دل نوشته‌های یک دل فلج شده!

دل نوشته‌های یک دل فلج شده!

نویسنده : وبگردی

یک وقت‌هایی می‌شود که آدم دلش فلج بشود. یعنی یک حادثه‌ای چیزی باعث بشود که پاهای دل آدم صدمه ببیند، قطع بشود، از کار بیافتد یا قطع نخاع بشود و از اینجور مصائب...

بعد فکر می‌کنید چه بشود؟ خب معلوم است دلش تکان نمی‌تواند بخورد! یعنی یک گوشه کز می‌کند و جم نمی‌خورد، چه برسد به این‌که بخواهد بلرزد! یک آدمی که دلش فلج شده یا به قول اهل دل پرو بالش شکسته را از روی قیافه نمی‌شود تشخیص داد. اصلا نیازی هم نیست که تشخیصش بدهند، تشخیص مال دکترهاست که دارو دارند، دارو به کار آدم فلج دل نمی‌آید که!

آدمی که دلش فلج شده با آدمی که دل از دست داده هم فرق دارد راستی! آدمی که دلش را از دست داده یعنی دلش رفته یک جایی، یعنی دلش پا داشته که پا شده رفته یک جایی، پیش کسی، اما دلِ فلج همینجور می‌ماند بیخ ریش صاحبش، می‌ماند و با هم موهای‌شان سفید می‌شوند و هیچ‌کدام هیچ جا نمی‌روند، نه صاحب دل، نه خودِ دل.

اگر کنجکاو شدید و خواستید یک آدمی که دلش فلج است را بببینید، من یک نشانه‌ای بهتان می‌دهم که توی سه سوت پیدایش کنید و آن هم این‌که حسادت توی وجود این‌جور آدم‌ها کلا وجود ندارد. چون که حسادت توی دل است و دلشان این آدم‌ها فلج است آخر!

نمی‌دانم چیزی دستگیرتان شد از این پرت وپلاها یا نه! ولی مهم هم نیست خب. هیچ چیزی به علم‌تان اضافه نمی‌شود، فقط یک ابر سیاهی توی دل من می‌بارد، سفید می‌شود و مه همه جا را می‌گیرد. مه را دوست دارم من.

=======

منبع:

http://alakipalaki8.blogfa.com/post/394

 

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
دلنیا
دلنیا
٩٣/٠٨/٢٠
٠
٠
همدردیممممممممممممممممممممم
ali_sh
ali_sh
٩٣/٠٨/٢٠
٠
١
عه چ جالب// ویلچرم نمیشه استفاده کرد؟؟
kamran_shamshiri
kamran_shamshiri
٩٣/٠٨/٢٠
٠
٠
قلم زیبایی دارند... لذت بردم.
2nyadideh
2nyadideh
٩٣/٠٨/٢٠
٠
٠
دل فلج شده... احساس ورق خورده...هیــــــــــــــع روزگار.... قشنگ غمگین نوشتین :)
یه مخاطب
یه مخاطب
٩٣/٠٨/٢٠
٠
٠
دلم بد جور فلج شده .خدا جون من می خوام راه بره...راه بره...
maede
maede
٩٣/٠٨/٢٢
٠
٠
دل فلج :) خدا همه دل های فلج رو هم شفا بده :)
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
شعری سروده خودم

شاید دلیل خلقتت آغوش باشد!

٩٥/٠٩/١٣
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
امان از این همه ناهماهنگی

یک نفر با من هماهنگ شود

٩٥/٠٩/١٣
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨
ترسیده ام انگار

دلم مى خواهد همه چيز را بسوزانم!

٩٥/٠٩/١٣
گفت: «من به دنیا اومدم پیاده بیام تا حرم آقا»

مشغول می زدم

٩٥/٠٩/١٠