هم بعضی روزها عکس کار می‌کند، با ندیدن و نشنیدن هر روز تنها و تنهاتر شدم. البته گله‌ای ندارم چون من گدای تنهایی شدم. معتادم به تنهایی. حالم بدون تنهایی دست خودم نیست !

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
k_shamshiri
k_shamshiri
٩٤/٠٢/٠٢
٠
٠
قلمِ خانم تبریزیِ شاعر یه چیز دیگه است! اینو قبلا هم گفته بودم. حرف قشنگی رو مطرح کردید و شیوا هم بود اما احتیاج به یک بازنویسی با حوصله داره خواهرم.. علاوه بر ساختار و "پرداختِ محتوا"، نکات ریز و درشتی مثل: یک دفهه: یک دفعه/ از مسیره.. : از مسیر... و همچنین نکاتی در فاصله گذاری و علائم سجاوندی هم به چشمم خوردند که هرگز در شعرهای شما اینطور مواردی ندیدم. مطالعه بیشترِ داستان های کوتاه رو توصیه میکنم. به فضاسازی و ایده پردازی مسلط هستید(که میتونه برگرفته از چشم و دلِ شاعرتون هم باشه) اما خب برای یادداشت نویسی و داستان کمی بیشتر تلاش و ممارست لازمه. حیفه که اینهمه حرفِ دلِ صادقانه با زبانی الکن بیان بشن. یقینا در قلم شما جوهره و توانِ نوشتن هست که موشکافانه عرایضم رو مطرح میکنم. باز هم برای ما بنویسید و از انتقادها و واکنش ها نترسید. مشتاقم محصولِ بعدیِ ذهن و قلمِ خلاق شما رو بخونم... :-))
h.naderi
h.naderi
٩٤/٠٢/٠٣
٠
٠
:) دیگه آقای شمشیری نقد کردند؛ ولی شخصا زیاد با این تیپ متن ها ارتباط نمی گیرم.
پربازدیدتریـــن ها
شاید قهرمان این فصل شویم

ظهور استقلال آرمانی

٩٥/١١/٢٨
حیف شد

حیاط خانه ی مادرجون

٩٥/١١/٢٦
گاهی از پنجره بیرون را نگاه کن

به دنیا آمدیم تا به هم کمک کنیم

٩٥/١١/٢٧
ترامپ هستند، 70 ساله از حزب باد!

وقتی از ترامپ حرف می زنیم، دقیقا از چه حرف می زنیم؟

٩٥/١١/٢٨
طنزیات

مصاحبه خبرگزاری مهر با آبراهام لینکلن!

٩٥/١١/٢٨
حالا نوبت من بود

نامه ای به خدا

٩٥/١١/٢٧
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت دوم

٩٥/١١/٢٧
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
نقد و بررسی فیلم فصل نرگس

وعده ما قبرستان!

٩٥/١١/٢٨
آمده بودم بنویسم...

دو دقیقه حواستان را به من بدهید لطفا

٩٥/١١/٢٦
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
من متخصص هستم!

راه اشتباهی

٩٥/١١/٢٧
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
باید به روایت‌ها چون حکایت‌ها احترام گذاشت؟

حکایت اندر روایت

٩٥/١١/٢٦
چای نخوردن ها بهانه است

تو بیا تو بمان

٩٥/١٢/٠٢
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت سوم

٩٥/١٢/٠٢
تبلیغات
تبلیغات