دوستي الكي؛ لبخند زوركي

دوستي الكي؛ لبخند زوركي

نویسنده : همتا

با یك عده‌ای از آدم‌ها خودت می‌دانی که دوستی. یعنی از دور که می‌بینی‌شان لبخند می‌زنی و یا دست تکان می‌دهی یا هر عکس‌العمل دیگری، خلاصه که بفهمد از دیدنش خوشحال شدی. یا خیلی راحت سر یك موضوعی با او حرف می‌زنی و اصلا هم موضوع کم نمیآوری...

با یك گروه دیگر هم تکلیفت روشن است. نه تو می‌شناسی‌شان و نه آن‌ها تو را می‌شناسند. بنابراین خیلی محترمانه از کنار هم رد می‌شوید و کاری به کار هم ندارید...

اما گروهی که این وسط قرار گرفتند. یعنی کسانی که نه مي‌شود گفت، با آن‌ها دوستی و نه می‌شود بی‌تفاوت از کنارشان رد شد. این‌ها کار آدم را خیلی سخت می‌کنند. از دور که میبینی‌شان نمی‌دانی باید چه عکس‌العملی نشان بدهی. سلام کنی، نکنی.... لبخند بزنی، نزنی.... اصلا می‌شناستت؟ تو را یادش می‌آيد که مثلا فلان جا يك بار با هم حرف زدید؟ این لحظه‌ها آدم خیلی گیر می‌کند.

از آن بدتر وقتی است که بنابه دلایلی (مثلا ظرف شستن یا مسواک زدن)، (توی خوابگاه) کنار هم قرار می‌گیريد؛ بعد از یك لبخند یا سلام کردن، جفت‌تان ساکت می‌شوید و نمی‌دانید الان باید چی بگویيد؟ آن وقت است که هی مجبورید الکی لبخند بزنید!

اگر تجربه‌اش را داشته باشید می‌فهمید لحظات سختی است!

========================================
پ.ن: امروز یکی از بچه‌های تهرانی کلاس‌مان گفت شوخی شهرستانی... گفتم منظورت از شوخی شهرستانی دقیقا چیست؟ تهرانی‌ها از این شوخی‌ها نمی‌کنند؟
- یك بار دیگر هم یکی دیگر به یکی دیگر گفت: دقت کردی ما با این‌که تهرانی هستیم ولی خودمون رو نمی‌گیریم! قضاوت با خود شخص شما!


برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
m_sepehri
m_sepehri
٩١/١٠/٠٢
٢
٠
آره واقعا این لبخندای زورکی دمار از روزگار آدم درمیارن.
m-nas
m-nas
٩١/١٠/٠٢
٠
٠
خوب مگه مجبوری لبخند بزنی ی سلام کوچولو بکن بعد راحت رو بگیر و برو.میگن پیامبر به همه سلام میکردن پس سلام بهترین کاره
آرشام ایرانی
آرشام ایرانی
٩١/١٠/٠٢
٣
٠
گفتی تهرانی اکثر کسانی ک در تهران زندگی میکنن طهرانی اصیل نیستن و تا میرسن اونجا میشن بچه تهرووووون اینا مهم نیس مهم انسانیته ک همه داره فراموشمون میشه
هم سطر ، هم سپید
هم سطر ، هم سپید
٩٢/٠٢/٢٧
٠
٠
حالا برای زندگی کردن در مکانی به نام تهران آدم باید مغرور شود آیا؟یا اصن راحتش کنم: برای زندگی کردن در پایتخت ایران زمین نباید خودت را بگیری>
پربازدیدتریـــن ها
دین داری سخت شده است

شهر زیبا

٩٥/١٠/٢٨
مزاج خود را اماده کنید!

این یک نوشته تند است

٩٥/١٠/٢٦
فاز سیگار

سیگارت بهمن / قسمت اول

٩٥/١٠/٣٠
همین نیرومند بودن را

من زن بودنم را دوست دارم

٩٥/١٠/٣٠
خیالبافی های عاشقانه

آغوش بی مثالت در ذهن من نشسته

٩٥/١٠/٢٧
شعری سروده خودم

مثل تفنگ عاشقم که دست خودم نبود

٩٥/١٠/٢٨
گاهی هوس می کنند بروند

همه چیز جدی می شود

٩٥/١٠/٣٠
ای کاش هر روز، روز آخر بود

روز آخر

٩٥/١٠/٢٦
با همان لبخند همیشگی

عقب‌ تر بایست!

٩٥/١٠/٢٦
حال همه ما خوب است!

از شبکه های مجازی تا دانشگاه های مجازی

٩٥/١٠/٢٩
از زجر بیشتر نجاتش داده بود

دست های مهربان؟!

٩٥/١٠/٢٥
داستان کوتاه

رز آبی

٩٥/١٠/٢٦
شعری سروده خودم

او می آید

٩٥/١٠/٢٧
شعری سروده خودم

همچون «پلاسکو» میانِ دودها

٩٥/١١/٠٢
لعنت به این زنگ دلهره آور

لعنت به اين تكرار

٩٥/١٠/٢٨
دست خالی و مشکلات مالی

فقر فرهنگی در سینمای آبغوره گیر

٩٥/١٠/٢٧
آری به روی کاغذهای سفید ذغال کاری شده.

نه به تلگرام!

٩٥/١٠/٣٠
تا رسیدن پول بروز ندهید!

دندان های نا اهل

٩٥/١٠/٢٥
هوا خیلی خیلی پس است!

هوای این روزها

٩٥/١٠/٢٥
این داستان واقعی است

پاداش یک مرد پولدار

٩٥/١٠/٢٧
تبلیغات
تبلیغات