روایت یک تصمیم
یه پایان تلخ، بهتر از یه تلخی بی پایانه

روایت یک تصمیم

نویسنده : m_heydarpoor

من خسته از کلاس و معلم‌ها و استادهایی که به جز نکته و عدد و نمره و جزوه، از چیز دیگری نمی‌گفتند. و تو هنوز نمی‌دانستی زندگی فقط کلمات فرموله شده داخل کتاب‌های درسی نیست. که بالاخره سرت به سنگ خورد و جمله طلایی «دم را غنیمت شمار» در کله‌ات فرو رفت و فهمیدی باید طوری که می‌خواهی زندگی کنی، نه آن‌طور که دیگران می‌گویند، نه آن‌طور که پدر و مادر و جامعه و دانشگاه و بر تو دیکته می‌کند.

مثل «نیل ‌پری» در فیلم انجمن شاعران مرده که عاشق بازیگری بود. مثل خودت که بی‌خیال کلاس‌ها و جزوه‌های یکی از سخت‌ترین رشته‌های دانشگاه شدی و رفتی دنبال نقاشی و نوشتن و شاید هم روانشناسی. اما نیل عاقبت خوشی نداشت، پدرش آمد تا او را از آرزویش دور کند و نیل که نمی‌توانست خراب شدن کاخ رویاهایش را ببیند، دست به خودکشی زد تا اشک تو در بیاید برای نیل و بقیه هم سن و سال‌هایت که نمی‌توانند آن‌طور که می‌خواهند زندگی کنند.

گاهی با خودم فکر می‌کنم آرزوها مثل کباب هستند یا چای باید تا داغ و تازه‌اند، در زمان طلایی‌شان آن‌ها را دریابیم. اگر سر خودمان را به کار، به حرفه، به سریال، به کتاب یا به هر چیز دیگری گرم کنیم، از دهان می‌افتند و تمام.

تو حالا در تاریخی‌ترین لحظه زندگی‌ات قرار داری و می‌خواهی یک بار هم که شده لذت انتخاب را تجربه کنی و حس خوش دوست داشت را بچشی. یکهو می‌بینی دنیا در برابرت صف کشیده و همه ناامید از تو و آینده‌ات، با حقیرترین دید به آرزوهایت نگاه می‌کنند. و حالا فقط تو می‌مانی که یا باید برای خواسته‌ات بجنگی و یا برای همیشه کنار بکشی. و تو می‌مانی و خودت را برای ماراتنی سخت آماده می‌کنی. که به قول احمد درباره الی «یه پایان تلخ، بهتر از یه تلخی بی پایانه»

=============

پی نوشت:

آدم وقتی یک بازی را شروع می‌کند، ممکن است ببازد اما اگر بازی نکند یک بازنده همیشگی است!

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
Farzane_vatani
Farzane_vatani
٩٣/٠٧/٢٣
١
٠
خیلی خوب بود:)))) دوستش داشتم:)))) ممنون
m_bidmajnoon
m_bidmajnoon
٩٣/٠٧/٢٣
٠
٠
خواهش می شود
sh_anne
sh_anne
٩٣/٠٧/٢٣
٠
٠
اره..ممنون
m_bidmajnoon
m_bidmajnoon
٩٣/٠٧/٢٤
٠
٠
خواهش می کنم
miss_khas
miss_khas
٩٣/٠٧/٢٣
١
٠
قشنگ بود:)ممنون
k_shamshiri
k_shamshiri
٩٣/٠٧/٢٤
٠
٠
دقیقا حق با شماست، موافقم دقیقا. کاش همه آدمها قبل از اینکه خیلی دیر بشه به همین نتیجه ای که شما میگید برسن.
m_bidmajnoon
m_bidmajnoon
٩٣/٠٧/٢٤
١
٠
ای کاش قدر فرصت ها رو بدونیم و درست ازشون استفاده کنیم. ممنون
میم
میم
٩٣/٠٧/٢٤
٠
٠
اوه این پی نوشتتون خیلی یه جوری بود...احساس بازندگی بهم دست داد!!!
m_bidmajnoon
m_bidmajnoon
٩٣/٠٧/٢٤
٠
٠
ااا....چرا؟!
میم
میم
٩٣/٠٧/٢٤
٠
٠
چون اکثرا بازی نمیکنم!
ZAHRA_R
ZAHRA_R
٩٣/٠٧/٢٤
٠
٠
ممنونم..
m_bidmajnoon
m_bidmajnoon
٩٣/٠٧/٢٤
٠
٠
خواهش می شود.
raha_sl
raha_sl
٩٣/٠٧/٢٤
٠
٠
خیلی ممنون این حرف های زیبا منو یاد این قسمت از کتاب کیمیاگر انداخت: قلب آدم ها گاهی شکوه می کند چرا که آدم ها می ترسند که بزرگترین رؤیاهایشان را متحقق کنند، چون یا فکر می کنند که لیاقتش را ندارند و یا اینکه نمی توانند از عهده آن برآیند. ما قلب ها از ترس می میریم. تنها از اندیشیدن به عشق های مدفون شده و یا لحظاتی که می توانستند خیلی زیبا باشند و نبودند یا گنج هایی که می توانستند کشف شوند ولی برای همیشه در زیر خاک مدفون ماندند چون اگر هریک از این اتفاق ها بیفتد ما رنج وحشتناکی می کشیم. «قلب من از رنج کشیدن می ترسد» *** همیشه به قلبت بگو: «که ترس از رنج از خود رنج بدتر است» (تاریکترین لحظه شب لحظه قبل از طلوع آفتاب است). پائولو کوئیلو
maede
maede
٩٣/٠٧/٢٥
٠
٠
چه قشنگ.تعریف این کتابو زیاد شنیدم،پس واجب شد که بخونمش.
علیرضا
علیرضا
٩٣/٠٧/٢٤
٠
٠
این جمله آخری عجب جمله ای بود
2nyadideh
2nyadideh
٩٣/٠٧/٢٥
٠
٠
بلاخره تصمیم چی شد؟؟
پربازدیدتریـــن ها
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
شعری سروده خودم

همه جا صوت غریبانه آن آهنگی است

٩٦/٠٣/٢٨
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
آدم ها چقدر زود عوض می شوند

ساعت 1:29 دقیقه بامداد

٩٦/٠٤/٠١
شعری سروده خودم

شب بارانی ما از تو ندارد اثری

٩٦/٠٤/٠٤
در باب خبرهای بی‌اهمیتی که برایمان مهم می‌شوند

قسمت آخر خندوانه لو رفت...

٩٦/٠٣/٢٩
آفتاب سوزان، روزه و امتحان

معلم کوچک درس بزرگ

٩٦/٠٤/٠٤
او اکنون کلاس چهارم است

پدربزرگ دوست داشتنی

٩٦/٠٣/٢٨
لطفا خانم ها با دقت بیشتری بخوانند

بازار کاری که خانم ها خرابش کردند

٩٦/٠٣/٢٨
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
شعری سروده خودم

از درد می رسم به همان نقطه، باز درد

٩٦/٠٣/٢٩
خطر استفاده از واژه های بیگانه

ساید بای ساید

٩٦/٠٤/٠٣
جایگاه مقدس یک پدر

پدر ظالم

٩٦/٠٣/٢٨
شعری سروده خودم

حکومت عشق

٩٦/٠٣/٢٩
این قلم، ریشه می دواند

پاره خطی برای جیمی ها

٩٦/٠٤/٠٣
من غرق تماشای چشم هایت

محبوب من

٩٦/٠٤/٠١
روزه خواری در ملا عام

جرم هست؟ نیست؟

٩٦/٠٣/٣١
دنیای پدر و پسری

در دنیای کناری

٩٦/٠٤/٠٤
وقتی همه مثل هم می شویم

مینیون ها!

٩٦/٠٤/٠٣
تبلیغات
تبلیغات