حماسه ساز
قهرمانان کودکی‌هایم ایمان داشتند

حماسه ساز

نویسنده : A_NAZARI

دوران کودکی پر بودیم از قهرمانان خیالی و افسانه ای. کسانی که شاخ غول ها را می شکستند و شاهزاده دلربای خویش را از دهان شیر باز می ستاندند. دوران کودکی پر بودیم از کسانی که با قصه هاشان و دلاوری های شان شب ها به خواب می رفتیم و روزها چوب به دست شمشیر زنی شجاعانه شان را بازسازی می کردیم. در خواب خود را بارها جای آن ها می دیدیم و بارها شاخ غول را می شکستیم و در خیالات مان کیف ها می کردیم.

 

بزرگ تر که شدیم دل مشغولی های مان عوض شد. نگاه مان عوض شد. قهرمانان مان هم عوض شدند. شنیدن دلاوری های شان جذاب نبود، چون دیگر می دانستیم آن ها فقط قصه هستند. دیگر باورشان نداشتیم، چون یقین داشتیم دیوی وجود ندارد. حتی شنیدن از آن ها را اتلاف وقت می دانستیم و بزرگ ترین دیو زندگی مان کنکور بود. از صافی کنکور که گذشتیم کیف مان کوک شد که ما هم دیو قصه خود را به زمین زده ایم و بر گرده اش سواریم. ذوق مرگ می شدیم از تبریک قبولی در کنکور و چه حالی می کردیم.

 

به زندگی که وارد شدیم، به دیو کنکور خندیدیم. خندیدیم که چه بسا غصه های بی خود و بی جهتی که نخورده بودیم و دانشگاه هم آن چنان آش دهن سوزی نبود. به قول فلان دکتر که می گفت: اگر جوراب پاریزین می فروختید وضع تان بهتر بود. وضع مان از امروز شاید بهتر بود اما ... اما....

حال امروز، پس از سال ها بایستی دوباره رجعت کنم به کودکی. آری! کودکی. کودکی با همان قهرمانان و دلخوشی هایش. امروز به نتایجی رسیده ام که برای من جای بسی تعجب است! امروز برایم قهرمانان کودکی دوباره زنده شده اند. کسانی که شاخ غول ها را می شکستند و گاهی برای خنداندن دل مادری پشت خود را به خاک شکست می ساییدند. چه عجیب مردانی بودند.

 

آری! امروز دلم برای آن ها تنگ شده است و وقتی در زندگی روزمره خویش دقیق می شوم، می بینم اگر گاهی موفقیتی هست پس از لطف بیکران ایزدی، همان تفکر قهرمانان دیروز است.

کسانی که در اوج ناامیدی، در اوج سیاهی و اندوه، در اوج زخم خوردن ها و تیغ کشیدن  ها، یک چیز را از دست ندادند و با آن شدند قهرمان کودکی و حالا امروز من؛ ایمان به راه خویش!

 

عجیب اکسیری است ایمان، که همان قهرمانان هستند که درک می کنند، جادوی آن را. دیوهایی که از دهان شان آتش بر می خیزد. هیبتی دارند و هیکلی به بزرگی کوه، سختی به استقامت صخره، قدرتی موج گونه؛ اما ... مردی از راه می رسد و او را مسخر می کند به ایمان خویش. مردی که می داند راه کجاست و چه می خواهد. مردی که می داند جادویی در دستان اوست که هیچ هماوردی برایش وجود ندارد و آن ایمان است.

و حال می پذیرم که قهرمانان خیالی کودکی، خیالی نیستند. مردانی بودند که در زمان خویش به راه شان استوار می اندیشیدند و ایمان داشتند و برایش تا پای جان می ایستادند و به تنها چیزی که فکر  می کردند راه شان و موفقیت در آن بود و بعد، ناگزیر، روزگار به کارشان می گفت: حماسه!

همه ما می توانیم حماسه ساز باشیم. در هر مسلک و راه و روشی. به شرط آن که به راه مان ایمان داشته باشیم.

 

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
neda_f
neda_f
٩٢/١١/٢٨
٢
٠
توکل یعنی اجازه دادن به خداوند ، که خودش تصمیم بگیرد تو فقط بخواه و آرزو کن ، اما پیشاپیش شاد باش و ایمان داشته باش که رویاهایت ، هم چون بارانی در حال فرو ریختنند! پیشاپیش شاد باش و شکر گذار ، چرا که خداوند نه به قدر رویاها بلکه به اندازه ایمان و اطمینان توست که می بخشد!
janbarkaf
janbarkaf
٩٢/١١/٢٨
٠
٠
همه ما می توانیم حماسه ساز باشیم. در هر مسلک و راه و روشی. به شرط آن که به راه مان ایمان داشته باشیم.... بدجور باهاش حال کردم ....میدونید چن وقتی بود منتظر یه نصیحت اینگونه بودم ....متشکرم...
MILAD
MILAD
٩٢/١١/٢٨
٠
٠
ممنون خیلی قشنگ و پر محتوا بود ،باید ایمان داشته باشیم
mohii-2
mohii-2
٩٢/١١/٢٨
٠
٠
زیبا یود...فقط
s_kiani
s_kiani
٩٢/١١/٢٨
٠
٠
خیلی زیبا…
a_tayebii
a_tayebii
٩٢/١١/٢٩
٠
٠
مرسی
matin.s
matin.s
٩٢/١٢/٠١
٠
٠
آری! امروز دلم برای آن ها تنگ شده است........
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٣/٠٢/٠٢
٠
٠
سلام: خیلی قشنگ بود.متشکرم
پربازدیدتریـــن ها
شاید قهرمان این فصل شویم

ظهور استقلال آرمانی

٩٥/١١/٢٨
حیف شد

حیاط خانه ی مادرجون

٩٥/١١/٢٦
گاهی از پنجره بیرون را نگاه کن

به دنیا آمدیم تا به هم کمک کنیم

٩٥/١١/٢٧
ترامپ هستند، 70 ساله از حزب باد!

وقتی از ترامپ حرف می زنیم، دقیقا از چه حرف می زنیم؟

٩٥/١١/٢٨
طنزیات

مصاحبه خبرگزاری مهر با آبراهام لینکلن!

٩٥/١١/٢٨
حالا نوبت من بود

نامه ای به خدا

٩٥/١١/٢٧
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت دوم

٩٥/١١/٢٧
نقد و بررسی فیلم فصل نرگس

وعده ما قبرستان!

٩٥/١١/٢٨
آمده بودم بنویسم...

دو دقیقه حواستان را به من بدهید لطفا

٩٥/١١/٢٦
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
من متخصص هستم!

راه اشتباهی

٩٥/١١/٢٧
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
باید به روایت‌ها چون حکایت‌ها احترام گذاشت؟

حکایت اندر روایت

٩٥/١١/٢٦
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
حرف هایی که شبیه دروغ هستند

واقعیت های دروغ نما

٩٥/١١/٢٦
شعری سروده خودم

جنگ غرور

٩٥/١١/٢٦
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
تبلیغات
تبلیغات