ماجرای مهسا؛ دختری با چشمان آبی
داستان کودکی که به سرطان مبتلا می شود

ماجرای مهسا؛ دختری با چشمان آبی

نویسنده : محمد حسین وکیلی

 برداشت اول: مهسا

مهسا دختر معصومی که تازه امسال مزه مدرسه را چشیده و حالا هر روز که بعد از مدرسه به خانه می‌آید از دوست‌های خود صحبت می‌کند. او آنقدر با شور و اشتیاق این کار را انجام می‌دهد که همه را وادار به گوش کردن صحبت‌هایش می‌کند.

اما مادر مهسا هر وقت که اینگونه دخترش صحبت می‌کند نمی‌تواند جلوی احساسات خودش را بگیرد و قطره‌ای اشک جای چروک‌های گوشه چشم او را پر می‌کند او می‌داند که شاید عمر دخترش بسیار کوتاه‌تر از او باشد و حتی تصور از دست دادن این دختر معصوم با چشمان آبی، او را می‌آزارد.

 

برداشت دوم: بیماری مهسا

چند روز پیش بود که تب، دخترش را رها نمی‌کرد و پدرش که عاشقانه دخترش را دوست می‌داشت او را پیش متخصص اطفال برد. در نگاه اول سرماخوردگی تشخیص داده شد ولی بعد از چند روز او می‌دید دخترش همچنان مانند شمعی آب می‌شود و در تب می‌سوزد و علاوه بر آن حالت تهوع هم اضافه شده است. بار دیگر به پزشک مراجعه کرد این بار بعد از چند آزمایش و نمونه، دکتر پدر مهسا را به اتاق خود فراخواند ، همین کافی بود تا او بفهمد دخترش در خطر است.

دست هایش در اتاق دکتر می‌لرزید و رنگ صورت هم حاکی از ترسی بود که حالا بر او غلبه کرده بود سال‌ها بود که این‌گونه نترسیده بود آخرین باری که این‌گونه وحشت وجودش را گرفته بود زمان تولد مهسا بود که از آن مهلکه با موفقیت عبور کرده بود.

 دکتر در حال مقدمه چینی بود که پدر حرف او را قطع کرد و خواهش کرد که به اصل موضوع بپردازد و التماسی که در چشمان او موج می‌زد دکتر را وادار کرد که به یک باره بگوید دختر شما مبتلا به سرطان . . . شده، نفس کشیدنش سخت و سنگین شد.

دکتر ادامه می‌داد: «اما ما می‌توانیم با درمان جلوی پیشروی .....» اما او صدای دکتر را نمی‌شنوید انگار دکتر کیلومتر ها با او فاصله داشت.

بعد از لحظاتی دکتر که او را درک می‌کرد سکوت کرد؛ از اتاق خود بیرون رفت و او را تنها گذاشت اما پدر مهسا دیگر توانی در خود نمی‌دید که حتی از جایش بلند شود.

 

برداشت سوم: بعد از بیماری

روز های اول از خجالت اینکه مویی بر سر ندارد بر سر خود روسری می‌گذاشت اما با تعریف‌های خاله و مادرش که حاکی از زیبایی خدادای وی بود روسری را از سر برداشت.

هر روزی که می‌گذشت اشتهای مهسا کم‌تر می‌شد و حالا که شیمی درمانی هم که می‌کرد، وزن خود را از دست داده بود و در واقع شبیه یک عروسک شده بود با این تفاوت که اثری از موژه بر صورت وی پدیدار نبود.

توجه همه به او بیشتر شده بود؛ روزهای اول از این موضوع بسیار خوشحال بود چون تمام کسانی که دوست‌شان داشت دور او می‌چرخیدند اما هر چه بیشتر می‌گذشت درد او بیشتر و بیشتر می‌شد تا جایی که گاهی اوقات گریه هم او را آرام نمی‌کرد و اطرافیانش به دلیل مشغله کم‌تر از او سراغ می‌گرفتند و حالا حس می‌کرد نگاه‌ها ترحم آمیز شده و این موضوع حس خوبی را به او نمی‌داد.

 

برداشت چهارم: اطرفیان مهسا

در یکی از پچ پچ های داخل خیابان شنید که حیف این بچه زیبا نیست که بمیرد

همین کافی بود تا وقتی به خانه رسید به یک باره از مادرش بپرسد: «مامان من میمیرم؟؟؟»

مادر با اینکه خود را برای همچین سوالی آماده کرده بود؛ ولی باز هم بسیار جا خورد و نمی‌دانست چگونه به فرزند خود دلداری دهد ولی علاقه‌اش باعث شد بگوید: «چه کسی گفته تو میمیری ؟؟؟؟ تو میخوای بزرگ شی و به مامانت تو کارای خونه و غذا درست کردن کمک کنی!»

خودش نمی‌دانست چرا غذا را مثال زده شاید به خاطر آنکه هر گاه در حال تهیه غذا بود دخترش با عشق، مادر خود را همراهی کرده و تا جایی که می‌توانست او را کمک می‌کرد و از این کار بسیار لذت می‌برد.

 

برداشت پنجم: نقش ما!

رفتارهای ما بسیار در اطرافیان‌مان موثر است مخصوصا اگر این گروه را کودکان را تشکیل داده باشند. یادمان نرود در قبال کسانی که دوستمان دارند هم مسئولیم.

تفاوتی ندارد که انتهای داستان چه اتفاقی بیفتد مهسای داستان ما خوشبخت است زیرا پدر و مادری داشت که قدر دخترشان را می‌دانستند و تمام توان خود را صرف عشق به فرزنداشان و رفع بیماری او کردند.

اما همه خانواده‌ها توانایی استفاده از خدمات پزشکی را ندارند ولی ما با کمکی که شاید در زندگی ما تاثیری چندانی نداشته باشد می‌توانیم قدمی کوچک برای همه مهسا‌ های این کشور برداریم! در موسسه‌ای مانند محک که تخصص آن کودکان سرطانی است کمکی مفید خواهد بود(حتی 2000 تومان!)

سایت محک:

http://www.mahak-charity.org/main/fa

کمک به نقدی به محک:

http://www.mahak-charity.org/main/iwanttohelpmahakrightnow

و اگر خواستید اینجا هم می‌توانید کمک کنید

دختران بی سرپرست و معلول ذهنی فتح المبین:

http://www.mobin-charity.com/

 

 

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
mahshid
mahshid
٩١/١٠/٠٥
٦
٠
الهی...........امیدوارم همه بتونیم به این جور موسسه ها کمک کنیم.
parisa
parisa
٩١/١٠/٠٥
٢
٠
وااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااای....................................!!!!!!!!!!!!!!
narges
narges
٩١/١٠/٠٦
٤
٠
خدایا هیچ مسلمونیو مریض نکن . . . خدایا هیچ بی پولیو مریض نکن برای منم دعا کنید.مریضم
xdr_c
xdr_c
٩١/١٠/٠٦
١
١
oh noooooooooo
ترنم
ترنم
٩١/١٠/٠٦
٢
٠
امیدوارم که حال همه ی مهسا کوچولوها خوب بشه.
Zahrajafari
Zahrajafari
٩١/١٠/١٤
٠
٠
به خاطر ابراز نظرتان بسیار سپاسگذاریم
A.hosseiny
A.hosseiny
٩٢/٠٣/٢٠
٠
٠
خدا همه مریضا رو شفا بده
پربازدیدتریـــن ها
مقایسه دو کتاب کلیدر و بوف کور

ادبیات داستانی اجتماعی یا داستانی سیاه نمایی؟

٩٦/٠٦/٢٧
به امید روزهای بهتر

پایان تلخ استقلال علی منصور

٩٦/٠٦/٣٠
شعری سروده خودم

عاشقی پیشه خوبیست

٩٦/٠٦/٢٦
شعر واگیردار است!

شاعران در قرنطینه

٩٦/٠٦/٢٩
در سکوت مطلق

یک روز از همین امروز و فرداها

٩٦/٠٦/٢٦
ترانه ای سروده خودم

ناقوس تنهایی

٩٦/٠٦/٢٦
تا عاشق بمانیم

شاعر جماعت را دریابید!

٩٦/٠٧/٠١
ترانه ای سروده خودم

شاه قلبم

٩٦/٠٦/٢٨
به سختی خودم را از خاطرات بیرون کشیدم

پانسمان

٩٦/٠٦/٢٩
ملاقات غیرمنتظره با رئیس جیم

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت نهم

٩٦/٠٦/٢٧
در راستای اظهارات وزیر بهداشت

روحانی؛ ضمانت خرید شماست

٩٦/٠٦/٢٦
صدای اعضای شورای شهر هم در آمد

نمایشگاه ایرانکام سال به سال افتضاح تر

٩٦/٠٦/٢٧
شعری سروده خودم

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود

٩٦/٠٦/٣٠
از ایده هایی که باید ادامه دهیم

مقاله نویسی چطور است؟

٩٦/٠٦/٣٠
غار رنگی رنگی

دوست داشتن و دوست داشته شدن...

٩٦/٠٦/٢٨
می خواهم از زندگی ام بنویسم

پاییز توی راه با کلی بارون

٩٦/٠٦/٣٠
زندگی ات را مدیریت کن

از رابطه ها

٩٦/٠٦/٢٩
خسته شدم از کاغذ سیاه کردن

بی حوصله

٩٦/٠٧/٠١
گند همه چیز را در می آوریم

آموزنده های دوست داشتنی

٩٦/٠٧/٠١
من این گونه آرامم

سر مستی

٩٦/٠٦/٢٨
تبلیغات