می‌خواستم در باره وجدان بنویسم. به خاطر این‌که یکی از دوست‌هایم می‌خواست وجدان بیدارش را -که من همیشه به وجدان حق روی او  تأکید (قسم) می‌کردم- آرام کند (یا شاید هم بکشد).

نفس انسان در اولین مرحله‌اش برای سوق دادن آدم به سوی بی توجهی به وجدانش از روش‌هایی که به صورت موجز به آن‌ها اشاره می‌کنم، استفاده می‌کند:

 1. عوض کردن موضوع درگیر با وجدان (مانند این‌که می‌بینی دوستانت در سرما دارند کاری انجام می‌دهند و به خاطر این که وجدان درد نشوی به چیز دیگری فکر می‌کنی مانند....)

 2. آوردن توجیهات (مانند این‌که (دوباره در مثال بالا) وقتی آن‌ها را می‌بینی با خودت می‌گویی که شاید تعدادشان کافی باشد و به کمک ما نیاز ندارند و...)

 3. یادآوری مشغله‌های خویش(باز هم مثال بالا، وقتی می‌بینی دوستانت دارند در سرما کار می‌کنند، نفست تو را یاد کارهایت می‌اندازد، مانند نوشتن گزارش کار و...)

 4. و مر حله آخر که یک قدمی پدیده‌ای به نام مرگ وجدان است، (وقتی دوستانت رو دیدی با خودت بگی اصلا به من چه و...) (که با گفتن: «کاری نیست، خداحافظ» صورت می‌پذیرد)

این‌هایی که گفتم به این معنی نیست که من نفسم را تحت کنترل دارم و یا وجدانم کاملاٌ بیدار است. پس برای من هم دعا کنید.


برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
sahar
sahar
٩١/١٠/٢٠
٢
٠
خیلی دردناک بود..و درد آورتر اینکه بیشتر ما به این درد مبتلا هستیم....ممنون زیبا بود
mahshid
mahshid
٩١/١٠/٢٠
١
٠
قابل تامل.........
a_entesari
a_entesari
٩١/١٠/٢٠
١
٠
نفس سرکش انسان همیشه در پی فرصتی ست تا وجدان ها را بکشد قابل تامل و مفید ممنون
اسمانه
اسمانه
٩١/١٠/٢٠
١
٠
راست میگه خیلی از ما دیگه وجدان لالا...
shiezadeh
shiezadeh
٩١/١٠/٢٠
١
٠
ممنون خیلی عالی بود
sherlok
sherlok
٩١/١٠/٢٠
١
٠
متاسفانه حقیقت داره
zendegitalabegi
zendegitalabegi
٩١/١٠/٢٤
٠
٠
امید وارم این همه تاسف منجر به تکون خوردنمون بشه،اول منظورم به خودم بود!!!
nikta
nikta
٩٢/٠٢/٢٩
٠
٠
ممنون.
saheb zaman
saheb zaman
٩٢/٠٩/٢٦
٠
٠
خیلی ممنون دقیقا همینطوره که فرمودین
پربازدیدتریـــن ها
دیگر نگران دیر رسیدن نیستم

من گم شده بودم

٩٥/١٢/٠٤
سقوط به سرزمین ارواح

من بودم

٩٥/١٢/٠٤
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
راهکارهای غیر مشروع

تابو های موقت

٩٥/١٢/٠٥
شعری سروده خودم

کودکم نیست توی آغوشم

٩٥/١٢/٠٤
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
می شود ساده بود و از ته دل خندید

اندر احوالات دغدغه های ریز دخترانه

٩٥/١٢/٠٣
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت سوم

٩٥/١٢/٠٢
چای نخوردن ها بهانه است

تو بیا تو بمان

٩٥/١٢/٠٢
از کرامات آقا بود

زیباترین سه شنبه ی سال

٩٥/١٢/٠٤
ته دلم خوشحال می شوم

سورپرایز شوندگی

٩٥/١٢/٠٥
وقتی چهار ماهه بودم

عشق، مادر و معجزه

٩٥/١٢/٠٣
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
برو فاش می کن، مگو چیست فاش!

راز و رمزهای رازداری

٩٥/١٢/٠١
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
اگرچه سخت، روزی تمام می شود

انتظار سخت ترین کار دنیاست

٩٥/١٢/٠٣
تبلیغات
تبلیغات