دوره «نابرده رنج، گنج...» گذشته است
کاش بفهمیم...

دوره «نابرده رنج، گنج...» گذشته است

نویسنده : ایران

ساعت 12 و همه گوش جان سپرده به شعرخوانی معلم فارسی؛ نابرده رنج گنج و ناگهان صدایی حواس‌های‌مان را به کوچه پرت می‌کند: نون خشک، سماور کهنه... داری بردار بیار!

خنده بی‌مجال ما شعر خوانی معلم را نگه می‌دارد؛ همه به شغل به اصطلاح مضحک مرد می‌خندیدیم و تنها «مریم» بود که هیچ‌گاه کار مرد خسته را به سخره نمی‌گرفت! و این بزرگمنشی‌اش همیشه تشویق معلم را به ارمغان داشت. اما دلیلش این نبود؛ او فقط می‌دانست که مرد چقدر خسته است و کاش ما هم می‌فهمیدیم که هیچ‌کس، به «پدرش» نمی‌خندد. سوای این درد عمیق مریم و درد نا فهمی ما، کاش معلم هم بداند دیگر دوره نابرده رنج، گنج... گذشته است!

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
amin20
amin20
٩٣/٠٤/١٠
٠
٠
عجب !! ممنون
hach_zanboori
hach_zanboori
٩٣/٠٤/١٠
٠
٠
شما به جز "عجب" کلا نظره دیگه ای ندارین؟!! :دی
p_golpari
p_golpari
٩٣/٠٤/١١
٠
٠
راستش منم میخواستم یه بار همینو بپرسم خخخ
Negar_k
Negar_k
٩٣/٠٤/١٠
٠
٠
واقعا!!! عجب روزگاريه!!! اوووخى مريم جون بيا رو شونه هام گريه كن ! ههعهعهعهعى
m-nik110
m-nik110
٩٣/٠٤/١٠
٠
٠
چه درد عمیقی را لای چند خط جا داده بودید:-!
سرباز ولایت
سرباز ولایت
٩٣/٠٤/١٠
٠
٠
کوتاه و تاثیر گذار بود...ممنون...(غم انگیزم بود!)
neyosha
neyosha
٩٣/٠٤/١٠
٠
٠
هییییییییییی...غم انگیز بود......تشکرات(:
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٣/٠٤/١٠
٠
٠
سلام:عالی بود.امیدوارم که همه قدردان زحمتکشان باشیم.متشکرم
hach_zanboori
hach_zanboori
٩٣/٠٤/١٠
٠
٠
من اینجور فهمیدم که این مطلب دوتا موضوع مختلف داشت که به هم پیوند خورده بود... جالبه :)
m_homauni
m_homauni
٩٣/٠٤/١١
٠
٠
چی بگم خب.....
blue girl
blue girl
٩٣/٠٤/١١
٠
٠
خیییییییلی خوب نوشتین مرسی
p_golpari
p_golpari
٩٣/٠٤/١١
٠
٠
جالب و تلخ ممنون زیبا بود کوتاه مختصر مفید خخخ عالی
مهلا(باران)
مهلا(باران)
٩٣/٠٤/١١
٠
٠
هعییییییی *:) جمله ای از وبلاگ ِ سحـــــــر : اضافه کن به فهم ِ آسمـــآنت ... به امید ِ روزی که درک ِ هممون عین ِ مریم باشه ...
maede
maede
٩٣/٠٤/١١
٠
٠
مختصر-مفید و البته غمگین!ایول.خیلی خوب نوشته بودی :)
f_vatani
f_vatani
٩٣/٠٤/١٢
٠
٠
فوق العاده بود...ممنون
پربازدیدتریـــن ها
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
شعری سروده خودم

شب بارانی ما از تو ندارد اثری

٩٦/٠٤/٠٤
آدم ها چقدر زود عوض می شوند

ساعت 1:29 دقیقه بامداد

٩٦/٠٤/٠١
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
آفتاب سوزان، روزه و امتحان

معلم کوچک درس بزرگ

٩٦/٠٤/٠٤
دنیای پدر و پسری

در دنیای کناری

٩٦/٠٤/٠٤
خطر استفاده از واژه های بیگانه

ساید بای ساید

٩٦/٠٤/٠٣
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
فاصله طبقاتی

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت سوم

٩٦/٠٤/٠٦
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
این قلم، ریشه می دواند

پاره خطی برای جیمی ها

٩٦/٠٤/٠٣
وقتی یکی یکی می روند

پیر شده ام

٩٦/٠٤/٠٦
شعری سروده خودم

معشوق ماه روی من

٩٦/٠٤/٠٣
ترانه ای سروده خودم

شونه به شونه اش که قدم می زنی

٩٦/٠٤/٠٣
من غرق تماشای چشم هایت

محبوب من

٩٦/٠٤/٠١
وقتی همه مثل هم می شویم

مینیون ها!

٩٦/٠٤/٠٣
روزه خواری در ملا عام

جرم هست؟ نیست؟

٩٦/٠٣/٣١
درد داشت

مادرم نفس نمی کشید

٩٦/٠٤/٠٣
در میان انبوه این شدها و نشدها

هیچ گاه نشد

٩٦/٠٣/٣٠
به یاد آن روزها

سالن مرجع

٩٦/٠٤/٠٦
تبلیغات
تبلیغات