فوتبال بدون مردم یعنی هیچ
یادداشت

فوتبال بدون مردم یعنی هیچ

نویسنده : مازیار حکاک

حتما دوروبرتان بچه‌هایی مغروری را دارید که سر هیچ موضوعی حاضر به عقب‌نشینی نیستند. یعنی اگر بالا بروید و پایین بیایید حرف، حرف خودشان است و کار خودشان می‌کنند. البته تا جایی که منافع‌شان را در خطر نبینند یا کار اشتباهی بکند که خودشان از عواقب سهمگین و غیر قابل جبرانش باخبر باشند. آن زمان است که نرم می‌شوند و از موضع بالای خود خیلی سریع پایین می‌ِآیند.

داستان این کوچولوهای مغرور مدتی است که از سر از فوتبال در آورده که البته این بار فوتبالیست‌‌ نازنین نقش آن کوچولوهای مغرور را بازی می‌کنند و مردم و رسانه‌ها نقش برگترها را. ابتدای امر این کهکشانی‌های نازنین به خاطر اعتراض به ارقام میلیاردی‌شان ناراحت شدند و به تیرج قبای‌شان برخورد پس رسانه‌ها را تحریم کردند. نمایش‌شان روز به روز ضعیف و ضعیف‌تر شد تا به لبنانی که در کل تاریخ نباخته بودیم، باختیم و حالا بعد از این همه طی بیانیه دلسوزانه آورده‌اند که: «قرارمان باهم باشد برای صعود به جام جهانی و می‌خواهیم دعوت‌تان کنیم تا همه دوشادوش هم، جشن بزرگ ملی برپا کنیم». بعد از این هم اتفاق و بی‌احترامی به رسانه و مخاطبان به این نتیجه رسیده‌‍‌اند که فوتبال بدون هوادار یعنی هیچ.

شاید مشکل از خود رسانه‌هاست. ایراد رسانه‌هاست که آن‌قدر فوتبالیست‌های کم‌کیفیت را بزرگ کرده‌اند که حالا نمی‌توانند آن‌ها را جمع کنند. بازیکنانی که نمایش ضعیف‌شان در لیگ برتر و تیم ملی روی اعصاب جامعه راه می‌رود و باز  با تمام ناکارآمدی می‌توانند به همین رسانه‌ها پشت کنند. صحبت حمایت از رسانه‌ها نیست که قطعا همیشه مظلوم بوده و مظلوم خواهند بود مشکل اعتماد به نفس کاذب کهکشانی‌هاست که می‌خواستند به رسانه‌‌ها بفهمانند که به واسطه آن‌هاست که روزنامه‌شان می‌فروشد و برنامه‌شان دیده می‌شود، غافل از این‌که با این کار به مردم و هوادار واقعی فوتبال توهین می‌کنند. 

قطعا کسی منکر حمایت از تیم ملی در راه رسیدن به جام جهانی نیست و آروزی مردم هر کشوری است که تیم ملی کشورشان به جام‌جانی حضور پیدا کند. اما از آن طرف هم باید بازکنان تیم ملی باید جایگاه خود را در برابر مردم بشناسند، بدانند کسی با آن‌ها قهر نکرده اگر آن‌ها ارزش واقعی مردم را بشناسند. بدانند اگر مردم نبودند فوتبال هم نبود و آن‌‌ها تمام ثروت شان و شهرت‌شان را مدیون همین مردم هستند. بدانند تنها راه عذر خواهی از مردم ارائه بازی‌های دلچسب و صعود به جام جهانی است.  

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
h_jahanshah
h_jahanshah
٩١/٠٧/١٥
٣
٠
خيلي خوب بود. يك عكس هم در راستاي يادداشت شما گذاشتم در قسمت فتوگالري
a_irani
a_irani
٩١/٠٧/١٧
٢
١
البته این نوشته شما ب غیر فوتبال واسه قسمت های دیگه ای از جامعه ب کار میاد از این آدمای مغرور زیادن
فرزانه
فرزانه
٩١/٠٧/١٩
١
٠
من این هفته که جیم رو دیدم، آقای صابری محرمانه مستقیم رو در حمایت از تیم ملی نوشته بودند. جالبه شما تیم ملی رو به غرور و بی غیرتی محکوم کردید!
s-sahra
s-sahra
٩١/٠٧/١٩
٢
٠
ایول! آقای حکاک چه عجب دستی بردین به قلم 5 ماهی میشد مقاله ای ندیده بودیم
A_mohammadi
A_mohammadi
٩١/٠٧/٢٧
٢
٠
گل گفتی.واقعا بعضیا جایگاه خودشونو نمدونن
A.hosseiny
A.hosseiny
٩٢/٠٣/٢٠
٠
٠
بله البته که فوتبال بدون حضور مرم اصلا وجود ندارد
پربازدیدتریـــن ها
مقایسه دو کتاب کلیدر و بوف کور

ادبیات داستانی اجتماعی یا داستانی سیاه نمایی؟

٩٦/٠٦/٢٧
به امید روزهای بهتر

پایان تلخ استقلال علی منصور

٩٦/٠٦/٣٠
شعر واگیردار است!

شاعران در قرنطینه

٩٦/٠٦/٢٩
تا عاشق بمانیم

شاعر جماعت را دریابید!

٩٦/٠٧/٠١
درد ندیدن نوه دختری عمه بزرگ لیلا خانم

درمان درد دل

٩٦/٠٧/٠٢
ترانه ای سروده خودم

شاه قلبم

٩٦/٠٦/٢٨
به سختی خودم را از خاطرات بیرون کشیدم

پانسمان

٩٦/٠٦/٢٩
ملاقات غیرمنتظره با رئیس جیم

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت نهم

٩٦/٠٦/٢٧
باورم نیست هنوز

کو شقایق؟ کو؟ کجاست؟

٩٦/٠٧/٠٣
شعری سروده خودم

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود

٩٦/٠٦/٣٠
صدای اعضای شورای شهر هم در آمد

نمایشگاه ایرانکام سال به سال افتضاح تر

٩٦/٠٦/٢٧
گند همه چیز را در می آوریم

آموزنده های دوست داشتنی

٩٦/٠٧/٠١
شعری سروده خودم

كرم ابريشم من وقت تماشا نرسيد

٩٦/٠٧/٠٢
از ایده هایی که باید ادامه دهیم

مقاله نویسی چطور است؟

٩٦/٠٦/٣٠
می خواهم از زندگی ام بنویسم

پاییز توی راه با کلی بارون

٩٦/٠٦/٣٠
غار رنگی رنگی

دوست داشتن و دوست داشته شدن...

٩٦/٠٦/٢٨
مواظب باشید نیفتید

افتاده ز چشم، می رود از دل هم

٩٦/٠٧/٠٣
خسته شدم از کاغذ سیاه کردن

بی حوصله

٩٦/٠٧/٠١
در اتاق تاری

ای کاش آن زن من بودم

٩٦/٠٧/٠٣
زندگی ات را مدیریت کن

از رابطه ها

٩٦/٠٦/٢٩
تبلیغات