نامه‌ای از دل تنگی ما، از دهان گشاده ما

نامه‌ای از دل تنگی ما، از دهان گشاده ما

نویسنده : وبگردی

همیشه از بایدها متنفر بوده‌ام

اما فکر می‌کنم امروز:

باید چیزی بنویسم...

باید حرفی بزنم....

باید بگویم که:

زنده رود، هیچ وقت زنده رود نبود؛ از اولش هم زنده بود، بود.

انگار که روح ما از همیشه، ارث خوار بوده است، ما حتی زنده رود را هم به ارث برده‌ایم. ما یاد نگرفته‌ایم که «تنها صاحب چیزی هستیم که برایش سخت تلاش کرده‌ایم»، نه آن‌چه که به لطفی، یا به مرگی تصاحبش کرده‌ایم.

ما سال‌هاست که زنده رود را به ارث برده‌ایم ..... و حالا که این مال کوچک و کوچک‌تر شده است به جان هم افتاده‌ایم و آخرش مانده‌ایم سر یک دو راهی: زنده رود کجا باید بمیرد تا به ما ارث برسد؟

یادمان رفته که زنده رود اگر از چهار محال سرچشمه نگیرد، اگر از اصفهان نگذرد، اگر به گاو خونی نریزد که دیگر اسمش زاینده رود نیست. زنده رود نیست...

چه می‌گوییم ما؟ به جان هم افتاده‌ایم؟

مگر نه این‌که کارخانه‌ها و صنایع مستقر در اصفهان، خیلی از زنده رود را سر کشیده‌اند و گاهی هم تف کرده‌اند، و مگر نه این‌که همین کارخانه‌ها، مامنی شدند برای معاش اصفهانی‌ها، برای چهارمحال و بختیاری‌ها، برای شمالی‌ها و برای جنوبی‌ها،  اصلا برای خیلی‌ها، حالا ما اصفهانی‌ها فریاد می‌کشیم که بردند که بستند، حالا چهارمحال و بختیاری‌ها می‌گویند مالمان است، نمی‌دهیم، حالا آن شمالی‌ها و آن جنوبی‌ها و خیلی‌های دیگرنشسته‌اند به اخبارمان نگاه می‌کنند و فقط گاهی سری از تاسف تکان می‌دهند.

ما حواسمان نیست که خودمان خورده‌ایم، خودمان برده‌ایم، خودمانیم که پس نداده‌ایم، خودمانیم که از بس این دردهای اقتصادی کلان است، از بس که حقوق‌های‌مان عقب افتاده و قسط‌های‌مان جلو؛ حواسمان نیست که آب نیست، هوا نیست...

حواسمان نیست که دین‌مان و قسط‌مان را به آب، به هوا و به شهرمان نداده‌ایم، فقط نشسته‌ایم ببینیم زور داروغه شهر ما بیشتر است یا شهر آن‌ها؟!

... باور کنید که دممان گرم نیست، باور کنید که ما ملت همیشه در صحنه‌ای هستیم که توی خیابان، زنجیر می‌زنیم، زنجیره می‌بندیم، بعد برمی‌گردیم خانه، شیر آب را باز می‌گذاریم تا آب سرد شود و گلوی‌مان کمی خنک... شهر ما و شهر شما هم ندارد...

کاش  به جای شیرهای خیابان، شیرهای خانه‌های‌مان بودیم، کاش واقعا اصفهانی‌های خسیس بودیم، کاش واقعا بختیاری‌های متعصب بودیم، کاش واقعا ما و همسایه‌های بالا دست و پایین دست همدست بودیم....

========

منبع:

http://www.zindagih.blogfa.com/post/257

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
2nyadideh
2nyadideh
٩٣/٠٨/٢٩
٠
٠
:( هیــــــــــــع....
j_hoseinpoor
j_hoseinpoor
٩٣/٠٨/٢٩
٠
٠
ایول.ایول.جانا سخن از زبان ما می گویی.زنده باشی.
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٣/٠٨/٢٩
٠
٠
سلام:امروزهمۀ جیمی ها دلتنگ هستندو دلشان گرفته است.خبری شده که ما بی خبریم؟شادمانی تان آرزویمان.
موژان
موژان
٩٣/٠٨/٢٩
٢
٠
البته از اینکه وب لاگم خوانده می شود و بازنشر می شود خوشحالم. فقط باید پانوشت اضافه کنم که این روزها، رود ما، آب دارد. این یادداشت، یادداشت روزهای خشکی و دلتنگی بود
mhv
mhv
٩٣/٠٨/٣٠
٠
٠
همه مردم ایران از پر آب بودن این رود خوشحالند:)
kamran_shamshiri
kamran_shamshiri
٩٣/٠٨/٢٩
٠
٠
لذت بردم.... 4 سال ساکن و مهمان و دانشجوی شهر شما بودم... البته در روزهای پرآبی و سرشار از امیدِ زنده رود... می فهمم چه میکشید، می فهمم.
دلنیا
دلنیا
٩٣/٠٨/٣٠
٠
٠
یکی ازآرزوهام اینه که چندصباحی ازعمرموتواصفهان زندگی کنم واسم دعاکنیداین اتفاق بیافتهههههههههههههه
هاچ
هاچ
٩٣/٠٨/٣٠
١
٠
من کلا برات دعا می کنم! :دی
شاهدخت
شاهدخت
٩٣/٠٨/٣٠
٠
٠
:(( هعیییییییییییییییی
S.Asadzadeh
S.Asadzadeh
٩٣/٠٨/٣٠
٠
٠
من موقعی که اصفهان بودم با بیشتر آدمای اونجا که صحبت مبکردیم از زنده نبودن زنده رود ناراحت بودند ،وقتی فهمیدم زنده روز آب داره خیلی خوشحال شدم هم برایزنده روزد و هم برای مردم اصفهان ...
ali_sh
ali_sh
٩٣/٠٨/٣٠
٠
٠
هووم اینم خوب بود
علیرضا
علیرضا
٩٣/٠٨/٣٠
٠
٠
[«ما حواسمان نیست که خودمان خورده‌ایم، خودمان برده‌ایم، خودمانیم که پس نداده‌ایم، خودمانیم که از بس این دردهای اقتصادی کلان است، از بس که حقوق‌های‌مان عقب افتاده و قسط‌های‌مان جلو؛ حواسمان نیست که آب نیست، هوا نیست...» همینه واقعا
پربازدیدتریـــن ها
مزاج خود را اماده کنید!

این یک نوشته تند است

٩٥/١٠/٢٦
دین داری سخت شده است

شهر زیبا

٩٥/١٠/٢٨
خیالبافی های عاشقانه

آغوش بی مثالت در ذهن من نشسته

٩٥/١٠/٢٧
ای کاش هر روز، روز آخر بود

روز آخر

٩٥/١٠/٢٦
شعری سروده خودم

مثل تفنگ عاشقم که دست خودم نبود

٩٥/١٠/٢٨
با همان لبخند همیشگی

عقب‌ تر بایست!

٩٥/١٠/٢٦
داستان کوتاه

رز آبی

٩٥/١٠/٢٦
از زجر بیشتر نجاتش داده بود

دست های مهربان؟!

٩٥/١٠/٢٥
شعری سروده خودم

او می آید

٩٥/١٠/٢٧
حال همه ما خوب است!

از شبکه های مجازی تا دانشگاه های مجازی

٩٥/١٠/٢٩
دست خالی و مشکلات مالی

فقر فرهنگی در سینمای آبغوره گیر

٩٥/١٠/٢٧
گاهی هوس می کنند بروند

همه چیز جدی می شود

٩٥/١٠/٣٠
تا رسیدن پول بروز ندهید!

دندان های نا اهل

٩٥/١٠/٢٥
فاز سیگار

سیگارت بهمن / قسمت اول

٩٥/١٠/٣٠
لعنت به این زنگ دلهره آور

لعنت به اين تكرار

٩٥/١٠/٢٨
این داستان واقعی است

پاداش یک مرد پولدار

٩٥/١٠/٢٧
هوا خیلی خیلی پس است!

هوای این روزها

٩٥/١٠/٢٥
چتر صورتی و قدم های دو تایی

سه حرفی جمع و جور

٩٥/١٠/٢٥
با نام خدا

مرا یاری کن

٩٥/١٠/٢٨
حس خوب

مه ای در بامداد

٩٥/١٠/٢٩
تبلیغات
تبلیغات