بیست سالگی لعنتی!
و اکنون در استانه 21 ساله شدن...

بیست سالگی لعنتی!

نویسنده : وبگردی

همیشه بچه‌تر که بودم فکر می‌کردم 20 سالگی چه دوره خوبی خواهد بود. لباس‌های رنگی و شادی‌های وصف ناپذیر و کافه‌ها و موزه‌ها و دنیا گردی که نه حداقل ایران گردی یا ته ته‌ اش تهران گردی‌های بی‌دغدغه. دورانِ مجردی و دانشجویی و خوش گذران و احتمالا هم کمی کله شق و نترس و «مستقل» و دور همی‌هایِ... و ... و...

و مسئولیت کسی را هم که به دوش نداری و خلاصه از هفت دولت آزاد خواهی بود...

دوران 20 سالگی از راه رسید ، دوران دانشجویی و استقلال «طلبی» (البته فقط و فقط در مرحله طلبیده شدن باقی ماند و هیچ وقت به وصال نرسید) و...

نمی‌دانم کِی شد که فهمیدم انگار 20 ساله‌ها بیشتر از آنچه باید می‌فهمند، بیشتر از آنچه باید عاقلند، بیشتر از آنچه باید رنج می‌کشند...

بعد از مکاشفات فراوان به این نتیجه رسیدم که همه اینا به دهه هفتادی بودن بر می‌گردد...

بعد از مکاشفات فراوان‌تر فهمیدم که بیست سالگی دهه شصتی‌ها و حتی دهه پنجاهی‌ها هم این گونه نبوده اکثرا...

دوز مسئولیت پذیری دهه هفتادی‌ها حداقل آن‌هایی که اطراف من هستند، بیش از حد بالاست، چرا من روزی روزگاری فکر می‌کردم در بیست سالگی مسئولیتی به گردن نخواهیم داشت؟!

دوز عقلانیت ما دهه‌ی هفتادی‌ها بیش از حد بالاست، چرا روزی فکر می‌کردم بیست سالگی دوران کله شقی است؟!

چرا در بیست سالگی عاقل بار آمدیم و همیشه تا 10 قدم جلوترمان جلو چشم‌مان بوده؟!

چرا فکر می‌کردم بیست سالگی دوران بی‌دغدغه‌گی است و چرا در بیست سالگی به اوج خانم بودن رسیدیم؟ به اوج عزت نفس؟ 

دهه هفتادی‌ها اکثرا آن‌طور که پدرها و مادرها انتظارش را داشتند بار نیامدند، برای خودشان خط فکری احداث کردند و ان طور که پدرها و مادرها انتظارش را داشتند آن‌ها را مرجع تقلید خود قرار ندادند.

ما جوان‌های امروزی می‌فهمیم که یک پدر، یک مادر، یک بزرگتر چقدر می‌تواند نگران فرزند کوچک خودش باشد، اما مشکل از این‌جا شروع می‌شود که فقط خود ما می‌فهمیم که دیگر از دوران کوچکی خارج شده‌ایم، فقط خودمان می‌فهمیم که ما هم زمان نمی‌توانیم همان چیزی که خودمان و شما و ایشان می‌خواهند باشیم...

ما می‌فهمیم به همان اندازه که خودمان می‌انگاریم که راه‌مان درست است، شما می‌انگارید غلط محض است ولی محض رضای خدا بیایید و راضی نشوید که ما20 سال دیگر را به حسرت خوردن برای روزهایی که می‌توانستیم چیزی که می‌خواهیم باشیم و  لذت ببریم ولی نشد، بگذرانیم.

بیایید و باور کنید بچه‌های‌تان بزرگ شده‌اند و دیگر تا حدودی می‌توانند روی پای خودشان بایستند ...

بیایید و شما هم بدانید ما دهه هفتادی‌ها در دهه نود به مرحله‌ای رسیدیم که شاید باید در صده چهارم به آن می‌رسیدیم...

بیایید و بدانید ما دهه هفتادی‌ها روزهای‌مان به جوانی کردن و خوشی‌های جوانی نمی‌گذرد و ما در بیست سالگی به مرحله‌ای از دغدغه رسیده‌ایم که شاید فرموش کردیم جوان بودن‌مان را...

ما جوانی نمی‌کنیم، عاشق نمی‌شویم ، ریسک نمی‌کنیم، خطر نداریم، مهمانی نمی‌رویم، ناز و عشوه نداریم در بیست سالگی ما در اوج عاقل بودن به سر می‌بریم... 

ما در بیست سالگی از زود فهمیدن‌مان رنج می‌کشیم، از زیاد فهمیدن‌مان رنج می‌کشیم، از مستقل نشدن‌مان رنج می‌کشیم...

=============

منبع:

picheniloufar.blogfa.com/post/18

 

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
admincheh
admincheh
٩٣/١٠/١٠
١
٠
بیست و پنج سالگی به مراتب هولناک تر و لعنتی تر از بیست سالگی ست ، مراقب بیست سالگی ات باش !!
ZAHRA_R
ZAHRA_R
٩٣/١٠/١٠
٣
٠
چه جالب منم همین تصور رو داشتم....همیشه دوس داشتم هرچی زودتر بیست ساله شم ....حالا 3 ماه دیگه 20 سالم میشه ولی اصلن دوست ندارم......امروز دقیقا داشتم ب همین موضوع فکر میکردم...که چه قدر مزخرفه بزرگ شدن....
Mehrenaz
Mehrenaz
٩٣/١٠/١١
٠
٠
منم داشتم به این موضوع فکر میکردم
هاچ
هاچ
٩٣/١٠/١٠
٣
٠
حرف درباره ی سن ها، دهه ها، فصل ها، روزها و قص علی هذا، یک مشت الکی پلکیاتِ! دیگه این بحثا و حرفا خیلی وقته تبدیل به کلیشه شده. ول کنین دیگه
چراغعلی
چراغعلی
٩٣/١٠/١٠
٠
٠
از درون تخریب شدم؛ اصلا فکر نمیکردم تا این حد بدبخت باشم!
k_shamshiri
k_shamshiri
٩٣/١٠/١٠
٠
٠
جالب بود. تئوری چالش برانگیزی رو مطرح کردید که شاید موافقین و مخالفین زیادی داشته باشه... که من از موافقین شما هستم. البته اون مسئولیت پذیری که ازش نام بردید بخش زیادیش هم به شرایطِ جامعه برمیگرده که به اجبار آدماش رو تحت فشار قرار میده. مثلا متولدین 1343، که بیست سالگیشون دقیقا وسطِ بحرانِ جنگ بود، ایدئولوژی و هیجانات و آرمانهایی داشتند متفاوت با متولدین 53، یا 63، یا 73 .... بستگی داره جامعه در بیست سالگیِ فرد؛ در چه فضایی نفس بکشه. همش رو بحسابِ متفاوت بودنِ جنسِ آدمها نمیشه گذاشت... .
Shadi_kh
Shadi_kh
٩٣/١٠/١٠
٠
٠
من آدمای بیست ساله و دهه هفتادی زیادی رو دیدم که درحال جوونی کردن و عشق و صفان، فکر میکنم شما نسبت به سنتون رشد فکری بیشتری داشتین و این باید خیلی عذاب آور باشه :( +ممنون از متن قشنگتون
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٣/١٠/١٠
٠
٠
سلام: اطلاعات خوبی ارائه کردید.استفاده کردم.ممنون
2nyadideh
2nyadideh
٩٣/١٠/١١
٠
٠
چقد بهم چسبید..... آیـــــــــــــــــــــی گفتــــی :/
s_m
s_m
٩٣/١٠/١١
١
٠
به شدت مخالفم. من از دست شاگردای دهه هفتادیم کلافه ام بعد شما میگی خانم:| حداقل میدونم تو سیصد چهارصد تا شاگردای من چیزی به اسم خانم و عاقل وجود نداره. احتمالا شما و اطرافیانتون جزو استثنائاتید.
دلنیا
دلنیا
٩٣/١٠/١٤
٠
٠
بیست سالگی سن شیطنت به نظرمن یک حس دوگانه بین بچه بودن وبزرگ شدنننننننننن زیاددوسش نداشتممممممممممم
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

شاید دلیل خلقتت آغوش باشد!

٩٥/٠٩/١٣
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
امان از این همه ناهماهنگی

یک نفر با من هماهنگ شود

٩٥/٠٩/١٣
لطفا شفاف بگویید

مسابقه ی غسل

٩٥/٠٩/١٣
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
شعری سروده خودم

سکوت پاییزی

٩٥/٠٩/١٤
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
شعری سروده خودم

بعد تو

٩٥/٠٩/١٣
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
ترسیده ام انگار

دلم مى خواهد همه چيز را بسوزانم!

٩٥/٠٩/١٣
گیج شده ام

حال این روز

٩٥/٠٩/١٤
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
به دنبال آیه های عذاب

سید حسن آقامیری کیست؟

٩٥/٠٩/١٤
داستان کوتاه

به همین سادگی / قسمت دوم

٩٥/٠٩/١٤