تقدیر / داستان كوتاه

تقدیر / داستان كوتاه

نویسنده : افسانه بانو

مرگ سامان را از یاد برده بودم تمام فکرم پر از سامیه بود. خدایا زندست می‌دونم که زندست. حالا هر کی می‌خواد هرچی بگه، اون داره نفس می‌کشه چرا می‌خوان بهم تزریق کنند که دیگه زنده نیست. خدایا از جون زندگیم چی می‌خوان؟ چرا راحتم نمی‌ذارن؟ میخوام تنها باشم تنهای تنها باکسی که بعد از سامان همه زندگیم شده .

- شکیبا داری با خودت چی‌کار می‌کنی؟ فکر می‌کنی واسه ما آسونه وقتی می‌بینیم که روز به روز داری خودتو داغونتر می‌کنی مادر؟

- مامان شما که می‌فهمی چی می‌گم، تو رو خدا ببین، صدای نفس‌هاشو می‌شنوی؟

- چرا این‌قدر خودتو اذیت می‌کنی؟ تو این‌طوری به سامیه هم آزار می‌رسونی. با تقدیر می‌خوای بجنگی؟ خودتم می‌دونی اگه اون دستگاه‌ها رو ازش جدا کنی تمومه. قراره به خودت امید بدی که چی بشه؟ امیدی که هیچ روشنی‌ای برات نداره .

- وای مامان میگم نفس می‌کشه دخترم زندست .

- شکیبا بفهم چی می‌گم .

دوباره جنگ بین من و مادر شروع شد و دوباره مثل همیشه مادر رفت .

- آماده شو ببرمت دکتر عزیزم .

- نه، نمی‌خواد، فکر کنم دل دردم از غذای ظهر باشه .

- خب آماده شو اول می‌برمت دکتر بعد می‌ریم لباس سامیه رو می‌خریم .

- نه تو با سامیه برو، استراحت کنم بهتر می‌شم .

- مامان بیا دیگه بابا ناراحته .

- قربون دخترم برم، تو با بابا برو که ناراحت نباشه .

- چشم .

از پشت پنجره دیدم که از صفحه روشن خیابان محو شدند .

وقتی رسیدم بیمارستان قدرت حرکت نداشتم رفتم تو بخش، مرگ سامان را فراموش کرده  بودم. سامیه در کما رفته بود. بعد از مدتی دکترها اعلام کردند که سامیه یک جور زندگی نباتی دارد و دیگر نمی‌توانند او را در بیمارستان نگه دارند. هر چه اصرار و التماس کردم فایده نداشت، او را به خانه آوردم یکی از اتاق‌های خانه تبدیل به بیمارستان شده بود. روز به روز هزینه‌های او بیشتر می‌شد، اما می‌دانستم زنده است و برایم کافی بود. دکترها خواستند که اهدای عضو انجام دهم. آن چنان قشقرقی به پا کردم که دور از انتظارم بود، باور نداشتم خودم هستم .

عصبی و بد خلق شده بودم، وقتی مرگ سامان را باور کردم که تنهای تنها بودم و جسم سامیه هم به خوابي رفته بود که نمی‌دانستم کی تمام می‌شود .

پای چشمانم گود شده بود، تسبیح یك لحظه از دستانم روی زمین آرام نمی‌گرفت. به خواب رفتم، سامان و سامیه کنار هم بودند. سامیه می‌خندید و سامان گفت: اجازه بده سامیه بیاد این‌جا خندید و رفت .

آن‌قدر صداش کردم که از صدای خودم و نفس‌هايم  بیدار شدم. مادر در چهار چوب در بود، جلو آمد و در آغوشش گم شدم .

درست مثل سامان، سامیه هم رفت. کاش من هم آن روز همراهشان رفته بودم. اعضای بدنش را اهدا کردم. شاید مادری مثل من چشمانش به کودکی باشد که همه زندگی‌اش است و منتظر یک عضو است، بگذار او طعم شیرین مادری را بچشد. مادر مدام می‌گفت همانند نامت باش .


برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
a_entesari
a_entesari
٩١/١١/٠٣
٠
٠
تلخ بود:(
افسانه بانو
افسانه بانو
٩٢/٠٤/٢٥
٠
٠
:-( گاهی تلخ خوبه شیرینی بعضی چیزها رو بهتر حس میکنی
شکوفه گیلاس
شکوفه گیلاس
٩١/١١/٠٣
٠
٠
وقتی اینارو میخونم تا چند ساعت میرم تو خودم.....غصه هام یادم میره
taba_sa
taba_sa
٩١/١١/٠٣
٠
٠
:(((((((((((((((((((((( تلخ
علیرضا
علیرضا
٩١/١١/٠٣
٠
٠
دوستت دارم مـــــــــــــــــادرم...
m_sepehri
m_sepehri
٩١/١١/٠٣
١
٠
خیلی زیبا بود.خیلی...ممنون افسانه جان...خیلی ممنون
Em Ad
Em Ad
٩١/١١/٠٤
٠
٠
:-(
mahshid2
mahshid2
٩١/١١/٠٤
٢
٠
هیییییییییییییییییییی .... مررررررررررررررررسی افسانه جان
bye
bye
٩١/١١/١٢
٠
٠
ممنونم دوست عزیزم
سهره
سهره
٩٢/٠٣/٠١
٠
٠
هههههیییییی......چه غمگین......
A.hosseiny
A.hosseiny
٩٢/٠٣/٠٦
١
٠
خیلی تلخ و غمگین بود....غصه های خودم یادم رفت...ممنون
افسانه بانو
افسانه بانو
٩٢/٠٤/٢٥
٠
٠
سپاس برادر علیرضا
sachly
sachly
٩٢/٠٣/٢٢
٠
٠
دلم گرفت..... خیلی تلخ بود........مرسی
افسانه بانو
افسانه بانو
٩٢/٠٤/٢٥
٠
٠
سپاس
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨