فوتبال بدون مردم یعنی هیچ
یادداشت

فوتبال بدون مردم یعنی هیچ

نویسنده : مازیار حکاک

حتما دوروبرتان بچه‌هایی مغروری را دارید که سر هیچ موضوعی حاضر به عقب‌نشینی نیستند. یعنی اگر بالا بروید و پایین بیایید حرف، حرف خودشان است و کار خودشان می‌کنند. البته تا جایی که منافع‌شان را در خطر نبینند یا کار اشتباهی بکند که خودشان از عواقب سهمگین و غیر قابل جبرانش باخبر باشند. آن زمان است که نرم می‌شوند و از موضع بالای خود خیلی سریع پایین می‌ِآیند.

داستان این کوچولوهای مغرور مدتی است که از سر از فوتبال در آورده که البته این بار فوتبالیست‌‌ نازنین نقش آن کوچولوهای مغرور را بازی می‌کنند و مردم و رسانه‌ها نقش برگترها را. ابتدای امر این کهکشانی‌های نازنین به خاطر اعتراض به ارقام میلیاردی‌شان ناراحت شدند و به تیرج قبای‌شان برخورد پس رسانه‌ها را تحریم کردند. نمایش‌شان روز به روز ضعیف و ضعیف‌تر شد تا به لبنانی که در کل تاریخ نباخته بودیم، باختیم و حالا بعد از این همه طی بیانیه دلسوزانه آورده‌اند که: «قرارمان باهم باشد برای صعود به جام جهانی و می‌خواهیم دعوت‌تان کنیم تا همه دوشادوش هم، جشن بزرگ ملی برپا کنیم». بعد از این هم اتفاق و بی‌احترامی به رسانه و مخاطبان به این نتیجه رسیده‌‍‌اند که فوتبال بدون هوادار یعنی هیچ.

شاید مشکل از خود رسانه‌هاست. ایراد رسانه‌هاست که آن‌قدر فوتبالیست‌های کم‌کیفیت را بزرگ کرده‌اند که حالا نمی‌توانند آن‌ها را جمع کنند. بازیکنانی که نمایش ضعیف‌شان در لیگ برتر و تیم ملی روی اعصاب جامعه راه می‌رود و باز  با تمام ناکارآمدی می‌توانند به همین رسانه‌ها پشت کنند. صحبت حمایت از رسانه‌ها نیست که قطعا همیشه مظلوم بوده و مظلوم خواهند بود مشکل اعتماد به نفس کاذب کهکشانی‌هاست که می‌خواستند به رسانه‌‌ها بفهمانند که به واسطه آن‌هاست که روزنامه‌شان می‌فروشد و برنامه‌شان دیده می‌شود، غافل از این‌که با این کار به مردم و هوادار واقعی فوتبال توهین می‌کنند. 

قطعا کسی منکر حمایت از تیم ملی در راه رسیدن به جام جهانی نیست و آروزی مردم هر کشوری است که تیم ملی کشورشان به جام‌جانی حضور پیدا کند. اما از آن طرف هم باید بازکنان تیم ملی باید جایگاه خود را در برابر مردم بشناسند، بدانند کسی با آن‌ها قهر نکرده اگر آن‌ها ارزش واقعی مردم را بشناسند. بدانند اگر مردم نبودند فوتبال هم نبود و آن‌‌ها تمام ثروت شان و شهرت‌شان را مدیون همین مردم هستند. بدانند تنها راه عذر خواهی از مردم ارائه بازی‌های دلچسب و صعود به جام جهانی است.  

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
h_jahanshah
h_jahanshah
٩١/٠٧/١٥
٣
٠
خيلي خوب بود. يك عكس هم در راستاي يادداشت شما گذاشتم در قسمت فتوگالري
a_irani
a_irani
٩١/٠٧/١٧
٢
١
البته این نوشته شما ب غیر فوتبال واسه قسمت های دیگه ای از جامعه ب کار میاد از این آدمای مغرور زیادن
فرزانه
فرزانه
٩١/٠٧/١٩
١
٠
من این هفته که جیم رو دیدم، آقای صابری محرمانه مستقیم رو در حمایت از تیم ملی نوشته بودند. جالبه شما تیم ملی رو به غرور و بی غیرتی محکوم کردید!
s-sahra
s-sahra
٩١/٠٧/١٩
٢
٠
ایول! آقای حکاک چه عجب دستی بردین به قلم 5 ماهی میشد مقاله ای ندیده بودیم
A_mohammadi
A_mohammadi
٩١/٠٧/٢٧
٢
٠
گل گفتی.واقعا بعضیا جایگاه خودشونو نمدونن
A.hosseiny
A.hosseiny
٩٢/٠٣/٢٠
٠
٠
بله البته که فوتبال بدون حضور مرم اصلا وجود ندارد
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

الغوث خدایا

٩٦/٠٣/٢٥
بغضم می گیرد

تله پاتی

٩٦/٠٣/٢٥
شعری سروده خودم

همه جا صوت غریبانه آن آهنگی است

٩٦/٠٣/٢٨
حرف‌هایم را برای شما بگویم

روزمرگی های گارسون جوان

٩٦/٠٣/٢٧
در دنج ترین گوشه دل

شمعدانی کوچک من

٩٦/٠٣/٢٧
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
شهادت مبارکش باشد

چند می گیری عاشق بشی؟

٩٦/٠٣/٢٧
در باب خبرهای بی‌اهمیتی که برایمان مهم می‌شوند

قسمت آخر خندوانه لو رفت...

٩٦/٠٣/٢٩
لطفا خانم ها با دقت بیشتری بخوانند

بازار کاری که خانم ها خرابش کردند

٩٦/٠٣/٢٨
او اکنون کلاس چهارم است

پدربزرگ دوست داشتنی

٩٦/٠٣/٢٨
شعری سروده خودم

از درد می رسم به همان نقطه، باز درد

٩٦/٠٣/٢٩
جایگاه مقدس یک پدر

پدر ظالم

٩٦/٠٣/٢٨
همه چیز را ندانی

غرور و تردید

٩٦/٠٣/٢٥
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
در جاده زندگی هم مسیر شویم

همکلاسی

٩٦/٠٣/٢٥
شعری سروده خودم

حکومت عشق

٩٦/٠٣/٢٩
شعری سروده خودم

چشم ها در انتظار آشنای نیمه شب

٩٦/٠٣/٢٥
در میان انبوه این شدها و نشدها

هیچ گاه نشد

٩٦/٠٣/٣٠
تبلیغات
تبلیغات