«پرورش»ی که در مدرسه گم شد
قصدم زیر سوال بردن آموزش‌ها نیست

«پرورش»ی که در مدرسه گم شد

نویسنده : حکیمه بالال

اداره آموزش و پروش؛ مربی پرورشی؛ مشاوره مدرسه؛ یک سری اسم که ردیف شدند پشت سر هم. یک سری اسم که قرار است بار تربیت و پرورش را به دوش بکشند.

آموزش و پرورش؛ اداره‌ای که هر سال آن‌قدر سرشان شلوغ است و آن‌قدر مهم است آموزش کودکان و نوجوانان این مرز و بوم که هی مدام و مدام سیستم عوض می‌کنند. سال پیش 5-3-4  امسال 6-3-3 و سال بعد؟ انگار زمین فوتبال است و دانش‌آموزان بازیکنان و گویا حسابی هم خبره شده‌اند.

اما، اداره محترم چقدر موفق بوده‌اند و چقدر آن آموزش با پرورش همراه بوده. چقدر اهمیت داده می‌شود به پرورشی که باید همراه آموزش باشد.

هر سال یک مشت فرمول و چی و چی و چی به خورد دانش‌آموز می‌دهند، بعد امتحان و بعد یک مهر قبولی در کارنامه یعنی که بله! ما وظیفه خطیرمان که همانا آموزش باشد را به انجام رساندیم. این‌که دیگر چقدر این‌ها به درد می‌خورد در زندگی، را خدا عالم است.

 

می‌گویند دوره نوجوانی دوره بحران است. دوره‌ای که حتما یک راهنما لازم است برای نوجوان. یک نفری را هم می‌آورند و اسمش را می‌گذارند مربی پرورشی. حالا پرورش چی؟ این پرورش چقدر انجام می‌شود؟ اصلا این پرورش یعنی چه؟

دبیرستان می‌شود و مربی پرورشی جایش را می‌دهد به مشاور مدرسه. حالا یک مشاور است و یک مدرسه و کلی دانش‌آموز که باید هدایت شوند به صراط مستقیم یا جلوگیری شود از این‌که به راه کج روند.

مشاوری که اسمش رویش است. باید مشورت دهد. بشنود و حتی محرم اسرار شود. اما خیلی وقت‌ها اگر دانش آموزی مشکلی هم داشته باشد، چیزی بروز نمی‌دهد مبادا که خانواده‌شان مطلع شوند و نمی‌دانم مشکل از خانواده است که طوری نبوده که فرزندش به راحتی مشکلش را با آن‌ها در میان بگذارد یا از مشاوری که نتوانسته خوب مشاور باشد. یا از خود آن فرزند که حتما تقصیر خودش بوده که به این راه‌ها رفته. اصلا هم مهم نیست چرا؟! فقط مهم این است مقصر اوست.

آهای خانم و آقای مسئول! معلم! مربی! مشاور! اداره محترم آموزش و پرورش!

یک جای کار دارد می‌لنگد، وقتی می‌بینی در یک کلاس 20-30 نفره حدود 90% بچه‌ها (که متاسفانه بیشتر دخترند) دارند به بیراهه می‌روند. دنبال رابطه‌هایی می‌روند که نباید. این نردبان ترقی، پایه‌هایش خراب است، لق است، شاید هم شکسته است. همین حالا فکری بکنید. فردا دیر است، دیر...

کنار آن همه فرمول‌های فیزیک و شیمی و ریاضی، کنار همه این درس‌ها، این دانش‌آموز که قرار است آینده کشور باشد که باید آینده‌اش را بسازد، باید یاد بگیرد چطور در اجتماع رفتار کند. چطور و چه رفتاری داشته باشد با جنس مخالفش. چگونه اگر مشکلی داشت از پس آن برآید و این‌ها همه پرورش می‌خواهد، پرورش!

 

==========

پ.ن: اشتباه نکنید. قصدم زیر سوال بردن این آموزش‌ها نیست. فقط حرف نادیده گرفتن چیز مهم‌تری است که در گیر و دار این آموزش‌ها انگار گم شده است. همین!

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
MONA-R
MONA-R
٩٣/٠٣/٢٥
٠
٠
عااااالی بود عاااااااااالی :) خیلی کار خوبی کردی به این موضوع بپرداختی!!! واقعا همینطوره که اصن پرورش رو گذاشتن کنار!! حالا بچه های دوره ما خوبن!! (سوم دبیرستان) بچه های اول دبیرستانی چقد بد شدن!!!! اینا جامعه رو به الودگی میکشونن!! به قول بچه ها ما یه ترقه میوردیم مدرسه کلی ترس و لرز داشتیم حالا اینا چه چیزا که حتی تو جامعه خلافه رو میارن مدرسه و چه کارا که نمیکنن!!! ههههیییی ممنون از مطلب خوبت :)
t.m
t.m
٩٣/٠٣/٢٥
٠
٠
کاملا موافقم؛ اونجوری که باید؛ به پرورش توجه نمیشه؛ همش شده درس و فرمول و حفظ کردن؛...
m.a.sh.a
m.a.sh.a
٩٣/٠٣/٢٥
٠
٠
یاد اون گزرشم که درباره ی سیگار کشیدن تو مدرسه افتادم، مسئوله میگفت ما که نمیتونیم مواظب تک تک بچه هایتو مدرسه باشیم..... واقعاً جای تعسف داره....
samira_h
samira_h
٩٣/٠٣/٢٦
٠
٠
تاسف:)
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٣/٠٣/٢٦
٠
٠
سلام:چ.ن خودم مربی هستم نظر نمیدم.اما یک مطلب در این باره دارم که میخواستم بگذارم که گفتند خیلی صنفی است اما دوباره یک مطلب مینویسم شایدبه دردبخورد.ممنون از مطلبتون.در کل درست گفتید امای آن باشه برای بعد.بازهم ممنون
admin
admin
٩٣/٠٣/٢٦
١
٠
اتفاقا من اگر در این مورد می نوشتم دقیقا می گفتم من قصدم زیر سؤال بردن آموزش و پرورش است! در یک نگاه بنیادین یاد گرفتن فرمول های فیزیک و شیمی و خر خونی در درس های حفظی چه سودی به حال دنیا و آخرت دانش آموز دارد؟ دانش آموز تربیت می خواهد، دانش آموز یک سوم وقت روزانه اش در مدرسه است. وظیفه مدسه و حکومت تربیت دینی و اخلاقی دانش آموزان است. یک بخشی از این کسری مال معلم هاست؛ یک بخشی اش مال دانش آموز ها
p_golpari
p_golpari
٩٣/٠٣/٢٦
٠
٠
ممنون
amin20
amin20
٩٣/٠٣/٢٦
٠
٠
بله ولی واقعا ولی نمیشه گفت در همه مدارس !
نجمه عرفانیان
نجمه عرفانیان
٩٤/٠٥/٢٠
٠
٠
پرورش از رابطه ی مهربانانه واحترام آمیزبین معلم وکادرمدرسه بادانش آموز به وجود می آید.نوعی تأثیرگذاری غیرمستقیم.ولی اونچه گاهی اتفاق میفته اینه که ناظم ومدیرحکم میرغضب دارند و مسلما دانش آموزان هم رغبتی به گوش دادن به اوناندارن.و فاصله وشکاف بین شون روزبه روزبیشترمی شه...
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

بعد تو

٩٥/٠٩/١٣
شعری سروده خودم

شاید دلیل خلقتت آغوش باشد!

٩٥/٠٩/١٣
شعری سروده خودم

سکوت پاییزی

٩٥/٠٩/١٤
امان از این همه ناهماهنگی

یک نفر با من هماهنگ شود

٩٥/٠٩/١٣
لطفا شفاف بگویید

مسابقه ی غسل

٩٥/٠٩/١٣
گیج شده ام

حال این روز

٩٥/٠٩/١٤
به دنبال آیه های عذاب

سید حسن آقامیری کیست؟

٩٥/٠٩/١٤
ترانه ای سروده خودم

دل بهونه گیر

٩٥/٠٩/١٥
شعری سروده خودم

چشم هایم باز شد٬ دیدم کنارم نیستی

٩٥/٠٩/١٨
عمق فاجعه

آرایشگاه

٩٥/٠٩/١٥
داستان کوتاه

به همین سادگی / قسمت دوم

٩٥/٠٩/١٤
معرفی فیم دریا سالار

لطف خدا بود

٩٥/٠٩/١٤
نامه ی کشف شده ی قدیمی ترین دانشجوی دانشگاه بیرجند

مجمع الأدبا

٩٥/٠٩/١٥
اندر حکایت آموزش مسائل جنسی به کودکان

بچه از کجا میاد؟

٩٥/٠٩/١٦
ترسیده ام انگار

دلم مى خواهد همه چيز را بسوزانم!

٩٥/٠٩/١٣
چرا همیشه همه چیز را آماده می خواهیم؟

دوستت دارم های ناگفته

٩٥/٠٩/١٥
باید بشوی همان آدم سابق

آفرینش برای خوب بودن

٩٥/٠٩/١٤
شعری سروده خودم

ناز نگاه

٩٥/٠٩/١٤
ترانه ای سروده خودم

تو خیالی...

٩٥/٠٩/١٦
اندر مصائب شغل من

پرنیا؟ پریا؟ پریان؟ پرنیان؟

٩٥/٠٩/١٣