گاهی خوشی را تف می‌کنیم و درد را در آغوش می‌گیریم!

گاهی خوشی را تف می‌کنیم و درد را در آغوش می‌گیریم!

نویسنده : وبگردی

مثلا در حال خوردن غذای مورد علاقه‌ات هستی. می‌جوی. ملچ ملوچ می‌کنی. می‌جوی. در بین خوردن نفس عمیق می‌کشی و همینطور لذت پشت سر لذت. یک دفعه، یک آن یک ریگ کوچک می‌رود زیر دندانت. تا چند ثانیه دست از جویدن بر می‌داری و اگر موقعیتش باشد می‌دوی در دست شور و هرآنچه توی دهانت بوده را خالی می‌کنی. تف می‌کنی. دندانت اما تا چند ساعت درد می‌کند. درد جای لذت خوردن غذای مورد علاقه‌ات را می‌گیرد... 

یا بیاییم نزدیک‌تر... صبح لقمه نان و پنیر و گردو می‌گیری. در بین هجوم گرسنگی، لقمه را گاز می‌زنی. یک گاز، دو گاز، گاز سوم را که می‌زنی پوسته گردویی که در لقمه‌ات جا خوش کرده فرو می‌رود تو دندانت... 

حالا این‌ها، همه این‌ها مثال همان خوشی‌ها و شادی‌های ماست. داری روی خوشبختی و شادی راه می‌روی که یک‌دفعه پایت به سنگی گیر می‌کند و می‌خوری زمین. ممکن است دهنت خون بیاید. ممکن است پایت رگ به رگ شود. حتی ممکن است سرت بشکند. بعد خوشی را تف می‌کنی همان کنار و درد پایت را در آغوش می‌گیری. رابطه با آدم‌ها هم همینطور است. فکر می‌کنی که اوه، چقدر خوب، چقدر عالی، چقدر خوشبختیم، می‌جوی، می‌جوی، می‌جوی، یک آن که خوشی‌اش، خوشمزگی‌اش رفته زیر دهانت، همان پوسته گردوهه فرو می‌رود توی دهانت و آخ... درد پوسته گردویی یک ساعت است، دو روز است، نهایت یک هفته است، اما دردهای سقوط از بدی آدم‌ها، دردهای سنگ‌های درشت ِوسط خوشی‌ها، دردهای مسخره تهمت‌ها، دردهای خالی شدن و سر رفتن ِ عقده دیگران تا کجا، تا کی ادامه دارد؟!

===========

منبع:

http://atiyee.blogfa.com/post/787

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
آذر صدارت
آذر صدارت
٩٣/١٠/١٢
٠
٠
شاید نباید گفت: خوشی رو تُف می کنیم بلکه بهتره بگیم: خوشی، ضدحال می زنه و درد، ما رو در آغوش می کشه!!!
s_m
s_m
٩٣/١٠/١٢
٠
٠
ذاتا انسان از یه حدی به بعد نمیتونه خوبی کنه چون انتظار و توقع از طرف مقابل افزایش پیدا میکنه. جز خیانت و نامردی توی دوستی بقیه اتفاقات فقط با کمی کاهش توقع حل میشه. شاد باشید
k_shamshiri
k_shamshiri
٩٣/١٠/١٢
٢
٠
نکته ظریفی رو اشاره کرده بودند نویسنده محترم. اما خب من معتقدم همه این احساس ها برمیگرده به "سِنسورهای ما". نباید اجازه بدیم دردها رو فورا " آلارم بده" و داد و هوار راه بندازه و لذت ها رو "لب بگزه و آروم تبسم کنه". خدا خیلی مهربون تر از این توصیفاتِ سیاستمدارانه ی ما زمینی هاست؛ بهش اعتماد کنیم و زندگیمون رو بکنیم.
محدثه عارفی
محدثه عارفی
٩٣/١٠/١٢
٠
٠
کاش به این اسونی که شما می گین می شد همه چی رو گذاشت روی دوش خدا و زندگی کرد . دله دیگه . گاهی همین طور که توی متن گفته شد درد می گیره . حتی گاهی می شکنه ... ! ( درست مثل یه دندون که یه سنگ بزرگ لا به لای غذا اذیتش کنه ! )
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٣/١٠/١٢
٠
٠
سلام: متشکرم زنده باشید.
E_KHOSRAVANI
E_KHOSRAVANI
٩٣/١٠/١٢
٠
٠
شاید چون این طبیعت ِ اشیاست یا طبیعت حس ها که ماندنی نیستند
خورشید
خورشید
٩٣/١٠/١٣
٠
٠
:)
2nyadideh
2nyadideh
٩٣/١٠/١٣
٠
٠
اوهوم :(
دلنیا
دلنیا
٩٣/١٠/١٤
٠
٠
فقط سکوتتتتتتتتتتتتتتتتت
عطیه میرزاامیری
عطیه میرزاامیری
٩٣/١٠/١٤
٠
٠
خیلی منونم از توجه شما
عطیه میرزاامیری
عطیه میرزاامیری
٩٣/١٠/١٤
١
٠
اگه موقع گذاشتن اینجور نوشته ها،پایینش نام نویسنده هم ذکر بشه خیلی خوبه
پربازدیدتریـــن ها
شاید قهرمان این فصل شویم

ظهور استقلال آرمانی

٩٥/١١/٢٨
حیف شد

حیاط خانه ی مادرجون

٩٥/١١/٢٦
گاهی از پنجره بیرون را نگاه کن

به دنیا آمدیم تا به هم کمک کنیم

٩٥/١١/٢٧
ترامپ هستند، 70 ساله از حزب باد!

وقتی از ترامپ حرف می زنیم، دقیقا از چه حرف می زنیم؟

٩٥/١١/٢٨
طنزیات

مصاحبه خبرگزاری مهر با آبراهام لینکلن!

٩٥/١١/٢٨
حالا نوبت من بود

نامه ای به خدا

٩٥/١١/٢٧
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت دوم

٩٥/١١/٢٧
نقد و بررسی فیلم فصل نرگس

وعده ما قبرستان!

٩٥/١١/٢٨
آمده بودم بنویسم...

دو دقیقه حواستان را به من بدهید لطفا

٩٥/١١/٢٦
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
من متخصص هستم!

راه اشتباهی

٩٥/١١/٢٧
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
باید به روایت‌ها چون حکایت‌ها احترام گذاشت؟

حکایت اندر روایت

٩٥/١١/٢٦
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
حرف هایی که شبیه دروغ هستند

واقعیت های دروغ نما

٩٥/١١/٢٦
شعری سروده خودم

جنگ غرور

٩٥/١١/٢٦
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
تبلیغات
تبلیغات