پارادوکس روی پله‌های بانک

پارادوکس روی پله‌های بانک

نویسنده : m_heydarpoor

زمستان است، هوا اما هنوز پاییزی است. این چند روزه بدجور خورده توی ذوقم، بی‌پولی کمی حالم را گرفته و حالا بیخیال درس و کنکور، زده‌ام به دل شهر. دم‌دم‌های غروب است و بانک‌ها بسته‌اند. پسرکی 10، 12ساله که روی پله‌های بانک کز کرده نگاهم را معطوف خودش می‌کند. پسر دانش آموز است و این را می‌شود از دفتر و کتابی که روبه‌رویش کنار دستگاه وزن کشی‌اش پهن کرده فهمید. نشسته روی پله‌های بانک و بی‌توجه به سرمای دی ماه و نگاه‌های بعضا پرسشگر رهگذران مسایل ریاضی‌اش را حل می‌کند. این‌جا می‌توان رابطه علم و ثروت را به درستی فهمید و به انشاهای دوران کودکی لبخند زد. وزنه‌ای کنار دفتر مشق، چقدر شاعرانه اما پسر شعر نمی‌خواهد، تنها خواسته‌اش از عابران پیاده که حتی برخلاف هم صنفانش آن را به زبان هم نمی‌آورد، کشیدن وزن‌شان است؛ خب بیایید و وزنتان را بکشید، شاید چند کیلو توقع اضافه آورده‌اید، نمی‌بینید غرورتان زده بیرون، میزان حرص و طمع بالا رفته و مقدار محبت به طرز نگران کننده‌ای پایین است. کسی چه می‌داند شاید وزنه پسرک چیزهای بیشتری هم نشان دهد.

گفتم که پسرک دانش آموز است، مقطعش را نمی‌دانم اما فکر می‌کنم درس‌های زیادی از زندگی آموخته باشد. درس صبر و غر نزدن را، درس روبه‌رو شدن با مشکلات را. مثل ستون‌های تخت جمشید ایستاده و حتی آتش اسکندر هم بر او کارگر نیست. نمی‌دانم چرا اما انسان‌ها دوست دارند برای خود الگو بسازند، احساسی که آدم تنبلی مثل من را وادار می‌کند تلاش پسر را بستایم و تحسینش کنم.

====

پی نوشت: در نماد شناسی معماری ستون‌ها سمبل استحکام و ایستادگی‌اند، اما پسرک یادداشت من تقریبا روی پله‌ها دراز کشیده اما همچنان ایستاده است. عجب پارادوکسی شد این درازکش ایستاده!

 

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
هاچ
هاچ
٩٣/١٠/١٠
١
٠
آره زیاده! توقعمون از زندگی و هر کوفت دیگه ای که هست زیاده. هیچم کم نمیشه! ما عادت کردیم. ما به توقعات بی جا و خوشی های زیادیمون عادت کردیم. ولی چی توقع این آدما رو برده بالا؟ کیه که جواب بده جز خودمون؟ کیه که هی داره به ماشینای زیره پاش اضافه می کنه ولی نمیره یکی از بچه های یتیم رو به روزهای خوبش پیوند بزنه؟ کی حاضره این کارو بکنه؟.... من میرم. فقط منتظرم برم سر کار. حقوق بگیرم. فقط منتظر اون روزام... چون باید برم و خودمو توی دنیای یکی از این بچه ها رها کنم...
دختر آریایی
دختر آریایی
٩٣/١٠/١٢
٠
٠
چه حس و فکر ونقشه مشترکی واسه آینده...!!! دقیقا حرف دل منو زدین...امیدوارم 2تایی به هدفمون برسیم(*_*)
m_hieydarpoor
m_hieydarpoor
٩٣/١٠/١٠
٠
٠
آورین به شما
k_shamshiri
k_shamshiri
٩٣/١٠/١٠
٠
٠
تلنگر بجایی بود... و قلم شیوایی. با فرمایش خانوم هاچ هم کاملا موافقم. سکوت ها و لب گزیدن ها دردِ انسانِ معاصره... .
m_hieydarpoor
m_hieydarpoor
٩٣/١٠/١٠
٠
٠
ممنون
mojtaba_a
mojtaba_a
٩٣/١٠/١٠
٠
٠
تلخ بود ، خیلی ... . کاش بشه همه مون دست به دست هم بدیم یک کاری بکنیم ...
خورشید
خورشید
٩٣/١٠/١٠
٠
٠
با این حرفها با این اتفاقات از انسان بودنم خجالت میکشم
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٣/١٠/١٠
٠
٠
سلام: خدا یار و یاورتان.
m_hieydarpoor
m_hieydarpoor
٩٣/١٠/١٣
٠
٠
سلام خیلی ممنون
Farzane_v
Farzane_v
٩٣/١٠/١١
٠
٠
خیلی خوب بود:)) خیلی
m_hieydarpoor
m_hieydarpoor
٩٣/١٠/١٣
٠
٠
ممنون
2nyadideh
2nyadideh
٩٣/١٠/١١
٠
٠
هــــــــــــیع روزگار :(
s_m
s_m
٩٣/١٠/١١
٠
٠
سلام . خیلی دردناک بود :((
m_hieydarpoor
m_hieydarpoor
٩٣/١٠/١٣
٠
٠
و تکان دهنده و واقعی
raha_sl
raha_sl
٩٣/١٠/١١
٠
٠
یه جا خوند(تقریبا البته چون الان درس یادم نیس) : شرم میکنم از اینکه وزن سیری خودم را با ترازوی کودکی گرسنه اندازه بگیرم... فک میکنم این شرم گویای همه چیزه:(.. ممنونم ممنونم
m_hieydarpoor
m_hieydarpoor
٩٣/١٠/١٣
٠
٠
خواهش می کنم
دلنیا
دلنیا
٩٣/١٠/١٤
٠
٠
غروراین افراددوستتتتتتتتتتتت دارممممممممم
پربازدیدتریـــن ها
شاید قهرمان این فصل شویم

ظهور استقلال آرمانی

٩٥/١١/٢٨
گاهی از پنجره بیرون را نگاه کن

به دنیا آمدیم تا به هم کمک کنیم

٩٥/١١/٢٧
ترامپ هستند، 70 ساله از حزب باد!

وقتی از ترامپ حرف می زنیم، دقیقا از چه حرف می زنیم؟

٩٥/١١/٢٨
حالا نوبت من بود

نامه ای به خدا

٩٥/١١/٢٧
طنزیات

مصاحبه خبرگزاری مهر با آبراهام لینکلن!

٩٥/١١/٢٨
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت دوم

٩٥/١١/٢٧
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
نقد و بررسی فیلم فصل نرگس

وعده ما قبرستان!

٩٥/١١/٢٨
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
می شود ساده بود و از ته دل خندید

اندر احوالات دغدغه های ریز دخترانه

٩٥/١٢/٠٣
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
من متخصص هستم!

راه اشتباهی

٩٥/١١/٢٧
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
چای نخوردن ها بهانه است

تو بیا تو بمان

٩٥/١٢/٠٢
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت سوم

٩٥/١٢/٠٢
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
برو فاش می کن، مگو چیست فاش!

راز و رمزهای رازداری

٩٥/١٢/٠١
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
تبلیغات
تبلیغات